De Atlantische weg, in goed Nederlands, is een weg die aan de westkust even ten zuiden van de Kristiansund verschillende eilandjes met elkaar verbindt via bruggen, dammen en een tunnels. Spectaculair vanuit birdsview (van internet geplukt), maar zeker ook spectaculair om met de camper te rijden.
De ochtend was al fantastisch mooi, lekker stralend helder weer en na een prima douche eerst maar de spiegelfoto maken van het fjord voordat de wind dit onmogelijk maakt.
Gisteravond mijn plan aangepast. Oorspronkelijk zou ik op aanraden van Lennert op Runde de papagaaiduikers gaan opzoeken, maar bij nadere bestudering van de route zou dat een aantal problemen opleveren. Runde ligt ver naar het westen en dat betekent dat ik vandaag een erg lange dag zou hebben en daarbij gaat het lastig worden om op 16 mei weer bij Liza te zijn. 17 mei is onafhankelijkheidsdag en moet daar gevierd worden. Daarbij is er geen camperplek op Runde en de papagaaiduikers moet je aan het eind van de dag, tegen schemering gaan kijken, dan komen ze naar hun slaapplek. Dat wordt ook lastig dus.
Daarbij wilde ik ook heel graag nog de Atlantische route rijden. Uiteindelijk besloten aan dat laatste prioriteit te geven. Het weer is fantastisch mooi, dus de gelegenheid bij uitstek om die route vandaag te gaan volgen.
Na zo’n 25 km mijn eerste ferry van vandaag, geen betaling gedaan, maar ik reken erop dat de afrekening volgt tezamen met die van de tolwegen.
Daarna richting Kristiansund, een schitterende kustplaats, dat via tunnels en bruggen goed bereikbaar is gemaakt.
Vanuit Kristiansund ga je via een tunnel onder het Bremsnesfjord door, ruim 5km lang, maar het lijkt erop of je een enorme kuil ingaat. Tot 170m diep, met een helling van 10%. Bizar!
Daarna mooie slingerende wegen met mooie vergezichten. Het voordeel van vroeg in het seizoen gaan camperen is dat er nog sneeuw op de meeste toppen te zien is en dat de bomen zo’n mooie frisse groene kleur dragen. Voegt daarbij knalblauwe lucht, grasgroene velden en een lekker zonnetje en het beeld en ook de beleving is niet te overtreffen. Dit is waarom je naar Noorwegen komt en waarom camperen zo leuk is.
Bij Karvag begint de route over de eilandjes met een tunnel, daarna zijn het bruggen een dammen met als sluitstuk een smalle torenhoge brug. Fantastisch stukje weg- en waterbouwkunde. Moet een behoorlijke investering geweest zijn en bijna verwonderlijk voor een zo dun bevolkt gebied. Die Noren doen het gewoon!
Aangekomen in Molde, de woonplaats van die fanatieke Noorse voetballers die de kwartfinale van de champion league wisten te bereiken. Ik heb nog voldoende tijd om er nog een stuk af te rijden en op de ferry besluit ik door te rijden naar Stranda, dat betekent nog 1x een ferry extra.
De route blijft fantastisch mooi, al loopt de lucht vol met wolkensluiers en de zon dus wat wegduikt.
Via een slingerende weg met donkere tunnels en mooie vergezichten kom ik bij de laatste ferry van vandaag met aan de overkant, zo’n beetje naast de afrit, de camping. Het fjord dat we oversteken is ook een plaatje.
De laatste ferry is ondanks de geringe oversteek van een kwartiertje, de meest prijzige van de drie. Na de vraag van de controleur beantwoordt te hebben, hoelang mijn camper is, tik ik 308 Nok (€30) af! Ja dat is ook Noorwegen.🤔
Op de camperplaats hebben zich nog geen andere camperaars gestald. Ik ben wellicht teveel van de toeristische route afgeweken. Nou ja geen wachttijden bij de douche morgenochtend.
Ja, na zo’n dag als vandaag is camperen echt heel erg leuk!
