leovankoppen's Blog

Althans ik weet het niet meer exact, maar volgens mij was het de zomer van 1976 dat we met het volleybalteam naar Noorwegen zijn geweest en daar op verschillende plaatsen meerdere volleybalwedstrijden hebben gespeeld. We zijn toen na een wedstrijd in Gjovik naar Kinsarvik gereden. Je steekt dan de Hardangervidda over. Een kale hoogvlakte op 1000-1200m hoogte.

Vandaag reed ik ongeveer diezelfde route in omgekeerde richting. Van 50 jaar geleden weet ik dat het een lange smalle afdeling was, waar je elkaar nauwelijks kon passeren, nu reed ik het eerste stuk naar de watervallen bijna helemaal via tunnels omhoog. Geen rechte tunnels, maar tunnels die in een cirkel lopen. Die Noren maken er echt een kunstwerk van. En dan kom je ineens bij de grote waterval, Vøringsfossen. Een indrukwekkende waterval, van 182m hoogte stort het water zich naar beneden.

Destijds was het een enorme hoeveelheid water dat er naar beneden kwam, nu was de hoogste waterval eigenlijk maar een zielig straaltje. Het zijn twee watervallen die in hetzelfde ravijn naar beneden storten. De andere was wat je van een waterval mag verwachten.

Destijds kon je, met gevaar voor eigen leven, naar boven klauteren. Vandaag de dag is dat, met het oog op de toeristenstroom helemaal voorzien van trappen en uitkijkpunten.

De reden dat er, naar verhouding, zo weinig water naar beneden komt is tweeledig. 1) er is betrekkelijk weinig sneeuw gevallen deze winter en 2) het is nog lang koud geweest dit voorjaar, waardoor de sneeuw nog weinig gesmolten is.

Daarna omhoog met de camper naar grote hoogte, de Hardangervidda op. Op naar de sneeuw en kou. Weinig zon vandaag en er staat een koude straffe wind. Arctische omstandigheden, geen mooie foto’s helaas.

Het hoogste punt gemeten was 1240m en en de temperatuur 1 graad, maar met de wind voelde het als -4. Dan krijg je ook zo’n uitstraling. 🙄

Onderweg ook veel stuifsneeuw, waardoor de weg weer bedekt was met sneeuw. Ik kwam ook een sneeuwschuiver tegen die de zaak probeerde schoon te houden. Een tweetal motorrijders deden het terecht heel voorzichtig. Ik was nu wel heel blij met mijn nieuwe all weather banden onder de camper.

Het is een hoogvlakte dus je blijft wel zo’n 30 km op hoogte rijden. Daarna via slingerende wegen naar Geilo, een onvervalste wintersport plaats met veel hotels en een aantal skihellingen.

Vervolgens verder naar beneden richting Gol, dat was oorspronkelijk mijn bestemming voor vandaag. De camping sprak me echter niet zo aan, dus dan maar verder. In Gol wat boodschappen gedaan en een nieuwe camping  gevonden, in Tubbehagen. Dat gaat ineens weer flink omhoog en ik beland op 860m hoogte weer in de sneeuw en kale bomen. De dame op de camping ontvangt me in het Nederlands, ik ben (nog) de enige gast en ze heeft de mooiste plek nog vacant. Als ik de camper er parkeer ontstaat een deja vu. Niet van 50 jaar geleden, maar recenter. Hebben we hier in 2019, op exact dezelfde plek, niet ook gestaan met de camper van Anne & Koos? Ik zal de fotoboeken van Gerda er thuis eens op naslaan. Bijzonder!

Het uitzicht is magnifiek, maar ik blijf toch maar binnen bij de kachel. Het is nogal fris.

---

Het mooie weer van de afgelopen dagen is helaas voorbij. Vanmorgen bij het Sogne fjord alles grijs, lage bewolking en geen sneeuwtop zichtbaar. En vervolgens een druilerig regentje. Vandaag naar het einde van het Hardangervidda fjord, Eidfjord is de eindbestemming en dat is nog geen 200km te gaan.

Vanaf de camping rijd ik de eerste tunnel in en dat zal zeker niet de laatste zijn vandaag. In de tunnel rechtsaf – ja dat kan hier allemaal in N –  en dan op de rem want daar is de ferry al.

Voorop op de ferry, maar het uitzicht is troosteloos. Vervolgens enroute! Na wat tunneltjes van een of twee kilometer lengte genomen te hebben en dan is ie er opeens, de Laerdaltunnel ruim 25,5km lang. De langste tunnel ter wereld voor wegverkeer.

Om het rijden van zo’n lange tunnel wat aangenamer te maken hebben de Noren wat versiering aangebracht middels lichteffecten.

Bij de voorgaande toer door het zuiden had ik het ook al een paar keer gezien. Het is wel heel verrassend en ik moet zeggen het heeft een positief effect op je concentratie en humeur.

Ik weet dat we hier in 2019 met de camper van Koos & Anne vlak voor de tunnel gekeerd hebben omdat we geen zin hadden in zo’n lange tunnel. Om die reden hebben we de route toen gewijzigd. Nu alsnog deze afgestreept van de lijst.

Daarna nog heel veel andere tunnels en tunneltjes gehad. Ik heb ze bij elkaar opgeteld, zo’n 65km aan tunnels over een afstand van 184km. Ruim 1/3 van de afstand in tunnels gereden. Nou ja, hierdoor heb ik niet zo heel veel in de regen gereden. Voor die Noren ook wel makkelijk, die stukken hoef je in de winter niet  sneeuwvrij te houden.

Al vroeg op de camping in Eidfjord aangekomen, waar warempel de zon zich even laat zien. Het is dan gelijk weer lekker.

Verder vandaag gewoon ff relaxen. Blog is klaar, het spettert weer, dus pakken we maar een boek en een kop koffie.

---

Die vraag, of een soortgelijke, is me de afgelopen tijd vaak voorgelegd. De antwoorden die ik gegeven heb varieerden nogal. De had enerzijds te maken met mijn stemming van dat moment en anderzijds met wie de vraag stelt. Mensen waarmee je behoorlijk close bent, geef je een antwoord waar ze recht op hebben. Dus een eerlijk antwoord. De mensen die op wat meer afstand staan krijgen een antwoord wat ze graag willen horen, zo van “het gaat wel goed hoor, ik red me aardig”. Soms met nog een toevoeging van aankomende of afgesloten activiteiten als argumentatie dat ik lekker bezig ben.

Er zijn ook mensen die beseffen dat de vraag wel erg algemeen gesteld is en die weten dat ik een lastige tijd doormaak en durven het aan om de vervolgvraag te stellen, “hoe gaat het nou echt met je”. Ze anticiperen op een mogelijke afstandelijke reactie. Inmiddels ben ik daar op voorbereid en geef ik me niet direct gewonnen. Ik geef nog wat extra argumentatie over dat het toch echt wel redelijk goed gaat.

Mijn stemming is nog wel aan verandering onderhevig. De eerste week van de camperreis bijvoorbeeld met Mieke erbij was heel gezellig. Camperen was leuk, het avontuurlijke was er gewoon weer als vanouds. Gerda werd niet gemist, al was ze er natuurlijk gewoon wel bij in gedachte. Mieke en ik bespraken onderweg kleine en grote dingen met elkaar, gebruikten elkaar als toehoorder en ook als toetssteen. Top in een woord.

Na het verblijf bij Liza ging ik echt alleen camperen, dat viel in het begin niet mee. Mijn stemming werd al snel negatief beïnvloed toen ik het bericht las dat onze Bekende Westland se, Jade Kops, was overleden. Zo’n bericht komt dan ongewoon hard binnen. De volgende dag zie je beelden van treurige mensen bij de dodenherdenking op 4 mei en hup daar ga ik weer. Het boek van Bert Natter “Zonderhond” dat ik van Anne en Koos heb gekregen voor ik op reis ging, maakte het er niet beter op. Ik was aan het “oscilleren”. Monique liet me weten dat ze het verschijnsel herkende en dat het vaker zal terugkeren. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

Inmiddels ben ik met de volgende etappe bezig van mijn camperreis en de stemming is prima. Ik maak fantastisch mooie momenten mee: de sneeuw, een das, fantastische vergezichten, mooie foto’s, goede kampeerplaatsen en geen tegenslagen. Weliswaar wordt het lopen steeds sneller pijnlijk. De klachten nemen toe, maar de gedachte dat er straks wat aan gedaan gaat worden, zorgt ervoor dat mijn goede humeur niet wordt beïnvloed.

Ik had me voorgenomen om me deze reis niet gek te laten maken, dat ik graag een relaxed gevoel wil houden, geen stress over wat dan ook. De Garmin die me bijvoorbeeld weer een smal weggetje opstuurt en ik dan achter een tractor mag aanhobbelen in een slakkengang.

Nu ik het toch over de reis van vandaag heb, het begin was fantastisch met zon en zicht op het Geiranger fjord.

Een ander hoogtepunt van vandaag is de ton op de teller 😄

Inmiddels zit ik op de camping aan het grootste fjord van Noorwegen, het Sogne fjord, en werk ik deze blogpost af.

Terugkomend op de titel, hoe is het? Nou het gaat steeds beter! Mijn stemming is goed en blijft goed, daarom ook mijn hartroerselen aan het begin van deze blogpost. Het schrijven van deze dagelijkse posts is het delen van het verhaal van de dag. Dat doe je normaal gesproken met je reismaatje, maar ja die is er ff niet. Jullie lezers vervullen die rol nu, waarvoor dank!

Koos reageerde gisteren al met een voorschot op het antwoord van de vraag of camperen nog leuk is? Hij voelt de stemming aardig aan😄.

Als bewijs voor het antwoord op de vraag hoe is het?, mijn best selfie ever!

---

De Atlantische weg, in goed Nederlands, is een weg die aan de westkust even ten zuiden van de Kristiansund verschillende eilandjes met elkaar verbindt via bruggen, dammen en een tunnels. Spectaculair vanuit birdsview (van internet geplukt), maar zeker ook spectaculair om met de camper te rijden.

De ochtend was al fantastisch mooi, lekker stralend helder weer en na een prima douche eerst maar de spiegelfoto maken van het fjord voordat de wind dit onmogelijk maakt.

Gisteravond mijn plan aangepast. Oorspronkelijk zou ik op aanraden van Lennert op Runde de papagaaiduikers gaan opzoeken, maar bij nadere bestudering van de route zou dat een aantal problemen opleveren. Runde ligt ver naar het westen en dat betekent dat ik vandaag een erg lange dag zou hebben en daarbij gaat het lastig worden om op 16 mei weer bij Liza te zijn. 17 mei is onafhankelijkheidsdag en moet daar gevierd worden. Daarbij is er geen camperplek op Runde en de papagaaiduikers moet je aan het eind van de dag, tegen schemering gaan kijken, dan komen ze naar hun slaapplek. Dat wordt ook lastig dus.

Daarbij wilde ik ook heel graag nog de Atlantische route rijden. Uiteindelijk besloten aan dat laatste prioriteit te geven. Het weer is fantastisch mooi, dus de gelegenheid bij uitstek om die route vandaag te gaan volgen.

Na zo’n 25 km mijn eerste ferry van vandaag, geen betaling gedaan, maar ik reken erop dat de afrekening volgt tezamen met die van de tolwegen.

Daarna richting Kristiansund, een schitterende kustplaats, dat via tunnels en bruggen goed bereikbaar is gemaakt.

Vanuit Kristiansund ga je via een tunnel onder het Bremsnesfjord door, ruim 5km lang, maar het lijkt erop of je een enorme kuil ingaat. Tot 170m diep, met een helling van 10%. Bizar!

Daarna mooie slingerende wegen met mooie vergezichten. Het voordeel van vroeg in het seizoen gaan camperen is dat er nog sneeuw op de meeste toppen te zien is en dat de bomen zo’n mooie frisse groene kleur dragen. Voegt daarbij knalblauwe lucht, grasgroene velden en een lekker zonnetje en het beeld en ook de beleving is niet te overtreffen. Dit is waarom je naar Noorwegen komt en waarom camperen zo leuk is.

Bij Karvag begint de route over de eilandjes met een tunnel, daarna zijn het bruggen een dammen met als sluitstuk een smalle torenhoge brug. Fantastisch stukje weg- en waterbouwkunde. Moet een behoorlijke investering geweest zijn en bijna verwonderlijk voor een zo dun bevolkt gebied. Die Noren doen het gewoon!

Aangekomen in Molde, de woonplaats van die fanatieke Noorse voetballers die de kwartfinale van de champion league wisten te bereiken. Ik heb nog voldoende tijd om er nog een stuk af te rijden en op de ferry besluit ik door te rijden naar Stranda, dat betekent nog  1x een ferry extra.

De route blijft fantastisch mooi, al loopt de lucht vol met wolkensluiers en de zon dus wat wegduikt.

Via een slingerende weg met donkere tunnels en mooie vergezichten kom ik bij de laatste ferry van vandaag met aan de overkant, zo’n beetje naast de afrit, de camping. Het fjord dat we oversteken is ook een plaatje.

De laatste ferry is ondanks de geringe oversteek van een kwartiertje, de meest prijzige van de drie. Na de vraag van de controleur beantwoordt te hebben, hoelang mijn camper is, tik ik 308 Nok (€30) af! Ja dat is ook Noorwegen.🤔

Op de camperplaats hebben zich nog geen andere camperaars gestald. Ik ben wellicht teveel van de toeristische route afgeweken. Nou ja geen wachttijden bij de douche morgenochtend.

Ja, na zo’n dag als vandaag is camperen echt heel erg leuk!

---

Het is half elf en nog behoorlijk licht hier. De zon is 10 minuten geleden ondergegaan. Ik ben zojuist nog een paar foto’s gaan maken van de laagstaande zon en de mooie kleur die de zon dan geeft.

Ik wilde aan deze blogpost beginnen toen ik tot de ontdekking kwam dat er bij de update van de Konfirmasjon bijdrage een groot deel ergens op het internet in een zwart gat is verdwenen..🤨 Helemaal geen back-up 😵‍💫 Kan ik het verhaal opnieuw gaan verzinnen. Nou ik heb met tegenzin gedaan omdat het anders zo slordig staat en wil ik ook niet.

Toen ik terugliep over de brug kwam ik een tegenligger tegen die ik op afstand niet kun munten. Om dacht eerst een verdwaald lam, maar toen ie mij zag stopte die en bleef op enig afstand afwachten wat ik deed. Nou gewoon mijn telefoon pakken dus.

Niks aan de hand, maar hij reageerde wat schuw. Toen die zijn kans schoon zag ging hij met een grote boog om mij heen.

Een heuse das dus, een zeldzaamheid volgens Claude, ook in Noorwegen. Nou ja zeg!  Claude adviseerde om het te melden op de site van Noorse natuurbeheer. https://artsobservasjoner.no/. Helaas daar moet je wel een account voor hebben. Nou ja dan hier maar gemeld.

---

Dat was een bijzonder einde van een bijzondere dag. Vanmorgen werd ik wakker in een winters landschap.

Ja als je op hoogte bent (zo’n 700m) en er valt een buitje, dan kan het zomaar sneeuw zijn.

Het viel mee, geen sneeuwkettingen nodig dus ik kon gewoon naar Trondheim mijn weg. vervolgen.

Even een plekje vinden voor de camper en dat viel niet mee, maar dit leek mij wel illegaal maar ik zag geen verbodsbordjes staan en ge het erop gewaagd.

Rondwandeling gemaakt door de stad en het beviel me wel wat ik zag.

Gekleurde huizen langs het water, a la Kopenhagen, mooie kerk, de equivalent van die in Santiago Di Compostella. Hij lijkt er niet op, maar de functie is hetzelfde. De pelgrims in Noorwegen verzamelen zich nl. bij deze kerk.

Ik kwam ook nog een hele bekende  schaatsenrijder tegen. Alleen oudere mensen of echte kenners zullen hem herkennen.

Na wat boodschappen en eenvoudige lunch verder gereden richting westkust

Morgen nog verder.

---

De Nederlandse vertaling van dit woord is gemakkelijk af te leiden, nl. conformatie. Maar daarmee maak ik de lezer niet echt blij mee. Nadere uitleg is wel gewenst. Want uiteindelijk is dit feit/feest wel de reden om (weer) af te reizen naar Noorwegen.

Met Kerstmis was ik er namelijk ook al en het aantal keren dat ik in Noorwegen ben geweest is bijna al niet meer op twee handen te tellen (schat ik zomaar in) . Feest in Jevnaker dus, omdat Ingvar zijn Konfirmasjon vierde.

Een zeer specifiek Noors cultureel evenement voor de jeugd van 14/15 jarige. Een heel serieus gebeuren dat in het kort neerkomt op “afscheid nemen van de kindfase en als bewust (christelijk) jong volwassene het leven aangaan.

Het heeft een lange traditie vanuit het geloof, maar vanaf de jaren vijftig is er ook een humanistische variant op gekomen. Ongeveer 50% van de jeugd kiest voor een christelijke vorm die door de kerkgemeenschap wordt georganiseerd en ongeveer 20% kiest voor de humanistische vorm. De rest…? Vrijdenkers, moslims, boeddhisten etc.

De kinderen volgen een aantal weken in hun vrije tijd een aantal thema-avonden over ethiek, samenleving, democratie, andere denkbeelden en geloven, eigen identiteit etc.

Ik vind het wel een mooie traditie die veel weg heeft van het “aannenen” (1e communie of hernieuwing doopbelofte), zoals wij dat kennen in de katholieke kerk. Of is dat inmiddels ook afgeschaft, vraag ik me nu af 🤔.

De ceremonie is nogal saai met diverse sprekers en daarbij is ook mijn Noors niet zo goed, maar het heeft wel heel veel stijl. Jongens in pak, de meisjes, bijna allemaal in klederdracht.

Ook de families zijn allemaal in hun mooiste kostuum aangetreden.

Na afloop is het thuis groot feest met een gezamenlijke maaltijd. Bij ons op verzoek van van Ingvar was het susi. Nu ben ik et bepaald fan van deze Japanse lekkernij, maar dit keer smaakte het helemaal niet verkeerd.

Na de maaltijd was het tijd voor de bijbehorende cadeautjes. Nou zeg maar gerust cadeaus. Ingvar is een vliegtuigspotter en hij wilde graag een nieuwe camera met een telelens van 60-600mm. Dat kost een g***vermogen. Vorige week toen Mieke er nog was ging hij met haar flink in discussie over het maken van foto’s met een telelens. Hij was niet van zijn stuk te brengen. Gewoon s***eigenwijs. De bijdrage van papa en mama en van opa’s en oma’s was behoorlijk, dus die spullen zullen binnenkort wel aangeschaft worden. Op advies van Mieke heb ik hem ondersteuning verleend met een mono pod. Dat is een statief met een poot. Dat maakt het flexibel en dat js handig bij het volgen van vliegtuigen. Daarbij hoef je niet ook nog met een zwaar statief te zuilen naast zo’n zware telelens.

Daarna gewoon gezelligheid met koffie thee en taart. Bep had een rabarbertaart gebakken en Lotte had traditionele taart gemaakt van allemaal ringen.

Kortom een groot feest met veel gezelligheid.

Een dag later kreeg ik deze foto van Liza waar Ingvar zijn mono pod aan het uittesten was.

---

Gezien mijn bezoek aan Liza & Lennert zou een blog met deze titel kunnen gaan over  Stein de grote broer van Ingvar, hun twee zonen. Maar de blogpost gaat gewoon over mijn eigen grote broer. Want ja, het Bruine laantje helemaal onverzorgd achterlaten dat kan natuurlijk niet. De druiven hebben verzorging nodig in deze tijd, want de groei zit er nu flink in. Dan moet er gebonden worden en natuurlijk ook uitgebroken. Doe je dat niet dan is het na een maand een wildernis die niet meer te fatsoeneren is. Ik ben mijn grote broer daarom meer dan erkentelijk dat hij dat WEER voor zijn rekening wilt nemen.

WEER, omdat hij vorig jaar ook al de hele teelt inclusief de krent voor zijn rekening nam. Toen, omdat hij Gerda op zijn manier bij wilde staan in haar ziekte, een fantastische gebaar waarmee hij niet alleen waardering bij Gerda oogstte. Ja, hij werd door Gerda benoemd als “baas van de druiven”! Het aanbod van mijn zussen om te helpen bij het krenten werd rücksichtslos afgeslagen. Niet omdat hij alle eer voor zichzelf wilde opeisen, maar volgens mij meer ingegeven door het feit dat hij de fysieke conditie van de oudste zussen op waarde wist te schatten. Al denk ik dat hij zo ook een mooie gelegenheid wist te creëren om met enige regelmaat bij Gerda op bezoek te kunnen komen. Gerda was tenslotte een van zijn gretige en dankbare leerlingen die het druiven telen snel onder de knie wist te krijgen. Chapeau voor beiden!

De druiven, en daar gaat het uiteindelijk om, zitten er lekker vol aan. Uitdunnen kan altijd nog!

Uit de foto’s kan je afleiden dat ik via Jeanne een update heb gekregen over de stand van zaken aan BL5. Die kreeg ik afgelopen vrijdag toen ik vanuit Seljord terugreed naar Liza’s place. Een route die ik al vaker heb gereden en niet heel veel spannende momenten heeft opgeleverd.

Wel heeft Jeanne me met name heel blij gemaakt met de foto’s van de tuin. Het ziet er echt goed uit. De nieuwe aanplant lijkt zich goed te ontwikkelen. Het ziet er inmiddels lekker groen uit.

Natuurlijk is er gisteren ook het nodige gebeurd gisteren op de Konfirmasjon van Ingvar, maar daarover schrijf ik een volgende blogpost.

Inmiddels ben ik vandaag na het gezamenlijke ontbijt vertrokken uit Jevnaker en zit ik nu nabij Oppdal. Ik ben weer een mooie hoogvlakte met sneeuw gepasseerd. Ter afsluiting dan nog maar een mooi typisch Noors landschap.

---

Vandaag min of meer een rustdag vwb het rijden met de camper. Liza had nog een goede tip om te gaan fietsen in combinatie met een boottocht op het Telemarkkanaal. Helaas voor  de boten begint het seizoen pas op 18 mei.

Alleen fietsen dan maar en Liza adviseerde route 2 te kiezen, die loopt helemaal naar het zuiden naar Ulefoss, dat ligt bijna aan zee. Het eindpunt ga ik zeker niet halen want het zijn grotendeels gravelpaden en het is er ook nogal heuvelachtig. Daarbij is de fiets die ik bij de sportuitleen heb gehuurd een beetje aan de krappe kant, dus het fietst sowieso niet heel comfortabel. OK, het is geen wedstrijd en ik hoef niemand voor of bij te blijven.

Het vertrekpunt is Hotel Dalen, nou dat kan niet missen want het is een excentriek exemplaar.

De route is echt schitterend, op de achtergrond nog een sneeuwtop tegen de strakblauwe lucht. Want het is vandaag weer hardstikke helder. Vannacht ook, dus weer een flinke nachtvorst gehad. Het was 3 graden in de camper toen ik wakker werd. En als je dan uit de camper stapt en je voelt de warme zon, dan is het gewoon zalig weer. Overigens had ik weer een prima camping met fantastische voorzieningen en (nog) heerlijk rustig.

De omgeving is totaal anders dan gisteren, geen kale open vlakten met sneeuw, maar hellingen die dicht bebost zijn met voornamelijk dennenbomen. Het heeft wat weg van de Ardennen. Verder ook nog weinig voorjaarsgroen te bespeuren bij de loofbomen.

Niet dat ik heel vroeg ben vertrokken, maar bergen en meren nodigen altijd uit om als het  windstil is, en dat is meestal ’s morgens vroeg, van die leuke foto’s te maken met een volledige spiegeling.

Gravel racen is een populaire sport geworden, wellicht tot voldoening van de fietsenbranche, want de liefhebbers hebben weer een ander type fiets nodig. Wat er anders aan is weet ik niet, maar mijn fiets is zeker geen gravelbike.

Ik krijg een zere rechterduim van terugschakelen, het gaat verrekte zwaar. En schakelen is noodzakelijk want het zijn felle klimmetjes en het losse gravel maakt het nog zwaarder. Ook bij de afdelingen moet je met de rem erop rijden, want het is met hoge snelheid bloedlink. Je slipt heel gemakkelijk weg en dan lijkt het gravel op schuurpapier 39.

De omgeving is fantastisch mooi, hier wel al volop blad aan de bomen, ik zit hier op ongeveer 200m hoogte. Halverwege mijn meegenomen lunch weggewerkt. Heerlijk genieten. Een alternatieve route is niet voorhanden dus via dezelfde weg naar de camper terug.

Daar aangekomen besluit ik dat er nog wel een stukje met de camper gedaan kan worden, dan heb ik morgen wat minder voor de wielen.

De uitgekozen camping, met 5 sterren in de reviews, blijkt opgeheven te zijn. Bij het lezen van de brief die op de boom is gespijkerd schieten spontaan de tranen in mijn ogen. De reden, zijn vrouw is in september overleden. Nou ja!

Op zoek naar een andere camping dus maar, niet moeilijk want er zijn er hier genoeg. Ik schrik een beetje als ik aankom want ik zie heel veel vaste standplaatsen. Het blijkt mee te vallen, want het is nog geen weekend en dus is het er erg stil.

Ik parkeer mij camper op een schitterende plek aan het water en geniet van de heerlijke zon.

Tijdens het zonnebad bedenk ik dat dit een prima plek is om de nieuwe luifel even uit te testen. Die hebben we vorig jaar in Zeeland bij een flinke windvlaag verspeeld. Niet dat we hem zoveel gebruiken, maar ja een camper zonder luifel verkoopt slecht. 🤔

Luifel ziet er prima uit. Ook klaar!

Morgen terug naar de basis bij Liza en zaterdag is het feest van Ingvar. De komende dagen waarschijnlijk dus even blogpauze. Zondag reizen we verder, dan gaat het Noord, richting Trondheim en dan langs de kust weer terug. 17 mei is de nationale feestdag in Noorwegen en dan wordt ik weer terugverwacht.

---

In Nederland zijn we trots op onze waterwerken, bruggen, dammen, inpoldering, landaanwinst etc. Nou de Noren hebben ook iets om trots op te zijn. Hun wegennet! Noorwegen op Rusland en Oekraïne na het grootste land van Europa en heeft slechts 5,5 miljoen inwoners. Daarbij is heeft een onmetelijk aantal eilanden, waterwegen en enorme hoge bergen bestaande uit grote klompen graniet. De noren zijn in staat gebleken zo’n beetje alles met alles te verbinden. Via veerboten, via bruggen en via enorme tunnels. Wanneer en hoe ze dit voor elkaar gekregen hebben is nauwelijks te bevatten. Je zou denken dat de helft van de inwoners bezig is om de andere helft een goede infrastructuur aan te bieden.

Toen ik gisteren vanaf de camping in Stavanger wegreed, (rode markering op de kaart) ben ik al vrij snel een tunnel ingereden die onder de binnenstad was aangelegd. Ik kan me niet meer herinneren of ik eigenlijk nog even boven de grond ben geweest, wellicht toch nog even. Daarna volgde de 14 km lange Rylfylketunnelen die onder het fjord door is aangelegd. Naar mijn idee nogal diep, want de laatste kilometers uit de tunnel gingen behoorlijk omhoog. Copilot vertelt me dat het de langste en diepste zeetunnel is die ooit is aangelegd. 14,4km lang en 292 meter diep. Mijn gevoel klopt dus wel. Ik weet niet exact welke tol ik moet gaan betalen want dat wordt soms bepaald op basis van de lengte en soms op basis van het gewicht. Ik vrees het eerste en dan ben ik wel een aantal tientjes armer geworden.

Vanmorgen heb ik voor de eerste keer deze reis een ferry moeten nemen. De camperplek lag vlak naast de kade voor de ferry. Het is verwonderlijk hoe rustig het water is in de fjorden. nauwelijks golfslag. De ferry glijdt als het ware over het water. De overtocht kostte me aanzienlijk minder dan de tunnel,63 Nok zeg maar €6. Ik denk dat ik dat bij Maassluis ook zo’n bedrag moet neertellen.

Na de ferry een lekker spannende route gehad. Het is weliswaar een E-weg (E13..!), maar voor een groot gedeelte ontbreekt de streep in het midden. Dat betekent meestal dat de weg varieert in breedte. Dus als je een tegenligger hebt, dan is het allereerst de vraag of je kunt passeren en tot mijn eigen verbazing lukte dat ieder keer weer. De weg is daarnaast ook erg bochtig, slingert mee met de rotswanden en dus is het zicht soms heel beperkt. Goed ver vooruit kijken helpt, dan wordt je niet verrast door een tegenligger die plots de hoek om komt. Dat lukt ook niet altijd! Ik zat in een steile afdaling en weinig mogelijkheden om vooruit te kijken toen er bij bij de bocht een dikke vrachtwagen voor me stond. Ja allebei in de remmen en vervolgens langzaam passeren. Het bleek toch allemaal te passen.

Smalle wegen is een uitdaging, maar dat kunnen ook de tunnels zijn. Ik heb me aangeleerd om voor het inrijden van een tunnel te kijken welke lengte de tunnel heeft. Dan weet je een beetje waaraan je gaat beginnen. Als je zo’n tunnel inrijdt is het wel even wennen met je ogen, zeker als de zon schijnt en je hebt een zonnebril op, dan is het bijna eng, zo donker als het lijkt te zijn. Na een paar honderd meter begint het dan te wennen, maar dan moet de zonnebril wel afgezet zijn. Verderop in de tunnel wordt de verlichting dan ook nog wat schaarser vanuit de gedachte, wij zijn zuinig met energie, je moet er nu maar aan gewend zijn. Onderweg heel veel tunnels en tunneltjes gepasseerd, waarbij er enkelen waren zonder enige vorm van verlichting. Maakt het rijden extra spannend denken we dan maar.

De route van vandaag was naast spannend ook wel spectaculair. Ik had al uitgestippeld dat ik over de Haukeli Fjell (pas/bergtop) ging rijden. Op mijn Garmin Navigatie zit ook een hoogte-indicatie van de route. Daar werd in aangegeven dat ik over ruim 1000m hoogte zou gaan rijden. Ik vroeg me letterlijk en figuurlijk af of het wel sneeuwvrij zou zijn, Google maps gaf geen obstructies aan, dus de route gewoon aangevangen. Al snel kwam er een bord dat de weg open was. Voor dat je het weet rijd je dan in de sneeuw en daar wil je natuurlijk even mee op de foto. Nou die foto’s heb ik later weggegooid. Bovenop de top reed ik weer een flinke tunnel in, maar toen ik er uitreed scheen daar de zon. Dat werden veel mooiere foto’s .

Om half drie kwam ik al aan op de geplande camping, maar niemand te zien en het maakte een nogal verlaten indruk, daarbij zat ik ook nog op ruim 700m hoogte en overal sneeuw. Even de de weersverwachting geraadpleegd en besloten nog maar een stukje verder te rijden; reden 6 graden vorst in de nacht!

---

Uiteindelijk in Amot belandt op een afstand waarmee ik direct zou kunnen terugrijden naar Liza, maar dan kom ik een dag te vroeg aan. Ik denk dat ik nog maar even een andere afslag neem en nog wat ga rondtoeren, met de camper of met de fiets.

---

Een van de iconische plekken van Noorwegen is de Preikestolen. De preekstoel dus, en daar lijkt ie ook wel een beetje op. Alsof ie door ijverige handen uit de rots is gehouwen. Deze foto heb ik even gestolen om het beeld van de bovenkant te geven. De wandeling naar de top van ruim 600m schijnt nogal pittig te zijn en met mijn opspelige enkel ben ik daar dus maar niet aan begonnen.

Als alternatief dan maar met de ferry er onderdoor gevaren en vanaf het water ziet het er zo uit. Eigenlijk maar een preekstoeltje als je er zo tegenaan kijkt.

De wens was om met de ferry onderlangs te varen inclusief de camper, maar de weg aan het einde van het fjord is vanwege de winterse omstandigheden nog gesloten en gaat pas over 2 weken open. Uiteindelijk dus maar een retourtje genomen en de camper in Forsand geparkeerd.

Het is een klein uurtje varen naar Lysebotn. Als ik opstap zit er al een hele klas van de middelbare school aan boord. Halverwege, in the middle of nowhere, gaan ze van boord, tezamen met nog een groepje hikers die met zware bepakking alleen een oversteek van de ene naar de andere kant van het fjord maken. Wellicht een bijzonder uitstapje met de klas om bepaalde vaardigheden aan te leren. Ontberingen? Wellicht! De hikers zien er al behoorlijk afgesjouwd uit. Hebben vannacht daar hoog boven in hun tentje de nacht doorgebracht. Ik hoop dat ze dikke slaapzakken hebben.

Lysebotn stelt niet veel voor, er worden wat levensmiddelen van boord gesjouwd en een zak lege blikjes mag mee terug. Weinig supermarkten alhier verwacht ik. Ook een groepje werklui stapt aan boord, de werkdag zit er op om 15u. Dat is normaal in Noorwegen.

Het is helaas nogal bewolkt geworden en dat is erg jammer voor het maken van mooie foto’s.

Inmiddels veilig aan wal gekomen en een uurtje verder gereden. Sta met mijn neus aan een groot fjord en de zon verwarmd de cabine. Is ook wel gewenst, want de temperatuur gaat vannacht weer richting vriespunt. Voorlopig nog even genieten en bijkomen met een biertje. Morgen richting Roldal en Haukeliegrend. Daar zou het zomaar weleens kunnen vriezen in de nacht. Misschien gaan we sneeuw zien. Hebben daar al eens eerder gestaan met de camper van Anne & Koos. Zara was toen onze reisgenoot. Mooie herinnering.

Misschien nog een mooie kleuring in de lucht  als de zon ondergaat.. eerst maar even de afwas.

Het leek even wat te worden, maar het valt tegen. Geen foto waard. Nu hopen op noorderlicht vannacht. De voortekenen zijn wel gunstig.

---

---