Suiker was het witte goud in de 19e eeuw. We zijn gisteren en ook vanmorgen bijgepraat over de gouden tijden van Cuba’s belangrijkste inkomstenbron de productie van suiker en dus ook van rum. De teelt van suikerriet is door de Spaanse kolonisten Cuba ingebracht. Het gevolg daarvan is dat in de Valle de Ingenios, ten noordoosten van Trinidad, in de 19e eeuw een hoog cultuur ontstond. Dit vanwege de opbrengsten van de suiker, die vervolgens weer naar Europa werd getransporteerd. De enorme verdiensten konden worden gemaakt over de ruggen van de slaven die vanuit Afrika naar Cuba werden gebracht.
Het leven van de slaven was ook in Cuba afschuwelijk. Dagen van meer dan 14 uur werken en verder een onderkomen als haringen in een tonnetje. Veel mannen en weinig vrouwen wat veel onderlinge strijd opleverde, vrouwen die zwanger werden kozen vaak voor een abortus omdat de geboren baby’s werden afgenomen. Omdat een onzekere levenssituatie dreigde.
De grote groepen slaven die naar Cuba zijn gebracht kwamen met met name uit west en centraal Afrika, veel Cubanen hebben hun roots in Nigeria en Congo. Het is bepalend voor de huidige kleur en ook cultuur van het huidige Cubaanse volk. Hier in Trinidad komen relatief veel donkere mensen voor, terwijl in Vinales de kleur voornamelijk blank is omdat daar de Franse en Duitse kolonisten zich gevestigd hebben. De oorspronkelijke bevolking waren net zoals in Amerika de Indianen. Althans die benaming is er door de westerse samenlevingen aan gegeven, maar het zijn de bewoners uit Zuid en Midden Amerika geweest, de Azteken, de Inca’s en meer van dit soort stammen c.q.culturen. Ergo de bevolking van Cuba is een mix van heel veel culturen en bevolkingsgroepen. Navraag over vormen van mogelijke racisme in de huidige samenleving wordt beantwoord met een overtuigend Nee! De verschillende gidsen waren hier unaniem in.
Joey, de eigenaar van onze Casa heeft ons in z’n zelf gerestaureerde Chevy meegenomen op een ritje door de vallei en ook naar het museum van de suikerriet. Slechts restanten van de productielocaties stonden er nog, maar het herenhuis van de eigenaar was geheel gerestaureerd.
We hebben ook nog even het verse sap van de suikerriet stengel gedronken. Ter plekke werd het met een pers uit de stengel gehaald. Het smaakte, hoe kan het ook anders, zoet. Met een beetje citroensap erbij, echt een heerlijk drankje. Beter dan een Cuba libre.
Vandaag op bezoek gegaan in het herenhuis in de stad van suikerriet oligarch. Toen we duidelijk maakte dat een guide wel handig zou zijn en dat wij dachten aan “papieren” gids, werd ter plekke een gids opgebeld die 5 minuten later voor ons stond en ons vervolgens een uitgebreide rondleiding gaf.
Daarna mochten we nog even de beltower beklimmen en konden we genieten van het prachtige uitzicht over de stad.
Trinidad heeft een boeiende geschiedenis, maar heeft het moeilijk op dit moment. De verdiensten uit toerisme zijn aanmerkelijk teruggelopen sinds Covid en op die manier maakt de bevolking een beetje een teleurgestelde indruk. Daarover later meer.