Tailgating

Deze reis, ik vertelde er al eerder over als ik me niet vergis, hebben we een nieuwe vakantiebezigheid ontdekt. Op advies van Gerda’s docent van de kunstgeschiedenis & architectuurcursus – laten we hem Gerard noemen – zijn we heel opportunistisch bijzondere gebouwen binnengestapt om ook de binnenkant eens te kunnen bekijken. Dat heeft deze vakantie al geleid tot heel verrassende resultaten. Soms mag je van de portier of receptionist alleen de ontvangsthal bekijken en wordt je gevolgd met dwingende ogen die duidelijk maken dat men je liever zo snel mogelijk weer ziet gaan. Het kan ook anders uitpakken want in een aantal gevallen was een bijna privé rondleiding het gevolg.

In New York is het aantal bijzondere gebouwen zo talrijk dat in elke street or avenue er wel een gebouw is wat de moeite waard is om naar binnen te stappen. Helaas is de bewaking aldaar nogal alert en streng. De schrik van terroristische aanslagen zit er nog goed in bij de New Yorkers. Een tochtje met de ferry wordt tegenwoordig vooraf gegaan door een uitgebreide security scan, soortgelijk zoals op een luchthaven.

Ik vertelde Gerda dat de uitdaging is om een gebouw binnen te sluipen waarbij je de bewaking misleid door bijvoorbeeld met de normale medewerkers naar binnen te glippen. Een techniek die bekend staat als tailgating en is een van de technieken die behoren tot en arsenal van een social engineer. Dat is, eenvoudig gezegd, iemand die geen verstand heeft van techniek of IT en toch in staat is om allerlei informatie van een organisatie buit te maken. Hackers maken ook graag gebruik van deze techniek om bijvoorbeeld eerst wat verkenningen uit te voeren voordat met digitaal aan de slag gaat.

Gedurende de reis zijn we er niet in geslaagd om deze techniek toe te passen en gezien het feit dat we meest in de natuur verkeerden was er ook weinig gelegenheid de techniek te beoefenen. Tot vandaag 🙂

Zoals gezegd New York heeft veel bijzondere gebouwen, een daarvan is het Chrysler gebouw. Een van de oudere wolkenkrabbers in NYC. Het was zaterdag dus geen werknemer te bekennen. De ontvangsthal was immens groot en wanden en vloer vol met allerlei kleuren glimmend marmer. Schitterend in meerder opzichten. In een hoekje van de receptiebalie zat een bewaker en voordat ik ook maar goed wen wel binnen was stond hij al druk gebaren te maken die heel duidelijk waren, “ophoepelen jullie” je stoort me bij het “Netflixen”.  Wij keerden schielijk om richting deur en daar probeerde een Chinese jongedame tezamen met een, naar later bleek ook een helpende hand, een stapel borden met opdruk door de draaideur te krijgen. Dat lukte niet en dus werden meerdere helpende handen zeer op prijs gesteld. Binnen een paar minuten waren de borden  naar binnen gebracht, die, zo vertelde ze me later, onderdeel waren van een tentoonstelling die volgende week van start gaat. Zij had de mogelijkheid om dat vandaag allemaal te gaan inrichten. Toen de borden in de hal weer op de steekkar lagen moesten ze nog naar de 35e verdieping. Daar was ze wederom zichtbaar onhandig mee en dus werd de helpende hand weer zeer gewaardeerd. Binnen een paar minuten stond ik met haar in de lift op weg naar 35e. Gerda was dacht ik achtergebleven in de hal, maar was, zo bleek later achter ons aangekomen in een andere lift, maar wist niet naar welke etage we waren gegaan. Zij was ergens op de 40e etage uitgetapt en weer onverrichterzake teruggekeerd. De bewaker had het lef niet gehad om ons van onze goede daad te weerhouden en zo hadden we ons de mogelijkheid gecreëerd om alle 60 etages te gaan bekijken.

Om een lang verhaal kort te maken, we hebben ons maar beperkt tot een kijkje op de betreffende verdieping die er overigens ontstellend suf uitzagen. Een standaard kantooromgeving met een receptiebalie  en wat bureau’s in kamertjes, dodelijk saai.

Het in praktijk brengen van tailgating was ons op de valreep van de vakantie toch nog gelukt, helaas was de fotografische buit erg mager. Ik denk dat als ik op zoek zou zijn geweest naar andere kroonjuwelen, bijvoorbeeld toegang tot bedrijfsinformatie, de buit aanmerkelijk waardevoller was geweest. Maar je moet tenslotte niet altijd met je professie bezig willen zijn 😉

Gas!

De laatste dag is een makkie, zo’n 70 miles nog te gaan en dan kunnen we de camper inleveren. De camper moet schoon worden ingeleverd zo was ons geïnstrueerd. Tja dat is gemakkelijk gezegd, maar hoe maak je zo’n ding schoon, zeker als je geen spullen hebt. De oplossing is, dachten we, een box bij een Carwash waar je zo’ding met de hogedrukspuit eventjes een wasbeurt kan geven. De plaatselijke autowas zag  er niet geavanceerd uit en zelf wassen was ook geen optie. Dan maar even onderhandelen over de prijs en besloten het werk uit te besteden en op het bankje in de schaduw te gaan genieten van de zorgvuldige, fanatieke en kritische aanpak van de autowasser. Ondertussen werden we geamuseerd door andere klanten met hun verhalen. Daarbij was een voormalige “seal” , zeg maar een groene baret van NL Militairen die geplaatst worden in speciale geheime opdrachten. Hij herkende aan ons dialect dat we uit Nederland kwamen en hij vertelde dat hij op meerder plaatsen in NL was geweest. Welke dat waren, wilde hij niet zeggen. Opvallend in eerste instantie, maar toen hij aangaf dat het om verschillende missies was, werd het mij duidelijk dat hij ook jaren daarna daar niet over mocht spreken. (Zie ook de zaak van Marco Kroon die onlangs in het nieuws was). Daarmee geef je namelijk informatie vrij over je werkwijze en/of locatie en daar heeft de vijand voordeel van. De man was inmiddels werkzaam als advocaat en vertelde dat hij voornamelijk rechtszaken doet die te maken hebben met corruptie. Toen dat woord eruit was begin hij een enorm betoog over hoe corrupt het Amerikaanse systeem is, en dat Amerika veel corrupter is dan welk ander land. Dat zit volgens hem met name in het financiële systeem en de politici die dit systeem niet alleen ondersteunen maar ook nog versterken. Een belangrijke reden is volgens hem het ontbreken van ethiek, geen menseijke maat. Ik moet zeggen dat zijn betoog boeiend was, en dat de man ook wel wat heeft meegemaakt in zijn totaal verschillende carrières. Toen ik later de website van zijn organisatie bezocht ( http://www.saveamerica.net/ ) kwam ik toch wat bijzondere opvattingen tegen. Kortom een bijzondere conversatie tijdens de autowas. Hoewel ik in het gesprek wel aardig kon meegaan in zijn opvattingen bracht de website mij toch wel tot andere gedachten. In de tussentijd was onze carwasser een heel eind gevorderd, ik ben blij dat hij die enorme mozaiek aan insecten op de voorkant heeft kunnen verwijderen. Met zijn wondermiddel is dat goed gelukt. Inmiddels glom de auto als nooit tevoren en was het aan ons de taak later ook de binnenkant nog een beurt te geven, want dat was helaas niet bij de prijs inbegrepen.
De camper moest voor 11.00u ingeleverd worden en daarom hadden we een RV-park een beetje in de buurt van de Cruise America locatie uitgezocht. De route was ook redelijk eenvoudig met een groot stuk Interstate, waar we helaas te dichtbij stonden. Na een slechte nachtrust van de herrie van de weg en de laad- en losplaats van de logistieke afdeling van Amazon.com, waar gewoon 7×24 wordt gewerkt, zagen we bij het wakker worden in de verte een in tweeën geknakte truck op de snelweg zagen staan. Nooit eerder gezien een oplegger die kennelijk een te zware lading had vervoerd en geknakt was. Hierdoor was uiteraard een mooie file ontstaan, waar wij bij het oprijden van de oprit wellicht weinig last van zouden hebben. Toen we vertrokken en die oprit wilde nemen, werd dat verhinderd door een bordje met de melding “ramp closed”, Dat betekende een ander route kiezen en we dachten een mooie rustige weg gevonden te hebben die volgens de kaart goed leek uit te komen. Helaas want het bleek een hele lange toegangsweg naar een golf course te zijn. De zeer vriendelijke dame verwees ons naar een andere route, gewoon terug en vlak voor de Interstate rechtsaf gaan. Die weg volgen en dat zou ons in Sant Jose en vervolgens in San Francisco brengen. Die weg bleek ook, weliswaar heel dunnetjes, op onze kaart te staan. Achteraf hadden we natuurlijk wat kritischer kunnen zijn en moeten navragen over hoe en wat.
De weg bleek het grootste avontuur te worden van de gehele tocht. De verlatenheid was soortgelijk als die van Death Valley, al was er nu wel begroeiing. Dat was naast een koe en geit zo hier en daar zo ongeveer het enige. Geen stukje van de weg was recht, dus het was “draaien en keren”. In heel Yosemite niet zoveel bochten gehad als in dit stukje. De gemiddelde snelheid liep terug naar 25 mile/hour. Dat was niet het enige probleem helaas. We hadden een “pitsstrategie” bedacht die er op was gericht om de kwart tank die we nog hadden, leeg te rijden en dan te gaan tanken, zodat we met een nagenoeg volle tank de auto konden inleveren. Probleem dat ontstond was dat op de route waar op terecht gekomen waren in de verste verten geen tankstation te vinden was. Halverwege bij een soort van uitspanning gevraagd of deze mensen wellicht een can gasoline voor ons hadden staan. Helaas. Ze wisten ons fijntjes te vertellen dat het dichtstbijzijnde tankstation in Patterson was, maar daar kwamen we dus vandaan en dat was zo’n 30 mijl terug. Doorrijden naar Livermore was ook mogelijk dat was, bleek op het bord, 33 mijl verder. Maar ja, de meter stond al min of meer op E(mpty). Het tweetal dat ons te woord, stelde ons gerust met de melding dat als het gasoline light gaat branden je nog zeker 30 mijl kan rijden. Dat lampje had ik nog niet gezien, dus die mededeling stelde ons enigszins gerust. Wij weer verder, vijf minuten later floepte het lampje aan en aannemende dat ze gelijk hadden zouden we het net kunnen redden tot aan het eerstvolgende tankstation. Maar ja, je gaat twijfelen over hun kennis van zaken, de betrouwbaarheid van de meter in de auto, de aanwijzing op het bord. Je twijfelt eigenlijk aan alles en je denkt het zal mij toch niet gebeuren dat ik straks hier stil staat in de middle of knowhere en vervolgens  de auto verlaat en lopend op zoek moet gaan naar een can gasoline. Om energie te sparen heb ik de airco maar uitgezet, alle beetjes helpen tenslotte. Het werd warmer en steeds stiller in de auto en de weg slingerde vrolijk verder. Gelukkig zonder tegenliggers want zo breed was ie nou ook niet. Met toegeknepen billen spraken we elkaar moet in. Vanavond lachen we erom! Dan maar wat later bij het inleveradres, eerst maar eens gas zien te scoren.
Na zo’n 25 mijl gereden te hebben kwamen we weer een klein beetje in een bewoonde wereld. Huizen, tegenliggers en zelfs mensen. Nog even knijpen, de hoop begon te rijzen en we hadden de 30 mijl sinds het bord erop zitten. Via mijn Maps.me-app maar even zoeken naar het dichtstbijzijnde gas station. nog 5,8 km te gaan. Dat moet lukken, al freewheelend zou je het bijna al halen, maar helaas lukt dat niet met een automaat. En ja hoor eindelijk een heus gaststation in de verte, nog twee stoplichten overleven en dan kunnen we tanken. Het lukte! Het is ons gelukt. Poeh! Nu nog brandstof in dat ding. Gelukkig werd mijn credit card door de pompbediende wel geaccepteerd en op zijn vraag hoeveel ik wilde tanken was mijn antwoord Full! Maar hoeveel dat was, ik had geen idee. Zijn inschatting was $120. OK doen we dat, maakt me eigenlijk allemaal niet uit als we maar verder kunnen. Nog niet eerder hadden we zoveel getankt. Meestal gingen we bij 3/4 leeg tanken en dan ging er altijd voor minder dan $100 in. Super traag stroomden de bijna 35 gallons de tank in, maar bij het bereiken van de $120 stopte de pomp. Wat zal ik zeggen zo goed als vol!
Opgelucht vervolgde we onze weg. inmiddels was het 11 uur geworden, we waren al te laat en we zouden wel zien of er een boete voor te laat inleveren zou volgen. Tegen half twaalf reden we het terrein van Cruise America op. Onze excuses voor het late inleveren werden luchtigjes geaccepteerd. Jullie zijn keurig voor twaalf uur binnen, dus vinden we het prima. “We willen ze ingeleverd hebben voor 12 uur en zeggen tegen de klanten bij het vertrek, denk erom voor 11 uur inleveren!”  OK, zo werkt dat dus. Die horde hadden we nu ook probleemloos genomen. Toen we vervolgens vertelden dat we camper bij een carwash hadden laten wassen kregen we te horen dat de buitenkant niet schoon opgeleverd behoefte te worden. Als dank voor onze service kregen we $25 terug. Nu nog een taxi naar het vliegtuig en na enig onderhandelen over het bedrag lukte ook dat nog. Wat een mazzel vandaag! Alles zat mee! Ondanks onze stommiteit om blind te vertrouwen op  een slecht advies was dit eigenlijk gewoon een dag waarom alles mee zat. Zo ook de precies toereikende hoeveelheid brandstof
“s Avonds hebben we inderdaad nog een paar keer hardop gelachen. Zeker toen we ons afvroegen hoeveel miles we nog in de tank zouden hebben gehad. Enig speurwerk op Internet maakte duidelijk dat de camper een tankinhoud heeft van 36 gallon, Ik schat in dat we nog een kleine halve gallon in de tank zouden moeten hebben gehad. Deze constatering deed ons nog harder lachen en daarmee werd de spannendste etappe uiteindelijk ook nog goed afgerond. In de voorgaande 3950 miles was het niet zo spannend geweest.

Yosemite

Het Yosemite park is een van de meest bekende en ook mooiste parken van de VS. Yosemite (spreek uit als yo-sem-i-te, en niet als Yosi-mite) is als een soort van oase na alle parken met voornamelijk stenen, rotsen en bergen. Yosemite heeft uiteraard ook stenen van vooral grijs graniet. Kern van het park is Yosemite valley, een vallei tussen enorm hoge rotsen zoals de dominante Half Dome en de El Capitan.

20180610_095416

 

Deze laatste is een puist van een berg en was de afgelopen weken twee keer in het nieuws. Een keer omdat er doden zijn gevallen bij een beklimming en een paar dagen later omdat er een nieuw snelheidsrecord in de het beklimmen ervan is gevestigd. Toen wij de kapitale berg aan het bewonderen waren, liepen er tal van bergbeklimmers rond. Het is blijkbaar dé ultieme plek voor de bergbeklimmers,. Het is een nagenoeg verticale granieten wand van zo’n 900 meter hoog. De top ligt op 7.569 feet. Hier een video van twee helden die in deze omgeving aan hun gerief komen (niet geschikt voor mensen met hoogtevrees).

Na enig turen en speuren naar klimmers dacht ik er een te kunnen waarnemen. Gerda liet mij vervolgens weer twijfelen, maar even later dachten we toch wat meer mensen te kunnen spotten. Uiteindelijk lukte het om met Gerda’s camera het beeld een beetje scherper te krijgen en ja hoor. Zowaar een hele groep die daar notabene wel koffie lijkt te zitten drinken op een randje.IMG_1802

Yosemite valley is heel indrukwekkend, maar om daar te komen moesten we, komende uit Death Valley, ook nog even de Tioga pas in de Sierra Nevada over. Bij de boeking van de reis werd al verteld dat de kans groot is dat deze pas, met een hoogte van 9000 feet, nog gesloten zou kunnen zijn vanwege de sneeuw. Een check vooraf leverde op dat de pas half mei sneeuwvrij was gemaakt en dat we er, ook met een RV, overheen mochten. Wij hadden een paar dagen aan de oostkant van Sierra Nevada doorgebracht bij het Mono Lake. Ook daar was weer een uniek fenomeen waar te nemen. Zoutpilaren die in het meer zijn ontstaan. Voer voor fotografen en dat leverde weer de nodige plaatjes op.

 

De tocht over de pas, toch bijna 3000 meter, kom daar maar eens om in Europa, was betrekkelijk eenvoudig. Geen haarspeldbochten, gewoon met een redelijk stijgingspercentage omhoog en mede omdat we bij Mono Lake al op bijna 2000 meter zaten. Het blijft toch heel fascinerend om in de zomer met prachtig weer naar en vervolgens ook langs sneeuw te rijden. ’s Morgens in alle vroegte vertrokken om de hele dag te te kunnen besteden aan de oversteek van de Sierra Nevada. Op de top was het er fantastisch mooi, dus volgden er vele foto stops.

20180608_085156 (2)

20180608_092203

Na enige tijd in de afdaling krijg je zicht op Yosemite Valley met zijn grote granieten rotsen waarbij de Half Dome en de El Capitan domineren. Naast het grijzen graniet vinden we in Yosemite eindelijk ook weer groen en  volop water. Dat  maakt het allemaal wat aangenamer, aantrekkelijker. Of komt het omdat wij Nederlanders nu eenmaal gewend zijn aan water en groen en minder aan stenen?

20180608_105718

20180608_110303

Ons bezoek aan Yosemite viel in het weekend en ook nog weer het eerste weekend waarin (een deel) van de scholen met zomervakantie gaan. Kortom een drukte van belang. In het park zelf was al helemaal geen campingplaats meer te verkrijgen, dus belandde we, weliswaar ook via een reservering en dat was een goed voorgevoel, een stukje buiten het park op een familie RV/camping ground met alles erop en eraan. Zoals ezels en lama’s en ’s avonds een rondje met de trekker over de camping. Gezellig in de aanhanger op strobalen, Fun!

De Valley was op zaterdag overvol en ook hier shuttles om al die toeristen naar de mooiste plekjes te brengen. Het lijkt wel een dagje Bobbejaanland, de Efteling of zoiets. “Een kermis”zou Bert gezegd hebben en dat vonden wij ook. Dan maar snel met de shuttle op weg naar een mooie trail. We kozen voor Mirror lake en als je maar ver genoeg door wandelt, keert de rust vanzelf weer terug. Heerlijk en buitengewoon mooi!

Tja en waar sneeuw is en bergen, daar zijn er watervallen. Bij deze enorme verticale rotsen valt het water dus honderden meters naar beneden. Indrukwekkend, al wordt het plezier een beetje overschaduwd door de enorme hoeveelheid mensen die hier op afkomen, Ik kreeg spontaan associaties met de drukte in Valkenburg tijdens een zomervakantie, als is dat wel heel erg lang geleden.

Dat al dat water ook zorgt voor een groeizame omgeving wordt wel duidelijk als je van de Sierra Nevada naar het westen afdaalt. Enorm omvangrijke dennenbossen met ook enorme dennen en sequoia’s. Helaas was het deel waar de grootste sequoia’s staan (Mariposa grove) gesloten voor renovatie, maar ook in het westelijke deel hebben we toch een indruk gekregen van hoe groot die bomen zijn. Helaas is de fameuze sequoia-met-tunnel in januari 2017 komen te overlijden, maar ook op deze wijze blijft het heel indrukwekkend.

Yosemite zit erop en daarmee ook onze tocht door het westelijk deel van de VS. De camper schoonmaken en inleveren en terugbrengen naar Cruise America en dan richting vliegveld om via New York richting huiswaarts te gaan.

Morgen in het vliegtuig nog een bijdrage componeren, eens kijken of we een overzichtje kunnen geven van wat we gezien en ervaren hebben.

Death Valley

Voor mij is Death Valley een van de bijzondere plekken in de wereld die ik op mijn lijstje heb staan. Ik wilde daar graag een keer naar toe om te zien en te ervaren waarom het die veelzeggende naam heeft gekregen en ook waarom het recordhouder is van de warmste plek op aarde nl. 53,9 °C  (bij Furnace Creek). In juni, de periode dat wij er zijn, kan de temperatuur oplopen tot 43º C. Met een actuele weersverwachting van 42º C was dat dus volkomen in lijn met de gemiddelden.

In juli en augustus wordt je door het camperverhuurbedrijf geadviseerd Death Valley te vermijden. Dit vanwege de risico’s zoals oververhitte motoren en met als gevolg oververhitte mensen. De temperatuur in de zomermaanden kan oplopen,  volgens Wikipedia, tot 47ºC.  Ik was in de naïeve gedachte dat het begin juni nog niet zo warm zou worden, maar de statistieken kloppen gewoon en lopen geheel conform de opwarming van de aarde verder op.

20180605_084722 (2)20180605_085239

We hadden de 40ºC van Las Vegas ook overleefd, weliswaar gebruikmakend van eigen airco en de airco’s van de nodige Malls en gokpaleizen aldaar, dus Death Valley zou, ondanks de naam, ook wel lukken. De berekening die ik vooraf heb gemaakt was dat als we om 9.00u aan Death Valley zouden kunnen beginnen we om 12.00u er weer uit zouden zijn en dat was ruim voordat de 40 ºC was bereikt. Bij ons vertrek om 6 uur hadden we direct al bijna een uur voorsprong op de planning. Dat is een lekker begin, zeker als het dan nog pas 30 graden is.

Het is al razend druk als we op dat tijdstip de stad uitrijden, maar na een half uur rijden we via lokale wegen al weer met weinigen. Na een beker meeneem koffie opgehaald te hebben bij een tankstation kwamen tegen half negen aan bij de “entree” van deze fascinerende locatie. Het ziet er al lekker verlaten uit en het kriebelt een beetje bij me, hebben we genoeg brandstof, is de auto in de vereiste staat zodat we het avontuur zonder risico’s kunnen aanvangen? De oversteek is zo’n 130 mijl en onderweg verwacht ik geen faciliteiten koffietentjes en gas stations. Ik overtuig mezelf ervan dat het allemaal OK is en voor dat we het goed beseffen zijn we onderweg en rijden de 190 af

Heel bijzonder zo’n leeg landschap, alleen maar keien en er groeit helemaal niets. Gelukkig wel een goed berijdbare weg die voornamelijk ook leeg is. Zo heel af en toe komen we een tegenligger tegen en bij de stops onderweg kom je mede avonturiers tegen. De eerste stop was bij Zabriskie point. Het is onwaarschijnlijk wat een pracht aan rotsen en keien je voorgeschoteld krijgt. De korte wandeling, ernaar toe levert bij een harde gloeiendhete wind (inmiddels is het naar schatting 35 ºC) de nodige zweetdruppels op.20180605_091208

20180605_091514

In de verte zien we Bad Water liggen (what’s in a name!), het laagste punt van Death Valley 86 m onder zeeniveau. Daar zijn de in verte ook de zoutvlakten zichtbaar. Bad Water is alleen via een dirt road bereikbaar en we hadden met onszelf afgesproken geen dirt roads meer te rijden. We vervolgen onze weg en opeens zien we een groene oase bij (Furnace Creek). Vreemd en mooi tegelijk. Mooie palmbomen, een hotel met zwembad, een fraaie tuin er omheen. Bizar eigenlijk dat in zo’n godverlaten omgeving zo’n goddelijk luxe oord is ontwikkeld. Een paar kilometer verder komen we ook nog een winkel een postkantoor en een camping ground tegen. Er staan wat tentjes en een enkele RV, maar reserveren is daar zo te zien niet nodig.

IMG_1552

Bij de afslag blijven we de 190 volgen en rijden in ZW-richting, hier krijgen we een heel vertrouwd beeld voorgeschoteld. Zandduinen, alsof je bij de Drunense duinen ben aangeland, alleen de bomenrijen ontbreken hier. We kijken wat rond, maar dit is voor een Hollander niet bijzonder, het is bovendien erg warm en snel vluchten we weer de koele camper (de airco op max) in.

Langzaamaan verlaten we de grote vlakte en in de verte verrijst een gebergte; Towne Pass, bijna 5000 feet hoog, klimmen dus. Een verkeersbord adviseert ons om de airco uit te schakelen, dit om oververhitting van de motor te voorkomen. Dat als gevolg daarvan de inzittenden oververhit raken is blijkbaar geen probleem. In de camper wordt het nu echt heet en ik ben blij als wij en ook de camper in een redelijk goede toestand de top uiteindelijk bereiken. Het uitzicht dat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is bizar en onvergelijkbaar, nog niet eerder zoiets gezien. Oordeel zelf.

IMG_1580 (2)

 

In de laatste stukken is draaien en keren, nog een bergrugje over en dan weer terug naar de normale bewoonde wereld. We zijn een mooie ervaring rijker en zonder schade doorheen gereden. Het is inmiddels 13.00u en we hebben er vanwege de nodige fotostops en een lunch wat langer over gedaan en de hitte was overkomelijk.

Deze kan dus ook worden afgevinkt op de bucket list.

 

 

Las Vegas

Het beste hebben we, denk ik, gezien en ook achter ons gelaten. Onze reis vervolgt zich via een saai stuk Interstate richtig Las Vegas, Niet omdat we na al die natuur ineens weer in de stad willen zijn, maar meer omdat het op de weg ligt naar nog een paar andere bezienswaardigheden, c.q. uitdagingen. Death Valley en vervolgens Yosemite liggen op de route richting SFO en daar ligt het einde van dit deel van onze USA-tour. Eerst dus nog even doorbijten! Het wordt inderdaad doorbijten, want een check op Yr.no (dat is mijn weersverwachting App) levert op dat in Las Vegas een temperatuur wordt verwacht van 41 graden Celcius (106 graden Fahrenheit). Ik heb nog even gepuzzeld of we Las Vegas kunnen omzeilen, maar dan zouden we ook Death Valley gaan missen en heel veel extra miles moeten rijden. Dan toch maar gekozen voor de deze onverwachte uitdaging.

“What happens in Las Vegas stays in Las Vegas”, dat is de wat ondeugende slogan die men graag hanteert. Met deze blog ben ik dus eigenlijk een beetje in overtreding, maar de Tourist Information vond het goed dat ik toch wat reclame maakte voor de stad. Las Vegas ligt Nevada en dat lijkt eigenlijk op een hele grote woestijn, met daar in het zuiden die waanzinnige stad waar heel, heel veel geld wordt verspeeld met gokken. Ik heb de indruk gekregen, in de korte periode die we hebben doorgebracht in Nevada, dat de hele economie draait op wat er in Las Vegas wordt verdiend aan goktoerisme en alles wat daar omheen gebeurt; glitter, glamour, drank, drugs. geld en veel genot. 

 

De architecten die hier aan de slag zijn gegaan, hebben zich aardig uitgeleefd en geprobeerd het mooiste uit de rest van de wereld onder te brengen in een paar vierkante kilometer. Je komt er kopieën  van Venetië, Parijs, New York e.a. tegen, maar ook allerlei architectonische hoogstandjes zoals de onderstaande foto’s tonen.

 

Op straat is er ook van alles te zien. Het is eigenlijk heel simpel, het gaat erom dat je ziet of dat je gezien wordt. De verdeling is volgens mij eenzelfde verdeelsleutel zoals die in de echte wereld geldt, 1% van de wereld bezit meer dan de overige 99%. Dus 1% wil vooral gezien worden en de overige 99% wil dat kennelijk graag zien. Er rijdt, rolt en loopt dus van alles voorbij en daar kijk je dan, als onderdeel van de 99%, naar. Je kijkt soms je ogen uit en jullie mogen een beetje meekijken (met dank aan Gerda als paparazzi fotograaf).

Daarnaast doet de 99% in de casino’s bij de eenarmige bandieten en aan de goktafels zijn uiterste best om de overstap te maken naar de groep van 1%. In 99,9999% van de gevallen lukt dat helemaal niet. De entourage is daarmee wel een beetje geschetst. Wat in Las Vegas gebeurt blijft in Las Vegas, ik ga jullie dus niet vertellen wat wij in de casino’s hebben gedaan.

Las Vegas heeft ook tal van theaters waar je als artiest naam kunt maken. Wat mij is opgevallen dat er vooral artiesten optreden waarvan je van het bestaan niet meet weet. Een kleine greep; Jennifer Lopez,  Celine Dion, Ricky Martin, Danny & Mary Osmond, Rod Stewart of artiesten waarvan ik dacht dat ze al zo ongeveer dood en begraven waren zoals the Righteous Brothers, Ze leven dus nog! Ik ga u niet vertellen waar wij naar toe zijn geweest, want dat blijft in Las Vegas!

 20180604_220824

 

Wij hadden een camperplaats gevonden achter het Circus Circus hotel/theater. Gewoon op asfalt. Bij een temperatuur van 41 ºC geeft dat het gevoel of je in een tosti ijzer ben beland. Mooi dat de camper een airco bevat, dus voordat wij de Strip met een bezoek gingen vereren toch maar even de airco aangezet. Toen we terugkeerden was het redelijk koel in de camper. Slapen bleek mogelijk bij deze herrie en temperatuur, dus dat hebben we dan maar gedaan, al was de nacht wat kort. Wel de wekker gezet om de volgende ochtend op tijd de stad uitrijden, want er wachtte een lange hete dag door Death Valley,  verwachting 42º Celsius.

Om zes uur reden we de stad uit, die al weer (of nog?) volop in bedrijf was, op weg naar een nieuwe beleving en uitdaging met de veelzeggende naam Death Valley.

 

 

Good, better, best

Als je mensen vertelt dat je op reis gaat naar een land, bijvoorbeeld Amerika, dan is de kans aanwezig dat ze daar al geweest zijn en je ongevraagd advies geven over waar wel en waar niet naar toe te gaan. Uit die adviezen konden we afleiden dat bij velen Zion en Bryce wedijveren voor het allermooiste wat er is. Onderweg hadden we ook van medereizigers verhalen gehoord over de enorme drukte in Zion. Om te voorkomen dat we geen campingplaats konden bemachtigen zijn we, een beetje tegen onze principes in, maar campings gaan reserveren. To be sure! Door een misverstand  had ik de geplande dagen voor Zion en Bryce omgedraaid, met als gevolg dat we de camping en het Bryce Canyon passeerde om in Zion te geraken. Om een paar dagen later weer zo’n 70 mijl terug te moeten rijden.Ach ja, geen straf want het was onderweg ook volop genieten. Kijk je bij Canyonland en de Grand Canyon van bovenaf in een enorme diepe canyon, bij Zion is het eigenlijk andersom. Je rijd en/of loopt als het ware een canyon in. Het gevolg verticale wanden aan beide zijden die honderden meters hoog reiken. Beneden uiteraard een rivier(tje) en de wanden variëren in kleur en vorm.

Ook hier is vanwege de drukte e.e.a. gereguleerd. Je kan je voertuig op een paar grote parkeerplaatsen parkeren en vervolgens met een shuttle bus de canyon inrijden. Het is een hop on hop off systeem dat ook in de Grand Canyon naar tevredenheid werkte. We besloten mee te rijden tot aan het eindpunt en dan via verschillende trails weer terug te lopen naar het dorp. Waar de weg stopte en de bus dus nier verder reed zijn we lopend verder gegaan. Een mooie trail, langs de rivier en in de schaduw van de loodrechte wanden aan beide zijden. Een heerlijk sfeertje ondanks de vele mensen die dezelfde keuze hadden gemaakt.

 

 

Via een gekoppeld systeem van trails hebben we bijna de gehele canyon uitgelopen met telkens weer andere uitzichten. Een van de trails leidt naar een bovenzijde van de canyon met de veelzeggende naam Angels Landing. Uit ontmoetingen met andere reizigers was ons al duidelijk geworden dat erg spectaculair, je kan ook gewoon zeggen heel eng en daarbij ook nog zwaar. Het is veel klimmen en net zoveel afdalen. Dat het eng is, is tot daar aan toe, maar mijn knieën moeten tenminste deze reis nog mee en eigenlijk ook nog een paar volgende reizen. Dus toch maar niet naar Angels Landing en onze tijd besteed om mooie in plaats van enge dingen te beleven.

Zion zou je paradijselijk kunnen noemen, naast een mooi landschap ook wilde dieren kunnen spotten, watervalletjes, huilende rotsen, hangende tuinen, je komt het allemaal tegen, maar dan moet je niet voor Angels Landing kiezen.

 

Of Zion het mooiste  is of het beste is wat we deze reis gezien hebben? Het is mooi, op veel plaatsen heel mooi, maar het beeld is niet onbekend. In Frankrijk hebben we ook  in mooie gorges gelopen en in Noorwegen hebben we tal van watervallen gezien. Het is zeker mooi, heel mooi en we hebben er van genoten, maar het is niet ongekend, niet bijzonder, daarom voor ons is ZION niet de number one!


Wat is er dan mooier dan dat dit paradijs? Dat wat nog mooier is volgde wat ons betreft de daarop volgende dagen toen we Bryce Canyon bezochten.

20180602_104556

 

Bryce Canyon is een wonderlijk landschap, als je het park inrijdt zie je niets meet dan een dennenbos, de schoonheid ligt verscholen  in de hellingen. Het park ligt op een hoogvlakte en op de hellingen van en in de canyon daar komt de schoonheid tevoorschijn. De oranjerode rotsen hebben de meest grillige vormen. Het is zandsteen dat erodeert ten gevolge van de grote temperatuursverschillen per etmaal. ’s Nachts kan het flink koud worden en overdag kan het echt bakken in de zon. Het gevolg is dat door het korte verloop in temperatuursverschil  hitte/vorst, de rotsen barsten en breken, waterdamp en/of regen spoelen de rotsen uit en het resultaat is een soort van creaties die je ook vaak aan de kustlijn op het strand kan zien. Althans mijn neef Maurice (Mouse) maakte altijd dergelijke zandkastelen aan vloedlijn.

20180602_11163620180602_112927.jpg

Aan de ingang van het park kan je wederom met een shuttle naar verschillende uitstapplaatsen worden gebracht. Vanaf de rand kan je dan in dit sprookjesachtige landschap neerkijken. Het meest interessante deel van het park is de “arena”. Vanaf  de rand van een arenavormig gebied zie je alleen maar van deze oranje stenen creaties.

De volgende dag zijn we vroeg in de morgen teruggekeerd om een wandeling in de canyon te maken en tussen deze zandkastelen door te dwalen. Minder vroeg als in de Arches, maar wel voordat de grote meute arriveerde. Dat betekende dat we de eerste uren in de afdaling en tijdens de wandeling in de canyon, we nauwelijks mensen tegenkwamen en extra konden genieten van al het moois gecombineerd met de rustige en vredige omgeving die daar bij hoort. Dit was een van de meest bijzondere wandelingen die we hebben gemaakt. Onvergetelijk!20180603_09061420180603_080853

Een heerlijke afdeling met tal van mooie doorkijkjes, strak blauwe hemel en je maar blijven verbazen hoe zo iets moois kan ontstaan. Rond 11 uur werd het drukker in het dal en konden wij aan de klim beginnen. Het plaatje hieronder geeft de wandeling weer. herkenbaar is ook enigszins de arena vorm van de Canyon.

Bryce walkEen inspannende beklimming vanuit de canyon, dat wel, maar ook weer met tal van mooie pieken, punten en andere gedrochten. Met een beetje fantasie herken je er naar eigen beleving tal van voorstellingen in.

Bryce Canyon is absolute top! Het meest bijzonder en het meest fraai qua vormen en kleuren en daarbij de mogelijkheid om het vanuit een groot perspectief en ook van heel dichtbij te beleven. Iets dat bij Grand Canyon en Canyonland helaas niet mogelijk was.

Bryce is de best!

 

Rocks, canyons and more

Na de deserts en de Grand Canyon begint het echte werk. Vanuit de Grand Canyon rijden we naar Monument Valley en daarmee verlaten we Arizona en komen we in Utah. De elfde VS-staat die we deze vakantie aan doen. Utah heeft de zomertijd ingevoerd en dat betekent een uurtje later. Dat dit uurtje de verschillende keren de nodige problemen oplevert zal later duidelijk worden. Arizona hanteert net zoals Californië de Pacific Time en dat is 9 uur verschil met NL. Rekenen met tijdsverschillen blijkt niet altijd even eenvoudig. Op een vakantie in Portugal zijn we daar el eens eerder mee de mist in gegaan. Het probleem is altijd moet je de klok nu een uur verder of juist terug draaien.

Het gebied  waar we doorheen trekken is van de Navajo Indianen. Dat gebied laat zich niet beperken door de grenzen van de verschillende staten. Het gebied is wildernis, woestijn, steppen, prairie, of hoe je het ook noemen wil. Zo hier en daar kom je een nederzetting tegen. Toch heeft het park waar we in rijden de waardige naam van Monument Valley gekregen. Het beeld is klassiek, bekend van vele westerns en wellicht het beste uit de Marlboro reclame. Een prairie met aan de horizon van de rotsen/bergen die lijken op resten van de pilaren uit het oude Griekenland. We komen uit bij een gloednieuw RV-park in de prairie, wonderbaarlijk dat ze alle voorzieningen hier hebben weten te realiseren want het is een echt RV-park waar je op alles kunt aansluiten. Vlakbij het park een aantal van die karakteristieke oranje-rode rotsen. Als de avond valt en zon de wereld rood kleurt leveren deze rotsen een fantastisch schouwspel op en is het dan een lustoord voor de fotografen geworden. Aangemoedigd door deze leuke ervaring bedenken we dat de zonsopkomst ook wel eens heel mooi zou kunnen zijn. De sunrise blijkt even na 6 uur te zijn.

20180527_19180320180528_050724

Geen wekker gezet maar de wekker in mijn hoofd wekt mij en ik kijk op mijn horloge en en zie dat het pas 10 voor vijf is. Toch begint het al licht te worden. Ik begrijp het niet, maar vraag Gerda of ze nog de zonsopkomst wil fotograferen. We besluiten uit bed te gaan en juist op tijd kunnen we onze lol op. De zon zit nog wat verscholen achter een rotspartij, maar de hemel kleurt er fantastisch omheen. Heerlijk. Als de zon verder klimt en we voldoende foto’s hebben buit gemaakt. In de gedachte dat het zo ongeveer half zeven moet zijn bedenk ik dat de slaap proberen te vatten geen zin heeft. Ik kijk op mij telefoon en die geeft half zes aan. Waar gaat het mis. Tot op heden schakelde mijn telefoon iedere keer als we in een andere tijdzone aankwamen, mijn telefoon netjes naar de goede tijdzone, maar deze keer niet. Dat was ook de reden van het uur verschil en mijn verbazing bij het wakker worden.

20180528_052528

We willen nog wel wat meer van die mooie rode rotsen van dichtbij zien en besluiten n het Park in te gaan om daar een wandeling te gaan maken. Bij de entree blijkt onze generieke parkpas niet te gelden bij dit park. Dit park wordt gerund door de Navajo indianen en die zijn autonoom en daarbij ook zeer commercieel. Na het betalen van de entrance fee, blijkt dat we met onze RV niet het park in mogen en dat we met een guided tour a raison van $80 p.p. in een 4WD jeep het park in kunnen. Dat vinden we een beetje over de top, dan maar alleen een wandeling aan het begin van het park. Je moet tenslotte niet alles willen zien.

 

In de middag rijden we door naar het nabij gelegen Canyonland en vlak daarnaast ligt ook het park van Arches. Het wordt de volgende dag min of meer bij toeval eerst een bezoek aan Canyonland, dat een bizar stuk natuur is. Stel je voor een hoogvlakte van zo’n 1000 vierkante kilometer en dat zo’n 300-500 meter verheven ligt boven de omgeving. Vanuit het park kun je op diverse plaatsen van bovenaf kijken in enorm smalle en diepe canyons. Van de bovenkant af gezien lijkt het alsof het land door een bijtend middel is uitgevreten. Dat bijtende middel is dus gewoon ook de Colorado river (net zo als bij de Grand Canyon) en een aftakking daarvan, namelijk de Green river. Minder diep dan de Grand Canyon, maar wel veel ruiger, grilliger, bijna ongeloofwaardig zoals dit eruit ziet. Het lijkt alsof je van  dichtbij een maanlandschap bekijkt. Althans wat ik me tenminste voorstel van een maanlandschap. Je kunt je gewoon geen voorstelling maken dat dit door de natuur zelf, weliswaar gedurende miljoenen jaren, is gerealiseerd. De foto’s geven mij gelijk, toch?

20180529_131112

De goede ervaringen van een sunrise in Monument Valley doet ons besluiten om ook in de Arches een sunrise te willen ervaren. Het vraagt enig rekenwerk om te bepalen hoe laat we uit bed moeten. Het is vanaf de camping een klein kwartier rijden naar de ingang van het park, vervolgens willen we naar een bepaald punt waar we denken dat het mooi zal worden bij zonsopkomst en dat kost in het park ook ongeveer een kwartier. Vervolgens moeten we nog zo’n 10 minuten lopen naar de plek zelf. Voor dat de zon er is, kleurt te hemel erg mooi, dus eigenlijk wel een kwartier voor zonsopkomst ter plekke zijn. Tel daar nog een kwartier bij op voor opstaan, wassen, aankleden, “unhooken” en neem dan nog wat marge, want de kans is groot dat het druk is. In Australië stonden we ook om half vijf  ’s nachts in file richting Uluru. Ik rekende uit we het beste om half vijf uit bed konden gaan en omdat mijn telefoon nog een uur achter loopt zou ik de wekker op half zes kunnen zetten. Klopt allemaal toch? Of bent u als lezer al afgehaakt? Voor het slapen gaan kwam ik er nog net op tijd achter dat het geen half zes maar half vier moest worden op de wekker van mijn telefoon. Zo gedaan en alles uitgevoerd zoals bedacht met als gevolg dat we even voor vijf uur in het aarde donker als eerste (?) het park inreden en om 10 over vijf op de parkeerplaats aan ons muesli ontbijt zaten terwijl de dageraad zich meldde.

Het was heerlijk weer, het was er heel stil en vredig en we waren met slechts een paar mensen. Allemaal met hetzelfde doel, het ultieme plaatje schieten van de zon onder of binnen een arch. Op het moment suprême gooiden een aantal wolken roet in het eten waardoor de missie niet slaagde, maar de beleving wel fantastisch was. Een ander bijkomend voordeel was dat wij daarna de mooiste foto’s konden schieten zonder last te hebben van al die opdringerige toeristen.

 

Het is een bizar landschap en je kan er ook dingen in zien die helemaal niet bij een  landschap horen. Ik heb mijn versie gemaakt, Gerda heeft een andere versie 😉

Tegen 11 uur hadden wij al het moois gezien, geschoten en van genoten, en tegen die tijd werd het niet plezierig meer om in een file van de ene naar de andere arch te wandelen. Tijd om op te vertrekken richting Bryce en Zion, de schitterende “All American Byway ((12) wachtte ons.