De Nederlandse vertaling van dit woord is gemakkelijk af te leiden, nl. conformatie. Maar daarmee maak ik de lezer niet echt blij mee. Nadere uitleg is wel gewenst. Want uiteindelijk is dit feit/feest wel de reden om (weer) af te reizen naar Noorwegen.
Met Kerstmis was ik er namelijk ook al en het aantal keren dat ik in Noorwegen ben geweest is bijna al niet meer op twee handen te tellen (schat ik zomaar in) . Feest in Jevnaker dus, omdat Ingvar zijn Konfirmasjon vierde.
Een zeer specifiek Noors cultureel evenement voor de jeugd van 14/15 jarige. Een heel serieus gebeuren dat in het kort neerkomt op “afscheid nemen van de kindfase en als bewust (christelijk) jong volwassene het leven aangaan.
Het heeft een lange traditie vanuit het geloof, maar vanaf de jaren vijftig is er ook een humanistische variant naast gekomen. Ongeveer 50% van de jeugd kiest voor een christelijke vorm die door de kerkgemeenschap wordt georganiseerd en ongeveer 20% kiest voor de humanistische vorm. De rest…? Waarschijnlijk vrijdenkers, moslims, boeddhisten etc.
De kinderen volgen een aantal weken in hun vrije tijd een aantal thema-avonden over ethiek, samenleving, democratie, andere denkbeelden en geloven, eigen identiteit etc.
Ik vind het wel een mooie traditie die veel weg heeft van het “aannemen” (1e communie of hernieuwing doopbelofte), zoals wij dat kennen in de katholieke kerk. Of is dat inmiddels ook afgeschaft, vraag ik me nu af 🤔.
De ceremonie is nogal saai met diverse sprekers en daarbij is ook mijn Noors niet zo goed, maar het heeft wel heel veel stijl. Jongens in pak, meisjes, bijna allemaal, in klederdracht die passend is bij de streek van afkomst. Iedereen ontvangt een certificaat en als slotstuk natuurlijk een opstelling voor de gezamenlijke foto.
Ingvar staat 3e van links op de bovenste rij.
Niet alleen de kinderen /adolescenten zijn deftig gekleed, ook alle familieleden verschijnen in klederdracht of in kostuum. Wij dus ook. Ik heb wel erg genoten van de hele entourage, echt leuk om te zien hoe iedereen loopt te showen.
Net zoals bij ons “aannemen” is het thuis dan groot feest en wordt er gezamenlijk gegeten. Bij ons was dat, op verzoek van Ingvar, susi. Ik ben niet zo’n fan van rijst met vis en zeewier, maar ik moet toegeven dat deze uitvoering mij prima beviel.
Na de maaltijd komen de cadeautjes met verhalen of speeches. Ik moet zeggen dat er door de gehele familie flinke cadeaus worden gegeven. Ingvar is een vliegtuigspotter, hij is er helemaal gek van, en hij wilde dus heel graag een nieuwe camera met een 60-600 zoomobjectief. Kost een g***vermogen, nou ouders en opa’s en oma’s leverden daaraan een flinke bijdrage, dus die uitrusting gaat er binnenkort wel komen.
Als letterlijke en fysieke ondersteuning is mijn bijdrage een mono pod geweest. Een statief met slechts een poot, zodat je wel steun en ook flexibiliteit hebt bij het foto’s maken, maar dat je jezelf geen breuk sjouwt onderweg. Die lens is immers al zwaar genoeg. Allemaal op advies van Mieke en daarom besteld in Nederland en door Bep en Kees just in time meegebracht. Een snelle en succesvolle actie.
Daarna volgde een gezellige avond met koffie/thee en met feestelijke taart, een kunstwerk van Lotte
Een dag later kreeg van Liza deze foto toegestuurd waarin de mono pod werd uitgetest.
