1mei en dat is ook hier Dag van de Arbeid. Terwijl de discussie in NL net is losgebarsten over een verplichte vrije dag voor iedereen, is het hier al lang en breed doorgevoerd. Dat betekent een vrij (en) lang weekend voor alle Noren. Het gevolg daarvan is goed te merken op de weg. Ik heb het idee dat Oslo leegstroomt, heel veel tegenliggers op het eerste stuk en op het tweede stuk veel medestanders die ook naar de kust trekken.
Ik heb me voorgenomen om deze vakantie vooral een rustig tempo aan te houden. Dus geen stress en als ik zin heb om te stoppen dan doe ik dat, nu geen overleg of discussie ik kan het nu helemaal zelf bepalen. Een voordeel? Ach,… zucht!
De natuur is hier verder dan bij Liza, zichtbaar groenere bomen en ook is het gras al echt jong groen. Bij Liza was het gras nog in z’n wintertooi, grijzig en nauwelijks een jong groen sprietje te zien. Hier duidelijk wel.
Tijdens de rustpauze scroll ik even door het nieuws en zie de uitvaart van Jade Kops, heel indrukwekkend, de erehaag doet me aan de erehaag voor Gerda denken. Het resultaat is dikke emotie, mijn tranen blinken in de zon.
Soms is het verdriet weer daar, heel onverwacht, vooral bij herinneringen aan die intense momenten van die weken in oktober vorig jaar. Ik heb het idee dat ik toen minder verdrietig was dan nu op dit soort momenten. Wellicht was het toen de flow, de adrenaline, ik weet het niet precies. Het is een onderdeel van de rouw. Elisabeth Kübler‑Rossi onderscheid 7 fasen van rouw, en ik ga dan op zo’n moment in 2 tellen van aanvaarding naar droefheid.
Ik houd me meer aan het alternatieve model, van vooruitkijken en terugkijken. Dat gaat me goed af. In het alternatieve model wordt zo’n snelle wisseling van stemmingen oscillatie genoemd. Zit ik daar op zo’n rustige plek langs de E16 lekker te oscilleren!
Gelukkig zijn er lieve vrouwen om me heen die me uit de oscillatie stand halen. Melanie stuurt me als eerste een appie, hoe het alleen camperen bevalt en ik vraag aan haar hoe het wandelen van de camino haar vergaat. Gewoon even in gesprek zijn. Ze houdt me goed in de gaten, ik vind het fantastisch, zo lief.
Daarna een berichtje van nog zo’n lieve vrouw, Mieke, of ik vertrokken ben. “Jazeker”, kort antwoord op het moment dat ik door de Garmin vanwege wegwerken de verkeerde kant op gestuurd wordt en Google maps moet raadplegen.
Later weer een bericht van de volgende vrouw die me op de been houdt, Liza deelt een mooi plaatje van de omgeving waar zij op yoga retraite zit.
Ik vind het zo lief dat ze alledrie iedere keer weer op hun eigen wijze aandacht aan me schenken. Geeft me een fijn gevoel en helpt me bij het vooruitkijken en het stopt de oscillaties. Tot zover dit eerbetoon aan drie fantastische vrouwen.
Inmiddels zit ik hier ergens in een klein gehucht aan, wat het midden houdt tussen een fjord en een baai. Het is heel druk op de camping, en ik krijg de laatste vrije plaats. Plek no. 1.
De buren maken een feestje op het dag van de arbeid met bier en Noorse Hazes imitaties en Noorse Country & Western. Dat wil je wel ontvluchten en dus ga ik de kust maar eens verkennen. Weinig liefhebbers aldaar, want er staat een strak en fris windje vanuit zee. Dat levert wel mooie plaatjes op.
Bij terugkeer is de muziek wat aangepast en dat bevalt me beter. Ik geniet in de luwte van de camper van de zon en ga aan deze blog post beginnen. Is wat lang uitgevallen deze keer. Maar ik moest het even van me afschrijven.
Je hebt er weer een mooi verslag van gemaakt, Leo complimenten! Papier (in dit geval je blog) is geduldig, dus blijf schrijven!
Je ervaring in (Is camperen nog wel leuk) is wel een heel mooi beschreven verhaal. Sterkte, we blijven je volgen!