Vandaag min of meer een rustdag vwb het rijden met de camper. Liza had nog een goede tip om te gaan fietsen in combinatie met een boottocht op het Telemarkkanaal. Helaas voor de boten begint het seizoen pas op 18 mei.
Alleen fietsen dan maar en Liza adviseerde route 2 te kiezen, die loopt helemaal naar het zuiden naar Ulefoss, dat ligt bijna aan zee. Het eindpunt ga ik zeker niet halen want het zijn grotendeels gravelpaden en het is er ook nogal heuvelachtig. Daarbij is de fiets die ik bij de sportuitleen heb gehuurd een beetje aan de krappe kant, dus het fietst sowieso niet heel comfortabel. OK, het is geen wedstrijd en ik hoef niemand voor of bij te blijven.
Het vertrekpunt is Hotel Dalen, nou dat kan niet missen want het is een excentriek exemplaar.
De route is echt schitterend, op de achtergrond nog een sneeuwtop tegen de strakblauwe lucht. Want het is vandaag weer hardstikke helder. Vannacht ook, dus weer een flinke nachtvorst gehad. Het was 3 graden in de camper toen ik wakker werd. En als je dan uit de camper stapt en je voelt de warme zon, dan is het gewoon zalig weer. Overigens had ik weer een prima camping met fantastische voorzieningen en (nog) heerlijk rustig.
De omgeving is totaal anders dan gisteren, geen kale open vlakten met sneeuw, maar hellingen die dicht bebost zijn met voornamelijk dennenbomen. Het heeft wat weg van de Ardennen. Verder ook nog weinig voorjaarsgroen te bespeuren bij de loofbomen.
Niet dat ik heel vroeg ben vertrokken, maar bergen en meren nodigen altijd uit om als het windstil is, en dat is meestal ’s morgens vroeg, van die leuke foto’s te maken met een volledige spiegeling.
Gravel racen is een populaire sport geworden, wellicht tot voldoening van de fietsenbranche, want de liefhebbers hebben weer een ander type fiets nodig. Wat er anders aan is weet ik niet, maar mijn fiets is zeker geen gravelbike.
Ik krijg een zere rechterduim van terugschakelen, het gaat verrekte zwaar. En schakelen is noodzakelijk want het zijn felle klimmetjes en het losse gravel maakt het nog zwaarder. Ook bij de afdelingen moet je met de rem erop rijden, want het is met hoge snelheid bloedlink. Je slipt heel gemakkelijk weg en dan lijkt het gravel op schuurpapier 39.
De omgeving is fantastisch mooi, hier wel al volop blad aan de bomen, ik zit hier op ongeveer 200m hoogte. Halverwege mijn meegenomen lunch weggewerkt. Heerlijk genieten. Een alternatieve route is niet voorhanden dus via dezelfde weg naar de camper terug.
Daar aangekomen besluit ik dat er nog wel een stukje met de camper gedaan kan worden, dan heb ik morgen wat minder voor de wielen.
De uitgekozen camping, met 5 sterren in de reviews, blijkt opgeheven te zijn. Bij het lezen van de brief die op de boom is gespijkerd schieten spontaan de tranen in mijn ogen. De reden, zijn vrouw is in september overleden. Nou ja!
Op zoek naar een andere camping dus maar, niet moeilijk want er zijn er hier genoeg. Ik schrik een beetje als ik aankom want ik zie heel veel vaste standplaatsen. Het blijkt mee te vallen, want het is nog geen weekend en dus is het er erg stil.
Ik parkeer mij camper op een schitterende plek aan het water en geniet van de heerlijke zon.
Tijdens het zonnebad bedenk ik dat dit een prima plek is om de nieuwe luifel even uit te testen. Die hebben we vorig jaar in Zeeland bij een flinke windvlaag verspeeld. Niet dat we hem zoveel gebruiken, maar ja een camper zonder luifel verkoopt slecht. 🤔
Luifel ziet er prima uit. Ook klaar!
Morgen terug naar de basis bij Liza en zaterdag is het feest van Ingvar. De komende dagen waarschijnlijk dus even blogpauze. Zondag reizen we verder, dan gaat het Noord, richting Trondheim en dan langs de kust weer terug. 17 mei is de nationale feestdag in Noorwegen en dan wordt ik weer terugverwacht.
