Cyber access

De toegang tot cyberspace is zeer beperkt gebleven de afgelopen dagen. Mijn bijdragen van de afgelopen week heb ik opgespaard en alsnog in een serie gepost. De foto’s in een aantal verhalen ontbreken nog en dat heeft ook te maken met de slechte toegang tot my cyberspaces, ik kan mijn foto’s vanwege het trage internet niet uploaden. Ik wilde mijn trouwe lezers niet kwijtraken daarom nu maar even een paar verhalen in “kale”vorm. De foto’s plak ik er later nog in, dus stay tuned.

BTW het ontbreken van cyber access weerhoudt mij er geenszins van te genieten van die fantastische natuur hier. Zie ook de updates via Facebook voor wat foto’s. De verhalen volgen nog.

 

SFO

De blog over San Francisco zou hier moeten staan, voorlopig maar even met alleen foto’s want het verhaal dat ik geschreven had is vanwege een onbetrouwbare internetverbinding op de camping verloren geraakt. Het verhaal opnieuw componeren vraagt wat extra energie die op dit moment nog even ontbreekt.  Op een verloren moment vul ik deze post nog wel weer aan, tenslotte moet het verhaal wel compleet zijn.

 

LA

LA

LA of Los Angeles, wereldstad, wereldberoemd vanwege de filmindustrie en alles wat daar weer omheen hangt zoals de omgeving waar de filmsterren wonen of veelvuldig verblijven. Hollywood is natuurlijk de meest bekende wijk, maar ook Beverly Hills, Santa Monica en Venice en wat verder weg Palm Springs dat zijn de plaatsen waar de celebrities wonen en/of gespot kunnen worden. Eerlijk gezegd heb ik daar niet zo veel mee, Natuurlijk zijn goede regisseurs en acteurs/actrices bijzonder talentvolle mensen die faam verwerven en dat mag belicht en betaald worden, maar de media aandacht is mijns inziens buiten proportioneel. Het heeft veel weg van verering en verafgoding. Mij heb je dus niet kunnen spotten aan de boulevard van Venice beach, of rond zien rijden in Beverly Hills om filmsterren en artiesten te kunnen spotten. Wat dan wel te doen! Natuurlijk wil je en indruk krijgen van de stad dus hebben we een paar plekken bezocht. Als uitvalsbasis kozen we de Civic Parking van Santa Monica, daar was geen verbod op overnachting, dus was het tevens onze camping. Santa Monica is eigenlijk het Scheveningen van LA, met een pier met reuzenrad en heel veel mensen die daar over willen flaneren. Dat doen Amerikanen op zijn Amerikaans en dat betekent dat je met de auto tot aan de pier moet kunnen rijden met als gevolg dat er notabene een parkeerplaats op het strand is aangelegd. Crazy! Onder het flaneren door moet er gegeten worden natuurlijk, dus de pier is naast de souvenir stalletjes bezaaid met allerlei fastfood zooi. De pier is ouder dan die van Scheveningen en de houten bielsen waarover je loopt geven wel een authentiek karakter. Dat tezamen met de “Pierartiesten” en het feit dat je gemakkelijk zeehonden kan spotten geven deze pier nog enige concurrentiekracht ten opzichte van Scheveningen, dat naar mijn mening veel meer allure heeft dan Santa Monica. De Farmers market, waar nauwelijks een marktstal te vinden was, was overigens wel erg gezellig. Het feit dat men er een wandelboulevard van heeft gemaakt zorgde voor een rustige sfeer met veel straatmuzikanten en natuurlijk de nodige zwervers, want waar mensen zijn en winkels daar is ook geld. Gezelligheid creëren dat kunnen de Amerikanen niet, zo lijkt het. Een terras maken bij een hotel, een zitje buiten of al is het maar een bankje om even in de zon te kunnen zitten, je komt het zelden tegen. Straten afsluiten om het winkelende publiek te dienen komt weinig voor, want ja je wil wel met de auto daar vlak bij kunnen komen en een stuk lopen dat doe je dus niet. Ook dat hoort bij een van de kenmerken van Amerika, ik kom daar in een van de laatste blogs nog wel met een samenvatting van alle kenmerkende eigenaardigheden en natuurlijk ook de goede dingen van Amerika en de Amerikanen.

 

Santa Monica heeft langs het strand tot voorbij Venice beach een fantastisch mooi slingerend “fiets- en wandelpad”. Ik verdenk Scheveningen ervan dat ze bij de laatste renovatie van de boulevard dit afgekeken hebben van Santa Monica. Als je wilt zien en ook gezien worden dan ga je over dat pad wandelen, joggen, hardlopen, fietsen, inline- en/of roller skaten, steppen al dan niet elektrisch. Dat laatste is een echte hype hier, ook al in SFO waargenomen, de elektrische step! Maak je borst maar nat want die zal ongetwijfeld overwaaien naar Nederland. Heel handige dingen voor in de stad en zeker in Amerika waar de trottoirs breed en erg valk zijn. In het voorwiel zit een elektromotor, het achterwiel heeft een schijfrem en de plank waarop wordt gestaan bevat een grote accu. Vervolgens stop je in het frame wat elektronica zodat het een GPS heeft en een internetconnectie. En zie daar een fantastisch alternatief voor het aloude witte fietsenplan van onze provo’s. Die dingen staan op straat en als je er een nodig hebt, dan pak je er een. Je meldt je voor gebruik aan via een app en voor $10 per uur ga ja als een vorst door de stad. Snelheid? Ik schat tot zo’n 30 km/u. Op het genoemde pad scheurde jong en oud op deze elektro steps dat het een lieve lust was. Jong verliefden met z’n tweeën natuurlijk, dat past precies op de treeplank en de manier waarbij de duo passagier zich vasthoudt vertoont parallel met de Berini’s, Puch’s en Zundapp’s uit onze tijd. Kortom een waar genoegen voor kijker en gekekene.

Opvallend van LA is dat het alleen in downtown hoogbouw heeft. In de buitenwijken van stad is vooral laagbouw te vinden en dat maakt de stad erg uitgestrekt om al die miljoenen inwoners te huisvesten. Zondagmorgen vroeg konden we in alle rust naar downtown rijden om daar dat deel te bekijken. Het Walt Disney Music Hall was het eerste doel. Een heel bijzonder gebouw van architect Paul Gehry waar geen lijn recht is. Het moet een nachtmerrie geweest zijn voor de constructeurs. De foto’s maken voldoende duidelijk wat ik bedoel. Het was een feest om daar omheen te dwalen en ook binnen een helaas beperkt kijkje te kunnen nemen. Aan de overkant nog even rondgedwaald bij het Museum of Contemporary Art om vervolgens door te rijden naar Hollywood area. Natuurlijk even een kijkje nemen bij de Walk of Fame. Wat een teleurstelling. Een wat slonzige Hollywood Blvd met standaard winkels, naast lege panden, reclame uitingen, zwervers en ook veel zooi. Een smerig trottoir met mooie tegels waarin de namen van de sterren staan gegraveerd. That’s it! Nothing more! Geen enkele allure waar dan ook waar te nemen, integendeel. Het bekende HOLLYWOOD tegen de berghelling op de achtergrond kan dat echt niet beter maken. De Universal Studios vonden we zo’n verschrikkelijke commerciële bende, dat we daar snel vertrokken zijn. Typerend voor de LA!?

Hoogste tijd om LA te verlaten en op zoek te gaan naar meer authentieke zaken van Amerika.

 

 

 

Highway One

Eigenlijk waren we al met de fiets begonnen met Highway one, weliswaar in de zuid-noord richting. Nu we in het bezit zijn van een camper doen we het in de noord-zuid richting. HW1 loopt helemaal vanuit Het noorden bij de grens met Canada, vanuit Vancouver/Seattle naar het zuiden en stopt bij de grens met Mexico in San Diego. Niet overal maar waar mogelijk volgt de HW1 de kustlijn van de Pacific. Wij beginnen uiteraard halverwege in SFO en hebben besloten bij Los Angeles de weg te verlaten en linksaf te slaan, richting het oosten en het Joshua Tree park als eerste park aan te doen. Dat verhaal volgt later, nu eerst HW1!

Vanuit ervaring wijs geworden hebben we besloten de eerste dag dat je een camper afhaalt niet al te veel ambities qua afstand te willen hebben. De andere keren kostte het veel tijd om alle paperassen en borg te regelen, camper te inspecteren en vervolgens ook nog de nodige boodschappen te doen en die allemaal een plek te geven in de camper. Omdat we vanaf het bedrijf waar we camper hebben opgehaald, op weg naar HW1 min of meer Silicon Valley doorkruisten wilde ik toch wel even een blik wagen in het gebied waar al die IT-innovaties vandaan komen. Bekende namen zoals Paolo Alto, Mountain View, Sunnyvale komen dagelijks is het nieuws omdat de Apple, Facebook of Google wel in het nieuws is. Nog onwennig in de nieuwe camper namen we de afslag naar de Google Campus. Niet heel indrukwekkend, wel een mooie, groene, uitstekend onderhouden campus waar veel nerds op in Google kleuren geverfde dienstfietsen van het ene naar het andere gebouw reden. Niets bijzonders eigenlijk voor een ervaren IT’er 😊. Vervolgens dus maar op weg naar de kust, daar wacht ons de HW1 die we bij Santa Cruz bereikte.

De eerst overnachting was op een schrikbarend dure camping aan de Sunset state beach, een stukje ten zuiden van Santa Cruz uit. Op advies van zwager Hans kozen we voor een KOA camping, want Hans had me duidelijk gemaakt dat wel wat prijzige, maar ook wel hele goede campings waren. Dankzij de korting bleef het bedrag voor deze eerste nacht nog net onder de 100 dollar. Tot op heden hebben we daar steeds een mooie hotelkamer met ontbijt voor weten te krijgen, nu we onze eigen bed, toilet en ontbijt meenamen moeten we notabene een hogere prijs betalen. Dat gaan we zo geen vier weken volhouden. Hans heeft wel gelijk gekregen, het was wel een mooie en rustige camping en inderdaad prijzig! Het beach season had duidelijk zijn intrede nog niet gedaan, want het aantal gasten was zeer beperkt.

Als we Monterey benaderen ligt het er schitterend en zonnig bij. Monterey is bekend van o.a. jazz- en popfestivals en in verre verleden van de visconserven. In het verleden schijnt het een smerig stadje geweest te zijn waar het naar vis stonk en waar je struikelde over de kadavers van walvissen. Zoals wij konden waarnemen is die tijd van visvangst wel voorbij en levert de vangst bij de toeristen veel meer op. Op deze wijze rendeert ook de rijke historie. Monterey ligt op een soort van schiereiland en dat levert een mooie route op langs de kustlijn die bekend staat onder de naam “17 miles drive”. Geen onderdeel van de HW1, maar zeker de moeite waard. Je moet er wel weer voor betalen als toerist om er te mogen rijden. Aan de ene kant kan je je vergapen aan de zeer fraaie kustlijn met tal van pacific rijkdommen en letterlijk aan de andere kant aan de rijkdom van de mensen die op fantastisch mooie groene velden met een grote stok aan het knikkeren zijn.

De HW1 vervolgen we in de richting van de Big Sur, waar de HW1 op zijn mooist is. Zie hierboven.  Fantastische vergezichten vanaf de weg en vanaf de lookouts. Mooie rotsen, branding en wij hadden ook het geluk van een heldere zonnige dag. Dat geluk valt niet iedere toerist ten deel, tenminste dat  heb ik van familieleden begrepen. We waren op vele manieren al op de hoogte gebracht dat de HW1 stukje onder de Big Sur geblokkeerd is vanwege een aardverschuiving. De weg is in zee geschoven en nu zijn ze bezig een nieuwe weg te bouwen. Kortom je kan niet verder. We hadden op de kaart een weg gevonden die het binnenland ingaat en daarmee leek het probleem te overkomen te zijn. De ranger van de camping in Lucia overtuigde ons ervan dat die oplossing geen aanrader was, omdat het a) erg smal, stijl en slingerend was en daardoor heel suf en sloom zal worden en dat b)omrijden via Monterey ongeveer net zo “snel” zou zijn. We hebben haar na een nachtje met de branding voortdurend op de achtergrond, maar gelijk gegeven. Zo zagen we dit stuk van de HW1 nog een keer, op zeker geen straf!

Vervolgens dan maar een beetje tempo maken over de “interstate” die achter het gebergte -Santa Lucia Range- ligt en die het achterland scheidt van de Pacific. Het achterland is een soort Westland achter de duinen, maar dan wel anders! Veel groter, nog platter, geen glas en hele grote percelen met heel veel kool, sla, peen en heel lekker heel veel supergrote aardbeien. Landbouw of moet ik zeggen “kouwe open air tuinders”. Heel veel personeel op het land aan het werk en net zo als in het Westland vooral ook veel “gastarbeiders”. Doen wij het tegenwoordig met Polen, in Californië doen ze het met Mexicanen. Ik weet niet wat die Trump bezield met het weren van Mexicanen. Ik krijg de indruk dat de economie in Californië voor 50% op Mexicanen draait.

Omdat we nog geen genoeg hadden van HW1, zijn we weer in zuid-noord richting gereden tot aan San Simeon. Hier rijd je weer op ongeveer zeehoogte langs de kust, minder spectaculair. De campings in het nationale parken zijn weliswaar minder fraai, maar bevallen ons qua prijs, en we hebben tenslotte bijna alle faciliteiten aan boord in onze camper. Bijna, want naast afvoer, gas, licht en water ontbreekt het tegenwoordig toch essentiële internet. In deze contreien is niet overal “bereik” en zeker geen 4G. Dat is ook de reden dat het updaten van de blog een tijdje heeft stilgelegen.

Een stukje voorbij San Simeon ligt een castle zo werd ons duidelijk gemaakt, je denkt eerst dat kan niet want die historie heeft Amerika niet. We hebben ons laten verleiden om toch een kijkje te gaan nemen. Aangekomen bij de plek geen castle te zien en wel een enorme parkeerplaats a la Blijdorp in R’dam. Voeg daarbij de verschillende soorten van bezoeken die mogelijk waren en een toegangsprijs van $25 p.p. maakten ons heel sceptisch. Vervolgens werden we massaal in een bus geladen om ons naar de top van een heuvel te brengen en ons tegelijkertijd te instrueren dat we ons wel moesten gedragen daar, dus geen eten en drinken en vooral geenkauwgom gebruiken. Boven aangekomen konden we het castle aanschouwen en alle scepsis liet ik direct varen. De plek, het aanzicht, de tuin er omheen had alles van een rijk Italiaanse landhuis dat zomaar ergens in de Italië gelegen zou kunnen hebben gelegen. Het is geheel is gebouwd door architect Julia Morgan in opdracht van krantenmagnaat Hearst. Zeg maar de Berlusconi uit de jaren 30 van de vorige eeuw. Het bijzondere is dat ze “God en zijn ouwe moer” vanuit de oude wereld naar dit bouwwerk hebben overgehaald. Je komt er van alles tegen; beelden uit Egypte vanuit het jaar 0, plafonds uit Spanje en Italië, Gobelins vanuit Frankrijk, kerkbanken uit kloosters, schouwen uit Ierland, tegels en fonteinen uit Italië en ga zo maar door. Je zou verwachten dat het een kitscherige bende zou zijn, maar dat is het gek genoeg niet. Het bouwwerk staat bovenop een heuvel in een aardbevingsrijk gebied en is opgetrokken uit beton, maar daar zie je aan de voorkant niets van terug (wel aan de achterkant, want het is nog niet af en dat gaan ze ook niet meer voltooien). Kortom een onverwacht verrassing die weliswaar op Amerikaanse wijze was opgetuigd, maar zeker de moeite en het geld waard was. De foto’s  proberen mijn gelijk duidelijk te maken. Oordeel zelf. (De foto’s volgen nog)

Nu snel het laatste stuk van HW1 afrijden, dat verder geen aparte vermelding verdient, en op naar LA.

 

Cherokees

Het gebied dat we de afgelopen week zijn doorgetrokken was in vroegere tijden het domein van de Cherokee indianen. Indianen zijn de oorspronkelijke en authentieke bewoners van Amerika. Maar ja wat is oorspronkelijk, wat is authentiek? Als je gaat graven in de geschiedenis dan zijn de eerste indianen weer afkomstig uit Rusland. En waren komen die inwoners weer vandaan? Als je zo blijft graven dan is niets authentiek natuurlijk. Het verhaal dat er twee mensen begonnen zijn ergens tussen de Eufraat en de Tigris -het huidige Irak- wordt weliswaar door een grote groep mensen nog geloofd, maar is inmiddels wel door veel wetenschappers achterhaald en weerlegd. Maar ik dwaal af, ik wilde het  in deze post eigenlijk hebben over de indianen en met name over  wat er met de indianen is gebeurd. In die beschouwing raak je verzeild in een discussie van de betekenis van authentiek. En als je dan de authentieke bewoner van het land (goed) ben, mag je dan claimen dat het jouw eigendom is? Nogal filosofische wellicht, maar als je kijkt naar de geschiedenis van Amerika dan is dat toch wel een beetje het verhaal.

Hoe zat het ook al weer? In 1492 besloot Columbus via een westelijke route naar Indië te gaan varen en belandde uiteindelijk ergens op de Bahama’s en dacht oorspronkelijk ook dat hij daadwerkelijk ook in Indië was aangekomen. Plusminus 500 jaar eerder hadden de Noren overigens al Groenland en Canada aangedaan. Wie is er nu de eerste?  Maar goed Columbus kreeg de eer als ontdekker van Amerika en daarna ging het los met die Europeanen, want de een na de andere “ontdekker” vertrok in westelijke richting om de nieuwe wereld te ontdekken en vervolgens te kolonialiseren. De originele bewoners, o.a. de Cherokees,  kregen in 1540 ondermeer bezoek van  de Spanjaard Hernando de Soto die op zoek was naar al dat moois in het Nieuwe Land zoals tomaten, aardappels, tabak, mais, katoen en natuurlijk ook het goud. Ook zonnebloemen, pepers, cacao, ananas, avocado en papaya vonden zo hun weg naar de Oude Wereld. De manier waarop hij handelde met de Cherokees was verre van eerlijk. Naast oneerlijke handel en het opeisen van land brachten de Europeanen ook ziekten mee vanuit Europa zoals de pokken, mazelen en griep. En daar waren de Cherokees niet tegen bestand. Het gevolg was dat een groot deel van de Cherokees kwamen te overlijden. Ruim 200 jaar leefden de Cherokees min of meer in harmonie met de Europeanen, c.q. de nieuwe bewoners. Een lokale boer, annex geschiedenis leraar, maakte ons duidelijk dat in die tijd de Indianen de nieuwkomers veel dingen geleerd hebben zoals hoe ze dat nieuwe voedsel moet telen. Met een beetje onderzoekende geest zou je dus zo een link kunnen gaan leggen tussen Mississippi Indianen en Westlanders. Als ik een beurs kan krijgen lijkt me dat wel een leuk onderzoek om te gaan doen 😉

Inmiddels was na de talrijke verdragen 75% van hun land in de handen gekomen van de nieuwe Amerikanen.  Hoe de Europeanen huisgehouden hebben in Amerika is weergegeven op de onder-staande kaart (bron: Door I, JF Lepage, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2734240

New-France1750

De kaart maakt duidelijk waar de Franse invloeden, die we in Lousiana op talrijke manieren hebben teruggezien zoals o.a. de plaats- en straatnamen. Het verklaard ook waarom de oostkust van Canada nog steeds Frans als voertaal heeft. De kaart verklaard ook de invloed van de Engelsen in de oostkust en die van Spanjaarden in het zuiden.

Met deze machtsovername was het leed nog niet geleden voor de Cherokees, want in 1830 besloot President Andrew Jackson net zo’n bizar besluit te nemen als zijn huidige opvolger thans pleegt te doen, in dit geval de ongewenste Cherokees naar de andere kant van Amerika (Oklahoma) te sturen. Deze deportatie staat bekend als de “Trail of Tears” en het werd aan regelrecht drama. Velen overleefden de reis van 1200 miles niet en ruim 4000 stierven van hoger en uitputting.

Het feit dat de Indianen niet bestand waren tegen de Westerse ziekten maakten hen niet de ideale arbeiders om te werken in de landbouw, de nieuwe Amerikanen (Europeanen) hadden mankracht nodig voor het werk op het land en vonden die in West Afrika. Daardoor is de Trans-Atlantische slavenhandel ontstaan. In de periode  van 1525 tot 1867 zijn meer dan 12 miljoen Afrikanen  onder erbarmelijke omstandigheden door Europeanen naar Amerika overgebracht om daar als werkvolk ingezet te worden en waarmee  uiteindelijk rijkdom voor de Europeanen en nieuwe Amerikanen kon worden verworven. Toen in 1863 Lincoln een wet uitvaardigde die een einde maakte aan de slavernij leidde dat tot een burgeroorlog in Amerika. De zuidelijke staten zagen hun business in gevaar komen als zij niet meer konden beschikken over slaven als goedkope arbeidskrachten. Zij verenigden zich als Confederatie (rood) en gingen het gevecht aan met de Unie (in blauw)

In Franklin waar wij een paar dagen geleden waren is daar ondermeer   een verschrikkelijke veldslag ontstaan.  Die duurde weliswaar maar 5 uur, maar heeft naast heel veel slachtoffers opgeleverd. In de foto linksboven zijn kogelgaten zichtbaar als bewijs van de vuurlinie waarin het Carter house heeft gelegen.

 

Opvallend  is dat Amerikanen de (recente historie) op tal van manieren in het straatbeeld laten terugkeren en dat er relatief veel aandacht naar uitgaat. Ook de rassenstrijd wordt (uiteraard) in de Martin Luther King-steden Atlanta, Montgomery en Memphis zeer nadrukkelijk onder de belangstelling gebracht. Belangrijke mijlpalen in de korte Amerikaanse geschiedenis . Echter aandacht voor het leed dat de eigen oorspronkelijke bewoners is aangedaan vind je veel minder sterk terug, terwijl dat toch ook geschiedenis is. Het lijkt erop alsof de Amerikanen de geschiedenis van de Indianen een beetje uit de aandacht willen houden omdat het iets is waar ze niet trots op kunnen zijn. Als je het goed beschouwd zijn de huidige Amerikanen allemaal allochtonen en hebben ze het land en de rijkdommen in bezit genomen en de authentieke bewoners weggestopt in reservaten.

Is het zo simpel dat de sterkste dus wint en de verliezer zich in zijn eigen troost moet wentelen? Blijkbaar is dat zo, althans zo heb ik dat waargenomen. Hebben wij als Nederlandse veroveraars ons ook zo gedragen in al onze oude koloniën? Moeten we dan als we enig moreel besef hebben dan niet op z’n minst wat meer wroeging hebben en respect tonen? Een morele worsteling maakt zich van mij meester. Je kan de geschiedenis niet terugdraaien! Je kan hem ook niet uitwissen, maar door te reflecteren op wat onze wereldveroveraars, kolonialisten en gelukzoekers allemaal uitgevroten hebben in het verleden, zou er mijns inziens wel meer besef moeten zijn wat we verpest hebben. Achteraf alsnog excuses maken is weliswaar een teken van besef, maar helpt niet zo heel veel. Stilstaan bij wat er heeft plaatsgevonden, herdenken leidt wellicht tot wat meer respect.

 

 

Blue ridge

Bovenop en om de Blue Ridge Mountains hebben de Amerikanen een weg neergelegd die zijn weerga niet kent. Voordat ik hier aankwam was ik al wel bekend met Highway 1 en Route 66, een must do om te gaan berijden, maar van de Blue Ridge Parkway had ik nog nooit gehoord. Totdat ik in de Smoky Mountains arriveerde. Naast de andere twee routes -die ik overigens nog moet gaan verkennen- en naast natuurlijk ook de Natchez Trace is dit ook een must do! Citaat van de website “The Blue Ridge Parkway is a ribbon of road that weaves through the region’s vibrant living traditions. From Cherokee life and agricultural history to Southern Appalachian crafts and music, the Parkway’s 469 miles through Virginia and North Carolina offer many ways to explore rich traditions”.

BRP_Map

Zoals de kaart toont is het een enorme route die je niet zo maar op een achteloze zaterdagmiddag even afrijdt. Het leek me aardig om in deze Amerika reis ook de staat Virginia nog even van de bucket list te kunnen schrappen, dus boekte ik een hotel in de buurt van Mount Airy. Dat kwam neer op zo’n tweehonderdvijftig mijl en dat leek mij wel haalbaar. Het tegendeel bleek het geval! Toen we rond 3 uur in de middag tot de constatering kwamen dat we nog niet eens halverwege waren van de geplande afstand, konden we twee dingen doen. De reservering van hotel afzeggen en een ander hotel zoeken op een haalbare afstand, of de snelweg kiezen, de omweg voor lief nemen en zo alsnog het gereserveerde hotel voor donker bereiken. We kozen voor het laatste.

De Blue Ridge Parkway volgt de Appalachian bergrug en die loopt in ZW-NO richting vanuit de Smoky Mountains en komt uit bijna in de buurt van de grote steden aan de oostkust. Het is American Favorite’s Drive en vooral bij motorrijders zeer geliefd. Toen wij de route reden (begin mei) was er betrekkelijk weinig verkeer, waarvan ongeveer de helft motorrijders en waarvan ongeveer 99% op een Harley Davidson. Geen motorbendes zoals Hells Angels, Satudarah of No Surrender, maar over het merendeel (grey) Easy Riders, maar die worden volgens mij (nog) niet als een bende gezien. Het ging er tenminste heel gemoedelijk aan toe op de rustplaatsen.

Het rijden is, ook voor een redelijke ervaren rijder, toch wel een beetje een uitdaging, Ga maar na, de route volgt alle toppen van de bergrug. Op meerdere plaatsen ligt de weg echt bovenop de het randje. je kijkt dan tegelijkertijd aan beide kanten in een diep dal, wonderbaarlijk. Het gebergte lijkt een beetje een ruggengraat van oost Amerika te zijn, maar de vergelijking gaat mank als het gaat om de hoogte van de wervels. In de Blue Ridge Parkway zijn de wervels namelijk veel hoger dan bij een normale ruggengraat. Het betekent veel klimmen en dalen en dat gaat zoals je zult begrijpen niet in een rechte lijn. Heel veel draaien en keren, met als gevolg dat niet alleen de gemiddelde snelheid terugvalt naar zo’n 25 mph, maar ook dat je na een uurtje een beetje licht in je hoofd wordt. Stoppen is dan noodzaak en daar is door de wegenbouwers ook rekening mee gehouden. De route heeft talloze overlooks die in heel veel gevallen stunning views opleveren. Op die plaatsen zijn dan ook weer veel mogelijkheden om kortere of langere trails te lopen.

Gezien de lichte duizeligheid die mij meerdere keren overkwam, of was het gebrek aan kofiie, hebben we de nodige overlooks aangedaan. De duizeligheid kon helaas maar zelden worden verdreven met goede koffie, want daar doen die Amerikanen niet aan. Dat is toch wel even een tegenvaller. Starbucks mag dan wel heel Amerikaans zijn, als je ze echt nodig hebt zijn ze er niet. Dan maar even de benen strekken in een korte wandeling. Je begrijpt nu dat ik door het lage gemiddelde, de vele tussenstops en het gebrek aan koffie, mijn ambities wel moest bijstellen. Op zoek naar de snelweg dus. In de tussentijd bedachten we een plan B en dat bestond eruit om het deel van de Parkway dat we zouden missen de volgende dag in omgekeerde op de terugweg te volgen. Op deze manier hoefden we niets te missen van al dat moois. Uiteindelijk kwamen we toch nog op de redelijk tijd van zes uur aan in de “of all places” Hillsville. Niet de meest fantastische plaats en dus belandden we rond half acht in de “at all places”, de PizzaHut (let op de doggy bag).

Tja het kan soms verkeren!

De volgende dag terug, en weer met veel plezier, schoongewassen na wat buitjes deze nacht en nu met lekker veel zon. Daar waar de Smoky Mountains uitblinken in veel mensen is het op de Blue Ridge Parkway heel rustig, bovendien veel afwisselender qua landschap en ook daar kwamen we zondagochtend zomaar ook nog reeën tegen en tot mijn grote vreugde rond 11 uur deze keer ook nog redelijke koffie. Kortom een heerlijke rit met leuke tussenstops. Nu wel goed gepland qua afstand met een aankomst in Asheville op een acceptabele tijd.

Bij nader inzien had Asheville wellicht wat meer aandacht mogen krijgen want het is wel een bijzondere stad met heel bijzondere gebouwen en mensen, maar morgen willen we ons wat meer verdiepen in de diepe historie van Amerika. De Cherokee indianen.

Het hele gebied dat we de afgelopen drie weken en met name ook dit weekend zijn doorgetrokken was Cherokee gebied. Dat veranderde toen die vermaledijde Columbus zo nodig over een ander route naar West Indië toe wilde. Dat heeft wel het een en ander tot gevolg gehad kan je zeggen. Interessant om me daar eens verder in te verdiepen.

Nature (after culture)

Na twee weken volop ondergedompeld te zijn geweest in jazz, blues, R&R, R&B, Soul en country wordt het tijd ook wat meer te gaan genieten van de flora en fauna die Amerika te bieden heeft. Hoewel het eerste deel van de reis niet gericht is op natuur, kom je daar al reizende automatisch mee in aanraking. In het verhaal van de Natchez trace is dat ook al duidelijk geworden, Na Nashville zijn we doorgereisd naar de Smoky mountains,

cropped-2018-05-06-15-22-11v2.jpgEen natuurgebied dat ligt op de rand van Tennessee, Georgia en North Carolina. Heel erg bergachtig is het niet, de top ligt op 6047 feet, ruim 1800 meter, maar het is wel heel mooi en heel bosrijk. In deze tijd van het jaar vind ik altijd het groen aan de bomen op zijn mooist. Dit gebied ligt op breedtegraad 35 dus de natuur zou wat verder moeten zijn dan in Nederland, maar (ook) hier is het lang koud geweest dit voorjaar zodat de lente laat is ingezet. Het groen aan de bomen is allemaal nog zo mooi licht groen, althans in de dalen, op +/- 500m. Kom je een paar honderd meter hoger dan is het daar nog maar net een groene waas over het bos waar te nemen en boven de 1500 staan de bomen nog in in hun winterjas, niets dus. Als je van bovenaf naar beneden het dal inkijkt dan zie je een mooie overgang van grijsbruin naar lichtbruin en via lichtgroen naar groen. Dat geeft het vergezicht een extra dimensie. Volgens de folder van de Smoky Mountains komt 1000 feet (300m) in hoogteverschil overeen met 10 dagen terug in kalenderdatum of staat het gelijk aan 330 mijl (ruim 500 km) meer noordelijk.

De Smoky mountains worden erg goed verzorgd door bos- en parkwachters. Het is wellicht nog beter dan wat we in Canada tegenkwamen. Er wordt veel en goed onderhoud verricht, het is een natuurgebied onder controle, maar met het nodige wild daarin aanwezig, Je kan er  zwarte beren en reeën (elks) en herten (deers) spotten en er boven zweven  verschillende soorten roofvolgels. Als je tegen schemering een aanbevolen route tegenkomt in het park, dan rijd je soms in een file want op de plaatsen waar beren gesignaleerd zijn blijft iedereen staan. Wij konden het niet laten om ook te gaan spotten, het deed denken aan de game drive door het Paul Kruger Park, daar ontstaan files op plaatsen waar wild wordt gespot. De foto’s tonen aan dat we redelijk succesvol waren. Beetje spannend is het wel als je zo’n beer op minder dan 10 meter passeert.

Het gebied heeft een beperkt aantal wegen en op tal van punten zijn er parkeerplaatsen aanwezig waar je de auto kunt stallen en voor korte of langere wandelingen de zeer rijke natuur ik kunt gaan. Dat wordt ook in grote getale gedaan. Ondanks dat een april/mei is was het al behoorlijk druk in het gebied. En er wordt veel gewandeld door die Amerikanen, ondanks al het overgewicht wat ze mee zeulen doen ze het toch maar. Er worden wat kilo’s verzet daar. Slank worden ze er niet van, want zodra ze terug zijn worden de opgebrande calorieën meer dan gecompenseerd aan overzoete maaltijden en tussendoortjes. Waar je in Amsterdam kan leunen tegen de wietlucht is het soortgelijk in Gatlinburg tegen de geur van pannenkoeken, wafels en andersoortig zoete zooi.

Gatlinburg deed me denken aan een stadje zoals Valkenburg, maar dan veel erger. Al die toeristen die daar over straat paraderen, slenteren, of zichzelf vooruit manoeuvreren, er zijn Amerikanen die al rollend beter uit de voeten zouden kunnen! In de hoofdstraat waan je je midden op een kermis, midden tussen het ballengooientent, schiettent en het kop van jut in, naast ijsco- en suikerspinnenverkoop en meer van dat soort gelegenheden.

Ook als is het af en toe wat druk onderweg, je kunt er wel mooie trails lopen en dat hebben we dan ook gedaan, naar een outlook, overlook, bluff, cave of waterfall. hike

De keuze om al in april op reis te gaan is een juiste geweest want het was perfect weer om te wandelen en de natuur is er op zijn mooist. Het lijkt perfect, maar eigenlijk zijn de Smoky Mountains met name door Gatlinburg, een beetje over de (mountain) top, een beetje te druk, teveel uitgebuit, maar weer wel goed georganiseerd en onderhouden.

In Nederland voeren we een discussie over wat we met het wild moeten in de Oostvaarders plassen, wel of niet ingrijpen in de natuur? Hier is het geen discussie, ze doen het gewoon! De natuur wordt goed onderhouden, het is prima georganiseerd en het wordt volledig onder controle gehouden. Ze gaan zelfs zo ver dat de beren bij het invallen van de avond naar de weg gestuurd om de toerist tevreden te stellen.

Manager

Mooi verhaal Mark, maar de manager geeft in het verhaal de artiest toch wel de nodige ruimte. Het valt dus wel mee.

Nooit niks

Onze jongste had een eerste repetitie gehad samen met een pianiste. Ze gaan een optreden verzorgen tijdens een evenement in TivoliVredenburg. De muziekdocent heeft een paar keer benadrukt dat hij een getalenteerd trompettist is. Ze heeft al eens een jeugdorkest aangeraden, wat helaas niet in zijn straatje bleek te passen. Voor de halfjaarlijkse voorspeelavonden zoekt ze voor hem uitdagende stukken uit. Nu heeft ze dit geregeld. Ik ben al trots zonder dat hij een noot gespeeld heeft.

Aansluitend aten we in de stad. Het was de avond voor Koningsdag. We kwamen er niet onderuit om na het diner even over de vrijmarkt te lopen. Bij de eerste stappen langs de kleedjes met rommel opperde ik dat Meck wel wat kon spelen. Dat vond hij op zich leuk, maar hij had nauwelijks bladmuziek bij zich en geen muziekstandaard. Morgen dan, was al snel het plan.

Ter voorbereiding kocht ik bij een…

View original post 353 woorden meer

Birth of Pop music

Als je aan een reis begint die langs muzieksteden van de VS gaat, dan heb je natuurlijk wel een idee van wat je gaat zien en vooral horen. Je hebt wel enige besef over dat de hedendaagse muziek zijn oorsprong heeft hier in Amerika. Natuurlijk heeft Engeland in de jaren 60, met The Beatles, Stones, Kinks, en noem ze maar op, een enorme stempel gedrukt op de popmuziek. Maar die popmuziek komt voort uit Rock & Roll en de blues. Waarvan de Rock & Roll is ontstaan in een tijdperk dat gelijk viel met mijn prille jeugdjaren. Toen ik een jaar of vijf was kwam er plots een pick-up in huis en natuurlijk volgden snel stapels grammofoonplaten. Little Richard, Fats Domino, Elvis, Jerry Lee Lewis, Chubby Checker (let’s do the twist) en noem ze maar op. Ik ervoer het als een heel normaal onderdeel van het leven, Het trok de aandacht van al mijn broers en zussen en dus ook die van mij. De aandacht voor muziek bleef toen ik wat ouder werd, ik kocht mij eerste plaatje (van Buddy Holly), daarna volgde de Stones en later LP’s van Hendrix en The Cream. Tegelijkertijd vond ik ook de Blues en Soul muziek interessant. Kortom het kostte veel tijd om alles van wat er gebeurde in de muziek bij te houden, maar het was een essentieel onderdeel van mijn jeugd. Ik genoot ervan en het besef dat ik in mijn prille jeugd getuige was geweest van de geboorte van een belangrijke nieuwe muziekstroming Rock & Roll dat later uitgroeide tot POP muziek, kwam pas veel later. Het aardige van deze reis is dat me nu heel veel meer duidelijk is geworden hoe de popmuziek en allerlei varianten daarvan is ontstaan. Ool al waren er in de jaren 40 ook al verschillende muziekstijlen in zwang. De belangrijkste voor de latere popmuziek daarvan waren country, blues en gospel.

Country muziek (of beter de hilly billy muziek) die vooral door blanken (cowboys) vertolkt werd en aan het begin van de vorige eeuw door de immigranten vanuit Engeland naar Amerika is overgebracht. Muziek die destijds gedomineerd werd door de viool en banjo. Vandaag zag ik een overzicht in de Music hall of Fame in Nashville en naast de bekende varianten als Honky tonk, Rockabilly, Cajun kwam ik daar ook volkomen onbekende varianten tegen zoals Nashville source, Western swing, Austin en nog een paar.  Country is met name ook story telling, het levensverhaal in een song vertellen. Het leven zoals zich dat op het land afspeelde. Omdat Country niet mijn favoriete muziekkeus is en ik er dus weinig vanaf weet ga ik me niet op glad ijs begeven door ook country in alle details te ontleden, maar het was een belangrijke drager van de huidige popmuziek.

Blues, muziek die vooral door de negers (ik permitteer me deze benaming, ondanks alle discussie in NL, toch gewoon te gebruiken) werd vertolkt. De blues is geboren in de katoenvelden, a.h.w. tussen de katoenplanten. Blues vertelt het verhaal van de slavernij, het zware leven als katoenplukker. Als geboorteplaats van de blues wordt Clarksdale genoemd en natuurlijk wilden we daar naartoe. Weliswaar is erin april nog geen katoenplantje te herkennen, maar de eindeloze open vlakten waar de katoen geteeld wordt, maakten duidelijk hoe zwaar het werk daar in de snoeihitte van de maanden augustus/september moet zijn geweest. Tegenwoordig wordt het katoen plukken volledig automatisch gedaan door monsters van machines. 

maxresdefault

Het aardige en tegelijkertijd het wrange is dat Clarksdale er nu net zo triest uitziet als wat in de blues tot uitdrukking wordt gebracht. De stad is volkomen op zijn retour sinds de katoenindustrie is afgenomen en er ook geen personeel meer bij nodig is. Ik heb me laten vertellen dat de moderne machines volledig geautomatiseerd zijn en dat ook de bestuurder niet meer nodig is. De machine rijdt volledig geprogrammeerd, keurig zijn parcours af over de schier eindeloze velden. Met het verdwijnen van het werk in Clarksdale e.o., is ook de stad in verval geraakt. Een nobele (?) Nederlander met de veelzeggende alias Cheese head probeert er met een op eigen kracht ingericht blues museum, naast het al bestaande blues & rock museum, toeristen aan te trekken. Ik betwijfel of zijn inspanningen echt een duit in het zakje doen. Het bezoek aan zijn museum was wel een reis terug naar de jeugdjaren. Echt alle ouwe meuk heeft hij vanuit Nederland meegenomen, je komt de top 40-lijsten tegen met de Outsiders (wie kent ze niet!) op 1. Veel bekende singletjes en LP’s en relikwieën uit de oudheid. Hieronder wat getuigenissen.

 

Clarksdale is ook de geboorteplaats van Sam Cooke en Ike Turner maar voornamelijk bekend van de legendarische bluesspelers Muddy Waters, John Lee Hooker. Voordat we Clarksdale aandeden brachten we een nacht door in Tupelo, de geboorteplaats van Elvis. Elvis verliet op 13 jarige leeftijd zijn geboorteplaats Tupelo met de woorden “Goodbye Tupelo, Hello Memphis”! Dat was ook voor ons het motto voor die dag, zij het dat wij via Clarksdale de reis hebben gemaakt.

Memphis is een stad met heel veel muzikale historie, daar zijn ondermeer de vermaarde SUN- en Stax studio’s. Sun studio is de plek waar Elvis zijn eerste platen heeft opgenomen en Stax is bij de liefhebbers van soul muziek zeker wel bekend. De plaats waar de hits van Otis Redding, Sam & Dave, Aretha Franklin en andere soulartisten zijn opgenomen.

Soul muziek is een mengeling van Rhythm & Blues  en Gospel muziek. Kenmerkend is dat het “vanuit het hart gezongen” wordt, veel overtuiging en passie in de presentatie van de song. Het bijzondere van hetgeen er bij de Stax studio gebeurde dat blank en zwart intensief samenwerkten. Eigenlijk was STAX één grote familie, die samen componeerden en elkaar verder hielpen in de vaart der muzikale volkeren.

De SUN studio’s zijn zo niet nog befaamder dan de STAX-studio. Vele artiesten kwamen en komen daar graag om hun muziek vast te leggen. Ik heb me laten vertellen dat U2 onlangs nog op bezoek is geweest. De rondleiding en het verhaal van de SUN studio was fenomenaal, met name door de gids en de wijze waarop hij het verhaal bracht. Daar werd het mij ook duidelijk dat Rock & Roll verwekt is door de producer van de SUN studio’s, zijn naam is Sam Philips. Hij was oorspronkelijk radiopresentator en vond country muziek die hij op de radio draaide maar saai. Hij wilde wat anders en dat werd de start van de SUN studio. Op een goede dag kwam Elvis daar binnen lopen om op eigen kosten een opname te maken. Die eerste opname van Elvis kon Sam niet erg boeien, het was hem allemaal te soft, het moest vooral sneller en harder. Sam had in zijn hoofd hoe Rock & Roll moest klinken en wat Elvis had afgeleverd kwam daar nog niet in de buurt. Omdat Elvis enorm gedreven was om een artiest te worden deed hij zijn uiterste best om te voldoen aan de wat de producer van hem vroeg. Dat werd Rock & Roll!

 

Omdat Sam Philips in geldnood verkeerde “verkocht” hij zijn artiest aan RCA. Met het geldkon hij SUN studio’s van de ondergang redden, hij zat in geldnood. Onder RCA heeft Elvis vele hits  uitgebracht, maar de geboorte van Rock & Roll vond plaats in de SUN studio en Sam Philips was in mijn ogen de vader!

Niet alleen op het gebied van muziek is Memphis legendarisch, maar ook vanwege het feit dat Martin Luther King daar is vermoord. Het hotel waar dat plaats vond is nu een burgerrechten museum geworden. Een bezoek waard, want daar kwamen een aantal lijntjes van onze reis bij elkaar. Het is aangrijpend om het hele verhaal van de strijd in alle details nog eens op je in te laten werken om dan aan het eind van de reis door het museum te eindigen in de hotelkamer en het balkon waar hij is dood geschoten.

Om dit verhaal dan toch met muziek te beëindigen en de lijntjes aan elkaar te knopen. Het kan vreemd gaan in de wereld, de dood van Martin Luther King werd ook de dood van Soul muziek. Het tegenovergestelde zou je mogen verwachten, maar de droom van de STAX familie eindigde in een nachtmerrie. Soul muziek verdween ondanks een geweldig concert in LA om STAX  weer nieuwe energie in te blazen; WATTSTAX met Rufus Thomas in zijn rosé pakje en Isaac Hayes .

 

Natchez Trace

De Natchez trace is een traject dat in het verleden gebruikt werd om post te transporteren. Nu is het een fantastische parkway van 444 miles, waarvan wij er maar een deel van hebben afgelegd. Eigenlijk moet je deze route lopend of fietsend doen. Voor de wandelaars is er een apart wandelpad dat min of meer parallel loopt aan de parkway. De fietsers maken gebruik van de parkway. Wij zijn bij gebrek aan fietsen maar van armoede met de auto gegaan. Vanuit Natchez aan de Mississippi zijn wij de eerste dag naar Jackson gereden en de volgende dag van Jackson naar Tupelo, 2 dagen Matchez trial dus. Jackson is de hoofdstad van de staat Mississippi en Tupelo geniet bekendheid als geboorteplaats van Elvis Presley (vooral bekend bij oudere lezers;-).  Maar mocht ik nog een keer in de gelegenheid zijn en mijn racefiets bij mij hebben dan ga ik deze route op de fiets doen, het is echt fantastisch en voor iedereen dit naar de staat Mississippi gaat is dit een must do! Het is zonder overdrijven de hemel voor wielrenners.  Een prachtige, goed onderhouden asfaltweg, licht glooiend, door bossen, langs bosranden en oevers en een route waar automobilisten verplicht worden een volle rijbaan uit te wijken bij het inhalen van een fietser. Ik was in staat om Jeanne te vragen mij racefiets op te sturen naar Natchez, maar Fedex heeft daar een paar dagen voor nodig en die wachttijd kunnen we ons niet permitteren. De zeer gewaardeerde lezer moet het dus doen met een verslag van onze autotocht. Hieronder een korte impressie.

 

 

Onderweg zijn er tal van stops waar je historische bezienswaardigheden tegenkomt , zoals terpen en uitzichtpunten van indianen, korte wandelroutes, campingplaatsen, meren en moerassen. Never a dull moment, “er is altijd wat te doen” De foto’s verklappen wat wij zoal hebben gedaan en waar we zijn gestopt.

 

De foto’s laten tegelijkertijd zien dat sommige Amerikanen er verkeerde hobby’s op na houden. Op Corsica kwamen we ook al dit soort praktijken tegen, maar daar gingen de kogels niet door het bord heen. Amerikanen zijn van en hebben blijkbaar een ander kaliber.

 

 

De tussenstop in Jackson was heel verrassend, in de ochtend stelden we onszelf nog de vraag of we downtown Jackson zouden aandoen of dat we direct de Natchez trace weer zouden opzoeken. Wij namen de juiste beslissing, want een bezoek aan de Mississippi State Capitol was heel verrassend. Ten eerste omdat het gehele gebouw heel toegankelijk was en dat we daarnaast met de gids een aardige indruk kregen van de Amerikaanse geschiedenis, cultuur en politieke systeem. Senatoren vergaderen bijvoorbeeld alleen in januari, februari en maart, dan worden de plannen gemaakt en besluiten genomen. De rest van het jaar wordt er alleen in kleine commissies bij elkaar gekomen. Raakten ook nog even in gesprek met een senator die wilden waarom wij helemaal naar Mississippi waren afgereisd.

 

 

Als je zo door de verschillende staten van de VS toert raak je radiostations kwijt en moet je weer op zoek naar nieuwe zenders. Toen we Jackson binnenreden vonden we een zender en die draaide Hotel California van de Eagles, niet een keer, maar meerdere keren achter elkaar. Ik dacht aan een tribute of iets dergelijks, maar de volgende morgen draaide ze nog steeds Hotel California. Je komt in de gelegenheid om intensief naar de tekst te luisteren en het blijkt toch wel een heel cryptische tekst te zijn; “you can always checkou, but you van never leave”. Een artistieke partner van mijn oude collega heeft er vorige jaar een toneelstuk op gebaseerd dat wij hebben bezocht. Hij heeft er zijn invulling aan gegeven dat ook heel boeiend was, maar waar wij toch andere mogelijkheden voor invulling zagen. Drugs, verslaving, hallucinaties. Kortom luister zelf maar eens. Na 1 uur buiten Jackson geraakt te zijn waren we uitgezongen omdat we  weer buiten bereik van de zender kwamen. Onderweg weer wat mooie rustplaatsen aangedaan waarvan hieronder de getuigen.

 

In de geboorteplaats van Elvis, Tupelo kwamen we terecht in Blue Canoe, een soort van opgeknapte schuur dat een restaurant bleek te zijn. In het restaurant van Tammy dan toch maar mijn eerste echte Amerikaanse hamburger verorbert. Tammy had er in haar leven zelf al heel wat meer weggewerkt, maar dat paste helemaal bij haar stijl. De manier waarop ze me op de inhoud van de menukaart wees deed me denken aan tante Julia van de Boudewijn de Groot. De live muziek maakte de avond extra gezellig en helemaal compleet. Morgen weer meer muziek met Elvis. Zijn woorden toen hij zijn geboorteplaats Tupelo verliet nemen we hier graag over “Goodbye Tupelo, hello Memphis” Hoewel wij het via de geboorteplaats van de blues gaan doen, Clarksdale.