Gisteren een excursie gedaan naar Yumuri. Een stukje in de richting van het meest oostelijke deel van Cuba. Van ons contactpersoon in Cuba kregen we het advies om vanuit Baracoa een bezoek te brengen aan een van de rivieren in het tropisch regenwoud. Het boeken van de trip was al een bijzonder avontuur. We hadden de trip afgesproken met een zekere Luis voor €25 pp. all inclusive. Achteraf gezien wat voorbarig, want later in het dorp kregen we meerdere keren eenzelfde aanbod. We hadden ook op onze tocht naar het archeologisch museum gisteren een ander aanbod van €30 maar deze man sprak uitstekend Engels. Achteraf was dat denk ik een betere keus geweest. Waarom wordt in deze blogpost wel duidelijk.
De afspraak met Luis was nogal vaag. Eerst was de tijd 9u, later werd dat 10u en ook de locatie was niet helder. Bij de kerk of op de eerste plek.
Dus zijn we om half 10 op zoek gegaan naar Luis ergens in het centrum. Maar geen Luis. Inmiddels werden we door een andere gids Ernesto aangesproken, hij kon ons ook een dergelijke trip aanbieden. We zeiden als Luis zich om 10u niet meldt dan gaan we met jou in zee. Zo gezegd zo gedaan! Geen Luis ,dan maar Ernsto. Maar op het moment dat we met Ernesto naar de taxi liepen meldde Luis zich bij me. Heftig gesticulerend en in rap Spaans probeerde hij mij duidelijk te maken dat dit geen stijl was. Hij had al een taxi geregeld en daarvoor 2000 pesos voorgeschoten, als ik hem tenmiste mocht geloven. Hij eiste geld van mij. Nou, jammer dan Luis moet je maar op tijd zijn en duidelijke afspraken maken. Hij bleef zeuren terwijl wij in de taxi stapten. Ik geloof dat Ernesto hem 200 pesos als goedmakertje heeft toegeschoven. Maakt niet uit verder we gingen op stap.
We mochten voor in de taxi zitten, nou ja taxi, een jeep uit de vorige eeuw uiteraard met achterin nog een stuk of 6 medepassagiers. Opgeknoopt op de voorbank vroegen we onszelf af in welk avontuur we nu weer waren beland. Via de buitenwijken van Baracoa kwamen we aan bij het eerste item van onze excursie, een cacao plantage.
De sessie op de cacao farm was informatief en verder prima. Veel van opgestoken zoals al eerder vermeld. Daarna gingen we verder. Het probleem was dat niet helemaal duidelijk was hoe de trip in elkaar stak, wat we in welke volgorde zouden gaan doen. We kregen meer en meer de indruk dat onze gids duidelijke trekken van een ADHD’er vertoonde. Een chaoot die serieuze informatie met vreemde grappen afwisselde en als dat allemaal in halfbakken Frenglish gaat, dan geeft dat op de duur geen goed gevoel.
Na de cacaoplantage kwamen we op een mooi uitzichtpunt uit over de baai op bijna het uiterste oostelijke puntje van Cuba. Vandaar uit wandelden we richting een kleine nederzetting die al enkele malen tijdens een van de vele tornado’s is weggevaagd door de golven. De overheid heeft deze mensen een andere woonplek aangeboden, maar ze kozen ervoor om toch weer terug te keren naar deze plek. Heel idyllisch, maar gezien de tornado’s , levensgevaarlijk.
Naast het mooie uitzicht waren er ook wat grotten waarin we even zijn gaan kijken. Ook een resultaat van een jaarlijks terugkerend zeegeweld.
Natuurlijk was er weer een soort koppelverkoop want op het strand had de gids uiteraard een vriendin die voor een heerlijke lunch kon zorgen. Geen ontkomen aan natuurlijk. Voordat er geluncht werd hadden we nog een boottocht op de rivier de Yumuri tegoed. Ook die toer stelde niet veel voor, ik kreeg nog zelfs de mogelijkheid om ook nog een stukje te roeien maar met deze spanen en geen ruimte vanwege mijn lange benen werd dat geen succes.
De naam Yamuri komt uit de woorden Yo en Muerto, Ik en dood. De oorspronkelijke bewoners, de Taino Indianen, die op de oostkant van Cuba waren gevestigd, werden door de Spanjaarden van de kliffen in de rivier gedreven en vanwege de grote hoogte uiteraard met de dood als gevolg. Heel triest verhaal. Vanuit welk recht kon zoiets gebeuren destijds. Wat een vreemd superieur gedrag van kolonisten was er mogelijk. Je zou zomaar de vergelijking willen maken met Oekraïne of Gaza. Met dit verschil dat de Oekraïners wel steun krijgen, maar de Gazanen dan weer niet. Bevolking is altijd het slachtoffer. Bizar!
Vervolgens de lunch die bestond hoe kan het ook anders uit vis, wat groenten en rijst. Ze had haar best gedaan en was ook erg gezellig, maar het verliep allemaal nogal chaotisch. We hadden nog de mogelijkheid om te gaan zwemmen, maar we kozen voor de rust en het uitzicht, vooral erg blauw (azul)
Daarna wilden we eigenlijk maar een ding heelhuids weer terugkeren in Baracoa. Dus werd dezelfde taxi weer opgetrommeld en gingen we weer met een volle bak terug. Waar die medereizigers dan weer vandaan kwamen en of die op onze kosten een gratis reis hadden. Ik weet het niet. Allemaal nogal vaag. Nou ja, een volgend keer iets minder uit de losse pols boeken.
Avontuur op bestelling!!!
Volgende keer iets meer gebruik maken van je Duo Lingo Spaans