Tot ziens Noorwegen. Adjø lijkt wel overigens erg veel op adjeu! Ik sta op de kade in de rij en wacht op de ferry die me naar Denemarken brengt.
“Tot ziens”heeft meestal eenzelfde betekenis als “daaag, doei, groetjes”, waarbij het altijd maar de vraag blijft of er werkelijk sprake is van een terugkeer, een weerzien. Deze keer heeft de afscheidsmelding wel die lading. Het impliceert dit keer de letterlijke betekenis, ik ga je weer zien! In ieder geval, zoals in de vorige blogpost vermeld, de volgende zomer. Wellicht ook eerder!
Daarnaast bevat tot ziens ook de eerder gemelde conclusie dat ik camperen nog steeds erg leuk vindt. Natuurlijk, met Gerda erbij zou het veel fijner geweest zijn. Ik miste de eerste week mijn maatje heel sterk, maar gaandeweg heb ik ook daarin mijn weg gevonden. Met de Mieke of Liza erbij was het eigenlijk niet anders dan met Gerda. Dan heb je gezellige conversaties tijdens het rijden en neem je samen beslissingen over triviale zaken. Dat maakte de start en het einde van de reis resp. gemakkelijk en heel bijzonder. Met Liza hele goede gesprekken gehad die verder helpen.

Wat past beter bij het afscheid van Noorwegen dan nog een laatste bezoek aan het bouwen van Noors Vikingschip. Lennert vertelde dat dit nog wel een leuk uitstapje zou kunnen zijn op mijn weg naar Larvik. Vlak langs de route, dat maakt het heel aantrekkelijk. Ter plekke aangekomen bleek hij net te water zijn gelaten, ik moest dus naar het meer. En daar lag het Vikingschip (voor de binnenvaart). Er werd getest of alle vlonders pasten en/of een check of er nog delen lekten. Welke van twee was me niet helemaal duidelijk.
Ik denk dit zo’n beetje de natte droom moet zijn van zwager Koos.
Inmiddels op de ferry onderweg naar Denemarken, nog 3u te gaan, dan kan ik de camper op de dichtbij gelegen camping rijden, snel gaan slapen en morgenochtend vroeg enroute en kijken of Nederland in een dag te bereiken is. Weer afgesproken bij Mariet in Geesteren. Zondag is er geen vrachtverkeer in Duitsland, dat rijdt wel een stuk fijner. Even afwachten of er veel Pinksterdagverkeer op de weg is.

Een verhaal in etappes, inmiddels gearriveerd in Denemarken. Het linkerpuntje van Denemarken daar is de camping.

Camping vooraf geboekt, dus ook snel op een goede plek. Het is er een flinke verzameling campers. Het seizoen lijkt hier nu toch wel begonnen. Het is toch een groot voordeel, als je in het vroege voorjaar reist, je bent de grote meute voor. Die komt nu blijkbaar op gang, want het aantal campers die er van de ferry kwamen, Noorwegen in, dan gaat het de komende maand wel wat drukker worden in Noorwegen.
Stijf aan de kust herken ik weer de stevige en zeer frisse Noordzeewind. Die ben ik in Noorwegen niet tegengekomen en was hem ook aardig kwijt. Jammer dat ie er staat, het maakt de ontvangst in Denemarken een beetje kil. Ja die wind, dat is wel een belangrijke overeenkomst tussen Nederland en Denemarken.

Morgen nog een laatste blog, als ik er tenminste tijd voor heb vanwege de lange reistijd, waarin ik nog even wil terugkijken naar de hoogtepunten van deze reis, ergo, de belangrijkste argumenten waarom ik camperen nog steeds leuk vindt.
Mooi he Leo zo’n houten schip op ambachtelijke manier gebouwd. Maar om daar nog aan te beginnen: die natte droom is opgedroogd.
Daar de koude wind in Nederland tropische temperaturen. Nog flinke reis voordat je dat kan ervaren. Goede thuiskomst over een paar dagen. Terugkijkend een reis om veel te ontdekken.
In 2014 in Flensburg (Noord Duitsland) bezochten wij ook een oude scheepswerf. Inderdaad daar kon hij uren vertoeven en genieten van de geuren van hout en teer!