Die vraag, of een soortgelijke, is me de afgelopen tijd vaak voorgelegd. De antwoorden die ik gegeven heb varieerden nogal. De had enerzijds te maken met mijn stemming van dat moment en anderzijds met wie de vraag stelt. Mensen waarmee je behoorlijk close bent, geef je een antwoord waar ze recht op hebben. Dus een eerlijk antwoord. De mensen die op wat meer afstand staan krijgen een antwoord wat ze graag willen horen, zo van “het gaat wel goed hoor, ik red me aardig”. Soms met nog een toevoeging van aankomende of afgesloten activiteiten als argumentatie dat ik lekker bezig ben.
Er zijn ook mensen die beseffen dat de vraag wel erg algemeen gesteld is en die weten dat ik een lastige tijd doormaak en durven het aan om de vervolgvraag te stellen, “hoe gaat het nou echt met je”. Ze anticiperen op een mogelijke afstandelijke reactie. Inmiddels ben ik daar op voorbereid en geef ik me niet direct gewonnen. Ik geef nog wat extra argumentatie over dat het toch echt wel redelijk goed gaat.
Mijn stemming is nog wel aan verandering onderhevig. De eerste week van de camperreis bijvoorbeeld met Mieke erbij was heel gezellig. Camperen was leuk, het avontuurlijke was er gewoon weer als vanouds. Gerda werd niet gemist, al was ze er natuurlijk gewoon wel bij in gedachte. Mieke en ik bespraken onderweg kleine en grote dingen met elkaar, gebruikten elkaar als toehoorder en ook als toetssteen. Top in een woord.
Na het verblijf bij Liza ging ik echt alleen camperen, dat viel in het begin niet mee. Mijn stemming werd al snel negatief beïnvloed toen ik het bericht las dat onze Bekende Westland se, Jade Kops, was overleden. Zo’n bericht komt dan ongewoon hard binnen. De volgende dag zie je beelden van treurige mensen bij de dodenherdenking op 4 mei en hup daar ga ik weer. Het boek van Bert Natter “Zonderhond” dat ik van Anne en Koos heb gekregen voor ik op reis ging, maakte het er niet beter op. Ik was aan het “oscilleren”. Monique liet me weten dat ze het verschijnsel herkende en dat het vaker zal terugkeren. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen.
Inmiddels ben ik met de volgende etappe bezig van mijn camperreis en de stemming is prima. Ik maak fantastisch mooie momenten mee: de sneeuw, een das, fantastische vergezichten, mooie foto’s, goede kampeerplaatsen en geen tegenslagen. Weliswaar wordt het lopen steeds sneller pijnlijk. De klachten nemen toe, maar de gedachte dat er straks wat aan gedaan gaat worden, zorgt ervoor dat mijn goede humeur niet wordt beïnvloed.
Ik had me voorgenomen om me deze reis niet gek te laten maken, dat ik graag een relaxed gevoel wil houden, geen stress over wat dan ook. De Garmin die me bijvoorbeeld weer een smal weggetje opstuurt en ik dan achter een tractor mag aanhobbelen in een slakkengang.
Nu ik het toch over de reis van vandaag heb, het begin was fantastisch met zon en zicht op het Geiranger fjord.
Een ander hoogtepunt van vandaag is de ton op de teller 😄
Inmiddels zit ik op de camping aan het grootste fjord van Noorwegen, het Sogne fjord, en werk ik deze blogpost af.
Terugkomend op de titel, hoe is het? Nou het gaat steeds beter! Mijn stemming is goed en blijft goed, daarom ook mijn hartroerselen aan het begin van deze blogpost. Het schrijven van deze dagelijkse posts is het delen van het verhaal van de dag. Dat doe je normaal gesproken met je reismaatje, maar ja die is er ff niet. Jullie lezers vervullen die rol nu, waarvoor dank!
Koos reageerde gisteren al met een voorschot op het antwoord van de vraag of camperen nog leuk is? Hij voelt de stemming aardig aan😄.
Als bewijs voor het antwoord op de vraag hoe is het?, mijn best selfie ever!
Ja een hele mooie selfie en je ziet er goed uit. Mooi wit haar heb je daar of is dat het zonlicht? Je doet het goed, reizen, genieten, verwerken, avonturen beleven en je leven opbouwen! Ga zo door.💕
Het is fijn dat wij reismaatje mogen zijn😊, voor jou om je verhaal te kunnen vertellen en voor ons om mee te mogen genieten van het prachtige Noorwegen. Naast moeilijke momenten, geniet je zeker dat is te lezen en te zien op de foto’s.
De knop voor ‘n like werkt niet dus meteen maar door. We zijn weer blij dat er weer een nieuwe blogpost is waarin we van zo dichtbij mogen meemaken wat jou deze reis met jou doet. De vraag hoe het met jou gaat hoeven we dus niet te stellen, hebben we toch al een beetje binnen gekregen uit jouw verhalen.op jouw selfie zie je er goed uit , een mooie foto!
Hallo,
Kom ik in jou archief niet voor omdat ik mijn berichten niet door kan sturen naar jou heb het met jeanne besproken maar zei snapt het ook niet
Jazeker ik heb wel wat berichten van jou binnengekregen