Wakker worden met zo’n uitzicht, zou je elke dag wel willen.
Vandaag deze wereldplek verlaten en weer terug naar de bewoonde wereld. Het is Lillehammer geworden. Dus kan er weer sprake zijn van stadse fratsen. Vanavond wil ik Liza trakteren op een Noorse gastronomie. We gaan zien wat dat gaat worden.
Vandaag weinig activiteiten ondernomen want we hebben elkaar blijkbaar zoveel verhalen te vertellen dat de tijd voorbij vliegt. Eerst bij het ontbijt daarna bij de koffie. Dan is het even bijkomen, Liza met haar Yoga en ik met wat krachttraining.
Daarna gewoon weer gezwommen en de adviezen van Liza wel goed opgevolgd. Het viel deze keer erg mee. Volgens Liza was het water na de zonnige dag van gisteren alweer 2 graden gestegen.
De camper bleek ook nog een thermometer te hebben dus konden we ff de watertemperatuur controleren. Vandaag 11 graden, gisteren dan dus 9. De beloning van zo’n zwemsessie komt als je afgedroogd bent, dan begint je lijf te tintelen. Heerlijk gevoel. Je zou bijna overwegen mee te gaan in de hype van de ijsbaden en het jaarrond zwemmen in zee.
Vervolgens lekker wat liggend zitten keuvelen in wat Liza het Walhalla noemde. Een heerlijke plek in de luwte en warme zon.
Inmiddels deze plek dus verlaten en in wat grote en saaie stadscamping van Lillehammer beland. De zon is inmiddels wat weggedoken en voor morgen staat er heel weinig zon in de verwachting. Ik begrijp dat de bakerie van Lillehammer een absolute must is. We gaan het zien.
Geen rare en wilde dingen meegemaakt vannacht in the wild! Geen elanden op bezoek gehad maar wel weer heerlijke zonneschijn bij het ontwaken. Na een zonnig ontbijt is Liza haar yoga oefeningen op een idyllisch plekje aan het meer gaan doen.
Voor mij het moment om op geïmproviseerde wijze mijn krachttrainingen uit te gaan voeren.
Daarna kwam Liza heel enthousiast terug met de melding dat het daar beneden het walhalla was en dat ze wilde gaan zwemmen.
Dat het een bikkel is dat wist ik wel, maar het voorstel om te gaan zwemmen in smeltwater van de sneeuw kwalificeerde ik als oneerbaar en volkomen ridicuul . Liza niet, waarvan akte.
Maar na een uurtje daar door de zon fysiek en door Liza mentaal opgewarmd te zijn, heb ik het er toch maar op gewaagd. Ondanks de goede aanwijzingen van Liza, die ik niet kon en wilde opvolgen, is het me gelukt om een paar meter te zwemmen. Daarna lekker opwarmen in de zon. Het eerste deel van de triatlon zat erop.
Na de lunch het tweede onderdeel, het fietsen.
Een afwisselende fietsroute uitgezocht met niet al te veel hoogteverschillen, want de geleende fiets is mij eigenlijk een beetje te klein. Bijna de hele route alleen gravel en ook de hele route alleen! Geen mens tegen gekomen. Liza weet de plekjes wel te vinden. 👌
Mooi weer met mooie vergezichten, maar ook dichte bossen met zo hier en daar nog wat sneeuw als extra moeilijkheidsgraad.
Op zo’n route kom je dus echt geen café of restaurant tegen voor een drankje. De enige leverancier is de snelstromende beek die gratis water verschaft.
Uiteindelijk weer heelhuids bij de camper aangekomen en daarmee ook het tweede onderdeel zonder problemen afgesloten.
Blijft over het onderdeel lopen, dat staat op het programma voor zodadelijk. De afstand doet er eigenlijk niet zoveel toe, die zal, gezien de toestand van mijn enkel, zich wel aardig verhouden met de zwemafstand van vanmorgen.
Ik kijk nu al uit naar de afsluitende gebeurtenis van deze inspannende dag, het kampvuur. Dat gaat hopelijk weer heel mooi uitpakken net zo als gisterenavond.
De titel lijkt meer dan het is en elke vergelijking met de dramafilm van Sean Penn en gebaseerd op het boek van Jon Krakauer met de prachtige songs van Eddie Vledder.
In dat verhaal gaat de hoofdrolspeler Christopher met zijn camper de natuur van Alaska in. Komt daar wilde dieren tegen en leeft een bevrijdend leven. Daarmee houdt ook elke vergelijking op met wat wij (ik ben nu een paar dagen samen met Liza op reis) aan het doen zijn.
Op verzoek van Liza rijden we off road en camperen we in het wild. We staan nu ergens ten NO van Hamar op een schitterende plek.
Onderweg hier naartoe ergens geluncht, maar we vonden dat de natuur zich nog teveel in een winters jasje bevond. In de kanten lagen nog sneeuwresten en dus zijn we een stukje afgedaald voor een betere plek.
Mooie wilde rivier, maar nog wat te wild (of te koud? ) om in te gaan zwemmen!
Onderweg onderdaad wilde dieren kunnen spotten zoals patrijzen en elanden. Dit stel, moeder met jong, waren zo vriendelijk om even te blijven staan voor de foto.
Ben benieuwd wat we nog meer gaan meemaken vandaag zo in de natuur. Morgen hopelijk een verslag 😬. Ik bedoel, dat het avontuur niet zo eindigt als in in film.
De nationale feestdag in Noorwegen en dat is een ware belevenis. Elke vergelijking met 5 mei of koningsdag gaat mank. Dit is een dag waar het eigenlijk alleen maar gaat over hoe trots de mensen zijn op Noorwegen en op elkaar, hoe ze in deze samenleving samen leven!
Natuurlijk gaat de vlag overal uit, maar veel belangrijker iedereen gaat in zijn mooiste kleren naar het centrum van het dorp en daar wordt al kletsend en keuvelend met elkaar gewacht op de optocht die door het centrum trekt. Ogenschijnlijk, zoals ik het hier vertel oersaai, maar als je het meemaakt heel bijzonder. Vrouwen van piepklein tot stokoud in de klederdracht van de streek van afkomst of in hun mooiste jurk. Bijzonder is dat IEDEREEN meedoet, ook de peuters, kleuters, pubers, jong volwassenen en de rest. De mannen zijn minder talrijk in klederdracht dan de vrouwen, maar toch zeker in hun beste kostuum.
De optocht stelt ook niets voor, voorop de plaatselijke fanfare en daarachter de verschillende scholen of kinderopvang met groepen kinderen. That’s it! Maar gaat en straalt vooral heel veel trots vanaf.
Aan eind van de optocht sluit iedereen aan en gaat het naar de verzamelplaats (voor kenners, bij de Glasfabriek). Daar feliciteert men elkaar met 17mei meer niet en keuvelt wat met elkaar. Er wordt gezongen o.a. het volkslied, en er wordt gesproken, over hoe mooi Noorwegen is en hoe fijn het is om in zo’n land te mogen wonen. Ook heel saai allemaal eigenlijk, maar de gezelligheid en de uitstraling van mensen laat zien dat dit echt de mooiste dag van het haar moet zijn.
Daarna tijd voor koffie en wat lekkers en vooral elkaar opzoeken en feliciteren en de laatste nieuwtjes uitwisselen. Op zo’n dag trek je alles uit de kast, dus ook worden de oude auto’s van stal gehaald, opgepoetst en voorzien van de Noorse vlag.
In de middag gaan we naar een naburig stadje, dorpje eigenlijk, meer is het niet. De plaats waar Lotte op school zit. Zij heeft net haar examen afgerond en dat wordt in Noorwegen op grootste wijze gevierd. In Nederland kennen we de examen stunts, maar die verbleken bij de activiteiten die de afzwaaiende leerlingen hier ontketenen. Dat is een aantal avonden en nachten feesten. Dat strekt zich ook nog eens uit over meerdere weken. Hierbij maken ze gebruik van een eigen bus, gekocht, gehuurd of geleend en waarbij soms ook een chauffeur wordt ingehuurd. Er wordt eerst ingedronken bij iemand thuis en daarna verzamelen ze ergens in de middle of nowhere waar het dan party time is. Gisterenavond werd er bij Lotte verzameld en rond 12u ging de meidenclub zingend op weg naar de party locatie. Daar heb ik helaas geen foto’s van, misschien maar goed ook!
Nou die groepen passeerden dus deze middag met hun bus en hun boodschap aan de samenleving in een optocht. Het was een bont en dus ook brak gezelschap. Om te laten zien dat ze professional geworden delen ze kaartjes en aan sommige personen knuffels uit. Waarvan akte.
Dit is het visitekaartje van Lotte.
Vertaald: Lotte Hug Adres: Google Maps heeft het opgegeven. Gemaakt om wild te zijn, maar alleen tot 22.00 uur.
Resumé: Een bijzondere dag om mee te maken, ik mocht weer even onderdeel zijn van typische Noorse cultuur.
Ik begon deze reis met als motto is camperen nog leuk?
Natuurlijk zat er onder die vraag een hele lading van vragen en emoties. Hoe ga ik de confrontatie aan met de harde feiten? Hoe verwerk ik het verlies van mijn reismaatje? Lukt het om contact te leggen met anderen? Kan ik mijn verhaal, m’n ervaringen een beetje kwijt? Raak ik niet teveel met mezelf opgezadeld?
Eigenlijk ben ik met deze reis vrijwillig aan een vorm van zelftherapie begonnen.
Zo aan het einde van de reis, hoewel er nog een week te gaan is, kan ik wel aan de beantwoording beginnen.
Camperen vind ik nog steeds hartstikke leuk en wil dat nog wel een tijdje volhouden. De hoofdvraag is daarmee beantwoord, maar er zijn nog wel wat kanttekeningen te maken.
De camper is zeker voor een eenzame camperaar veel te groot, niet handig in de steden en onnodig duur op bijvoorbeeld de ferry’s en bij sommige tolpoortjes. We hadden al eerder plannen om hem in te wisselen voor een kleiner exemplaar, maar daar is het vorig jaar om begrijpelijke redenen niet van gekomen.
Als je alleen aan het camperen bent is het heel eenvoudig om een plan te maken en ook weer snel om te gooien. Je beslist alles in je eentje en dat gaat soms in een oogwenk. Gisteren nog als voorbeeld, ik kom bij een camping aan die bij eerste aanblik teleurstelt, ter plekke raadpleeg ik de campercontact app, selecteer een volgende camping en rij verder. Makkelijk beslissingen nemen, maar je ervaring, je beleving delen dat gaat heel lastig. Ik heb deze reis wel heel veel contact gehad met allerlei mensen aan het thuisfront. Ze wilden weten hoe het me verging. En natuurlijk deze blog was een goede uitlaatklep. Maar…
Wat ik wel heb ervaren in deze reis, dat een maatje sterk wordt gemist! In dubbel opzicht! In praktische zin bij de voorbereiding en ook tijdens de reis. En natuurlijk in mentaal opzicht: je ervaringen, je ideeën, je gevoelens, wil je kunnen delen.
Ok, een nieuwe camper zou er dus zo maar kunnen komen dus. Onderweg, met name ook in Noorwegen kwam, ik heel veel van die mooie ID Buzzjes tegen. En daar heb ik mijn oog ook op laten vallen.
Ventje
Moet nog wel even gaan zitten voor de financiële kant, want het is wel heel prijzig.
Bij de nieuwe camper zou ook een nieuw maatje heel goed passen. Dan kan op verschillende manieren ingevuld worden. Een reismaatje in de vorm van een dier of een persoon. Of beiden!
Een hondje staat al langer op mijn wensenlijstje. Gerda adviseerde het al, neem een hondje als ik er niet meer ben. En ik krijg van veel mensen het zelfde advies om dat te doen. Mijn gevoel zegt ook dat ik het moet doen, maar er is nog wel een maar…. Die enkel moet eerst een reparatie ondergaan, want ja die hond moet wel voldoende beweging krijgen en daarmee zijn baas ook.en dat moet ie wel kunnen.
Nog even wachten dus, maat het zo zomaar weer een bruine vriend(in) kunnen worden die mee mag in dat Ventje.
En of er ook nog een andere iemand mee mag in dat Ventje daar ben ik helemaal nog niet uit.
Het leven als single begint net een beetje te wennen en daarbij blijft Gerda er ook altijd een beetje bij. Ook in het Ventje.
Niet teveel veranderingen in een keer. 🤔 First things first! Eerst die enkel maar doen.
Althans ik weet het niet meer exact, maar volgens mij was het de zomer van 1976 dat we met het volleybalteam naar Noorwegen zijn geweest en daar op verschillende plaatsen meerdere volleybalwedstrijden hebben gespeeld. We zijn toen na een wedstrijd in Gjovik naar Kinsarvik gereden. Je steekt dan de Hardangervidda over. Een kale hoogvlakte op 1000-1200m hoogte.
Vandaag reed ik ongeveer diezelfde route in omgekeerde richting. Van 50 jaar geleden weet ik dat het een lange smalle afdeling was, waar je elkaar nauwelijks kon passeren, nu reed ik het eerste stuk naar de watervallen bijna helemaal via tunnels omhoog. Geen rechte tunnels, maar tunnels die in een cirkel lopen. Die Noren maken er echt een kunstwerk van. En dan kom je ineens bij de grote waterval, Vøringsfossen. Een indrukwekkende waterval, van 182m hoogte stort het water zich naar beneden.
Destijds was het een enorme hoeveelheid water dat er naar beneden kwam, nu was de hoogste waterval eigenlijk maar een zielig straaltje. Het zijn twee watervallen die in hetzelfde ravijn naar beneden storten. De andere was wat je van een waterval mag verwachten.
Destijds kon je, met gevaar voor eigen leven, naar boven klauteren. Vandaag de dag is dat, met het oog op de toeristenstroom helemaal voorzien van trappen en uitkijkpunten.
De reden dat er, naar verhouding, zo weinig water naar beneden komt is tweeledig. 1) er is betrekkelijk weinig sneeuw gevallen deze winter en 2) het is nog lang koud geweest dit voorjaar, waardoor de sneeuw nog weinig gesmolten is.
Daarna omhoog met de camper naar grote hoogte, de Hardangervidda op. Op naar de sneeuw en kou. Weinig zon vandaag en er staat een koude straffe wind. Arctische omstandigheden, geen mooie foto’s helaas.
Garmin
Het hoogste punt gemeten was 1240m en en de temperatuur 1 graad, maar met de wind voelde het als -4. Dan krijg je ook zo’n uitstraling. 🙄
Onderweg ook veel stuifsneeuw, waardoor de weg weer bedekt was met sneeuw. Ik kwam ook een sneeuwschuiver tegen die de zaak probeerde schoon te houden. Een tweetal motorrijders deden het terecht heel voorzichtig. Ik was nu wel heel blij met mijn nieuwe all weather banden onder de camper.
Het is een hoogvlakte dus je blijft wel zo’n 30 km op hoogte rijden. Daarna via slingerende wegen naar Geilo, een onvervalste wintersport plaats met veel hotels en een aantal skihellingen.
Vervolgens verder naar beneden richting Gol, dat was oorspronkelijk mijn bestemming voor vandaag. De camping sprak me echter niet zo aan, dus dan maar verder. In Gol wat boodschappen gedaan en een nieuwe camping gevonden, in Tubbehagen. Dat gaat ineens weer flink omhoog en ik beland op 860m hoogte weer in de sneeuw en kale bomen. De dame op de camping ontvangt me in het Nederlands, ik ben (nog) de enige gast en ze heeft de mooiste plek nog vacant. Als ik de camper er parkeer ontstaat een deja vu. Niet van 50 jaar geleden, maar recenter. Hebben we hier in 2019, op exact dezelfde plek, niet ook gestaan met de camper van Anne & Koos? Ik zal de fotoboeken van Gerda er thuis eens op naslaan. Bijzonder!
Het uitzicht is magnifiek, maar ik blijf toch maar binnen bij de kachel. Het is nogal fris.
Het mooie weer van de afgelopen dagen is helaas voorbij. Vanmorgen bij het Sogne fjord alles grijs, lage bewolking en geen sneeuwtop zichtbaar. En vervolgens een druilerig regentje. Vandaag naar het einde van het Hardangervidda fjord, Eidfjord is de eindbestemming en dat is nog geen 200km te gaan.
Vanaf de camping rijd ik de eerste tunnel in en dat zal zeker niet de laatste zijn vandaag. In de tunnel rechtsaf – ja dat kan hier allemaal in N – en dan op de rem want daar is de ferry al.
Voorop op de ferry, maar het uitzicht is troosteloos. Vervolgens enroute! Na wat tunneltjes van een of twee kilometer lengte genomen te hebben en dan is ie er opeens, de Laerdaltunnel ruim 25,5km lang. De langste tunnel ter wereld voor wegverkeer.
Om het rijden van zo’n lange tunnel wat aangenamer te maken hebben de Noren wat versiering aangebracht middels lichteffecten.
Bron Wikipedia
Bij de voorgaande toer door het zuiden had ik het ook al een paar keer gezien. Het is wel heel verrassend en ik moet zeggen het heeft een positief effect op je concentratie en humeur.
Ik weet dat we hier in 2019 met de camper van Koos & Anne vlak voor de tunnel gekeerd hebben omdat we geen zin hadden in zo’n lange tunnel. Om die reden hebben we de route toen gewijzigd. Nu alsnog deze afgestreept van de lijst.
Daarna nog heel veel andere tunnels en tunneltjes gehad. Ik heb ze bij elkaar opgeteld, zo’n 65km aan tunnels over een afstand van 184km. Ruim 1/3 van de afstand in tunnels gereden. Nou ja, hierdoor heb ik niet zo heel veel in de regen gereden. Voor die Noren ook wel makkelijk, die stukken hoef je in de winter niet sneeuwvrij te houden.
Al vroeg op de camping in Eidfjord aangekomen, waar warempel de zon zich even laat zien. Het is dan gelijk weer lekker.
Verder vandaag gewoon ff relaxen. Blog is klaar, het spettert weer, dus pakken we maar een boek en een kop koffie.
Die vraag, of een soortgelijke, is me de afgelopen tijd vaak voorgelegd. De antwoorden die ik gegeven heb varieerden nogal. De had enerzijds te maken met mijn stemming van dat moment en anderzijds met wie de vraag stelt. Mensen waarmee je behoorlijk close bent, geef je een antwoord waar ze recht op hebben. Dus een eerlijk antwoord. De mensen die op wat meer afstand staan krijgen een antwoord wat ze graag willen horen, zo van “het gaat wel goed hoor, ik red me aardig”. Soms met nog een toevoeging van aankomende of afgesloten activiteiten als argumentatie dat ik lekker bezig ben.
Er zijn ook mensen die beseffen dat de vraag wel erg algemeen gesteld is en die weten dat ik een lastige tijd doormaak en durven het aan om de vervolgvraag te stellen, “hoe gaat het nou echt met je”. Ze anticiperen op een mogelijke afstandelijke reactie. Inmiddels ben ik daar op voorbereid en geef ik me niet direct gewonnen. Ik geef nog wat extra argumentatie over dat het toch echt wel redelijk goed gaat.
Mijn stemming is nog wel aan verandering onderhevig. De eerste week van de camperreis bijvoorbeeld met Mieke erbij was heel gezellig. Camperen was leuk, het avontuurlijke was er gewoon weer als vanouds. Gerda werd niet gemist, al was ze er natuurlijk gewoon wel bij in gedachte. Mieke en ik bespraken onderweg kleine en grote dingen met elkaar, gebruikten elkaar als toehoorder en ook als toetssteen. Top in een woord.
Na het verblijf bij Liza ging ik echt alleen camperen, dat viel in het begin niet mee. Mijn stemming werd al snel negatief beïnvloed toen ik het bericht las dat onze Bekende Westland se, Jade Kops, was overleden. Zo’n bericht komt dan ongewoon hard binnen. De volgende dag zie je beelden van treurige mensen bij de dodenherdenking op 4 mei en hup daar ga ik weer. Het boek van Bert Natter “Zonderhond” dat ik van Anne en Koos heb gekregen voor ik op reis ging, maakte het er niet beter op. Ik was aan het “oscilleren”. Monique liet me weten dat ze het verschijnsel herkende en dat het vaker zal terugkeren. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen.
Inmiddels ben ik met de volgende etappe bezig van mijn camperreis en de stemming is prima. Ik maak fantastisch mooie momenten mee: de sneeuw, een das, fantastische vergezichten, mooie foto’s, goede kampeerplaatsen en geen tegenslagen. Weliswaar wordt het lopen steeds sneller pijnlijk. De klachten nemen toe, maar de gedachte dat er straks wat aan gedaan gaat worden, zorgt ervoor dat mijn goede humeur niet wordt beïnvloed.
Ik had me voorgenomen om me deze reis niet gek te laten maken, dat ik graag een relaxed gevoel wil houden, geen stress over wat dan ook. De Garmin die me bijvoorbeeld weer een smal weggetje opstuurt en ik dan achter een tractor mag aanhobbelen in een slakkengang.
Nu ik het toch over de reis van vandaag heb, het begin was fantastisch met zon en zicht op het Geiranger fjord.
Een ander hoogtepunt van vandaag is de ton op de teller 😄
Inmiddels zit ik op de camping aan het grootste fjord van Noorwegen, het Sogne fjord, en werk ik deze blogpost af.
Terugkomend op de titel, hoe is het? Nou het gaat steeds beter! Mijn stemming is goed en blijft goed, daarom ook mijn hartroerselen aan het begin van deze blogpost. Het schrijven van deze dagelijkse posts is het delen van het verhaal van de dag. Dat doe je normaal gesproken met je reismaatje, maar ja die is er ff niet. Jullie lezers vervullen die rol nu, waarvoor dank!
Koos reageerde gisteren al met een voorschot op het antwoord van de vraag of camperennogleukis? Hij voelt de stemming aardig aan😄.
Als bewijs voor het antwoord op de vraag hoe is het?, mijn best selfie ever!
De Atlantische weg, in goed Nederlands, is een weg die aan de westkust even ten zuiden van de Kristiansund verschillende eilandjes met elkaar verbindt via bruggen, dammen en een tunnels. Spectaculair vanuit birdsview (van internet geplukt), maar zeker ook spectaculair om met de camper te rijden.
De ochtend was al fantastisch mooi, lekker stralend helder weer en na een prima douche eerst maar de spiegelfoto maken van het fjord voordat de wind dit onmogelijk maakt.
Gisteravond mijn plan aangepast. Oorspronkelijk zou ik op aanraden van Lennert op Runde de papagaaiduikers gaan opzoeken, maar bij nadere bestudering van de route zou dat een aantal problemen opleveren. Runde ligt ver naar het westen en dat betekent dat ik vandaag een erg lange dag zou hebben en daarbij gaat het lastig worden om op 16 mei weer bij Liza te zijn. 17 mei is onafhankelijkheidsdag en moet daar gevierd worden. Daarbij is er geen camperplek op Runde en de papagaaiduikers moet je aan het eind van de dag, tegen schemering gaan kijken, dan komen ze naar hun slaapplek. Dat wordt ook lastig dus.
Daarbij wilde ik ook heel graag nog de Atlantische route rijden. Uiteindelijk besloten aan dat laatste prioriteit te geven. Het weer is fantastisch mooi, dus de gelegenheid bij uitstek om die route vandaag te gaan volgen.
Na zo’n 25 km mijn eerste ferry van vandaag, geen betaling gedaan, maar ik reken erop dat de afrekening volgt tezamen met die van de tolwegen.
Daarna richting Kristiansund, een schitterende kustplaats, dat via tunnels en bruggen goed bereikbaar is gemaakt.
Vanuit Kristiansund ga je via een tunnel onder het Bremsnesfjord door, ruim 5km lang, maar het lijkt erop of je een enorme kuil ingaat. Tot 170m diep, met een helling van 10%. Bizar!
Daarna mooie slingerende wegen met mooie vergezichten. Het voordeel van vroeg in het seizoen gaan camperen is dat er nog sneeuw op de meeste toppen te zien is en dat de bomen zo’n mooie frisse groene kleur dragen. Voegt daarbij knalblauwe lucht, grasgroene velden en een lekker zonnetje en het beeld en ook de beleving is niet te overtreffen. Dit is waarom je naar Noorwegen komt en waarom camperen zo leuk is.
Bij Karvag begint de route over de eilandjes met een tunnel, daarna zijn het bruggen een dammen met als sluitstuk een smalle torenhoge brug. Fantastisch stukje weg- en waterbouwkunde. Moet een behoorlijke investering geweest zijn en bijna verwonderlijk voor een zo dun bevolkt gebied. Die Noren doen het gewoon!
Aangekomen in Molde, de woonplaats van die fanatieke Noorse voetballers die de kwartfinale van de champion league wisten te bereiken. Ik heb nog voldoende tijd om er nog een stuk af te rijden en op de ferry besluit ik door te rijden naar Stranda, dat betekent nog 1x een ferry extra.
De route blijft fantastisch mooi, al loopt de lucht vol met wolkensluiers en de zon dus wat wegduikt.
Via een slingerende weg met donkere tunnels en mooie vergezichten kom ik bij de laatste ferry van vandaag met aan de overkant, zo’n beetje naast de afrit, de camping. Het fjord dat we oversteken is ook een plaatje.
De laatste ferry is ondanks de geringe oversteek van een kwartiertje, de meest prijzige van de drie. Na de vraag van de controleur beantwoordt te hebben, hoelang mijn camper is, tik ik 308 Nok (€30) af! Ja dat is ook Noorwegen.🤔
Op de camperplaats hebben zich nog geen andere camperaars gestald. Ik ben wellicht teveel van de toeristische route afgeweken. Nou ja geen wachttijden bij de douche morgenochtend.
Ja, na zo’n dag als vandaag is camperen echt heel erg leuk!
Het is half elf en nog behoorlijk licht hier. De zon is 10 minuten geleden ondergegaan. Ik ben zojuist nog een paar foto’s gaan maken van de laagstaande zon en de mooie kleur die de zon dan geeft.
Ik wilde aan deze blogpost beginnen toen ik tot de ontdekking kwam dat er bij de update van de Konfirmasjon bijdrage een groot deel ergens op het internet in een zwart gat is verdwenen..🤨 Helemaal geen back-up 😵💫 Kan ik het verhaal opnieuw gaan verzinnen. Nou ik heb met tegenzin gedaan omdat het anders zo slordig staat en wil ik ook niet.
Toen ik terugliep over de brug kwam ik een tegenligger tegen die ik op afstand niet kun munten. Om dacht eerst een verdwaald lam, maar toen ie mij zag stopte die en bleef op enig afstand afwachten wat ik deed. Nou gewoon mijn telefoon pakken dus.
Niks aan de hand, maar hij reageerde wat schuw. Toen die zijn kans schoon zag ging hij met een grote boog om mij heen.
Een heuse das dus, een zeldzaamheid volgens Claude, ook in Noorwegen. Nou ja zeg! Claude adviseerde om het te melden op de site van Noorse natuurbeheer. https://artsobservasjoner.no/. Helaas daar moet je wel een account voor hebben. Nou ja dan hier maar gemeld.
Dat was een bijzonder einde van een bijzondere dag. Vanmorgen werd ik wakker in een winters landschap.
Ja als je op hoogte bent (zo’n 700m) en er valt een buitje, dan kan het zomaar sneeuw zijn.
Het viel mee, geen sneeuwkettingen nodig dus ik kon gewoon naar Trondheim mijn weg. vervolgen.
Even een plekje vinden voor de camper en dat viel niet mee, maar dit leek mij wel illegaal maar ik zag geen verbodsbordjes staan en ge het erop gewaagd.
Rondwandeling gemaakt door de stad en het beviel me wel wat ik zag.
Gekleurde huizen langs het water, a la Kopenhagen, mooie kerk, de equivalent van die in Santiago Di Compostella. Hij lijkt er niet op, maar de functie is hetzelfde. De pelgrims in Noorwegen verzamelen zich nl. bij deze kerk.
Ik kwam ook nog een hele bekende schaatsenrijder tegen. Alleen oudere mensen of echte kenners zullen hem herkennen.
Na wat boodschappen en eenvoudige lunch verder gereden richting westkust
