Onze laatste grote reis met de camper was in 2024, een fantastische reis door Griekenland. Wat mij betreft de beste camperreis die we ooit gemaakt hebben. Daarna ging het helemaal fout. Even het geheugen opfrissen. In het najaar van 2024 hadden we Noord-Spanje op het oog, maar bij Antwerpen moesten we die reis afbreken vanwege problemen met de camper. De motor verstikte zichzelf met de uitlaatgassen omdat de er een terugkoppelklep bleef hangen. Spanje en de camper maar snel vergeten en met de fiets lekker ouderwets door Nederland getoerd. Die reis is in de blog nog wel terug te lezen.
De laatste serie blog posts waren over ons bezoek aan Cuba. Een heel bijzonder land, Muziek, salsa, oude auto’s, mooie kusten, vriendelijke mensen, maar heel arm. In die blog schreef ik al dat het land ten dode was opgeschreven omdat er er nauwelijks economische activiteit is. De belangrijkste bron van inkomsten, het toerisme, ligt sinds de Covid epidemie aardig op z’n gat. Inmiddels, ruim een jaar later, probeert die rare man uit de VS het land het laatste zetje te geven dat het land in de afgrond doet storten. Het einde van het Castro communisme lijkt nabij.
Na die Cuba reis is het bij ons ook helemaal fout gegaan. De diagnose kanker zet je leven op z’n kop. Vandaag exact een jaar geleden kregen we te horen dat Gerda nooit meer beter zou worden en dat het medisch behandelplan de leidraad voor ons leven zou gaan worden. Dat heeft slechts 6 maanden mogen duren, een hele moeilijke periode waarin je elkaar overeind probeert te houden tegen alle twijfels in. Tot op de laatste dag van haar leven (6-10-25) was Gerda positief, sterk en hoopvol en na de onheilstijding restten nog slechts 5 uur, dat waren ook de meest bizarre uren van de ruim 50 jaar die we samen hebben doorgebracht. Ik ga daar nu hier niet over uitweiden, wellicht komen frasen van die avond later in de blog nog wel weer ter sprake.
Feit is dat ik inmiddels een half jaar verder ben, verdrietige en emotionele momenten steken op de gekste momenten de kop weer op. Ik accepteer het, probeer het niet weg te drukken, maar ben vooral bezig mijn leven opnieuw uit te vinden. Leuke en nuttige dingen doen waar ik energie van krijg. Dat gaat me steeds beter af, vind ikzelf en krijg ik ook terug van familie vrienden en kennissen. Het is ook de opdracht die Gerda mij gaf in die laatste uren. “Ga door met je leven, dat gaat jou lukken, ik twijfel er niet aan!”. Dat probeer ik nu dus. Dat is mijn missie geworden!
Deze camperreis naar Noorwegen, die morgen van start gaat, is een nieuwe fase in mijn missie.
Is camperen nog leuk?
in je eentje, zo zonder Gerda. Het wordt zonder twijfel lastig, ook vanuit praktische zaken. Alleen het inpakken van de camper al, was een hele opgave. Het mentale aspect wordt zonder twijfel nog lastiger. Het delen van je belevenissen, je gevoelens, de intimiteit en gezelligheid zullen enorm gemist worden. Wat staat daar tegenover? Ik ga het ontdekken!
In de volgende blogposts kun je meelezen hoe het antwoord op de vraag gevormd zal gaan worden.
Het eerste wat ik vanmorgen moest doen, jouw nogmaals een goede reis wensen, bij deze! Het zal een heel andere reis worden, maar jouw invulling van je “tweede leven” is bewonderswaardig. Precies zoals Gerda al had ingeschat! Ga zo door met je leven en maak er moois van, succes!
Gisteren ,jij was met de camper en ik was met de fiets, wel even een stop gemaakt om jou een goede reis te wensen.
De aanhef zegt genoeg, ( Is camperen nog leuk ?)
Wij hebben veel bewondering voor jou hoe jij je leven invult. Vol energie! Zo blijkt ook uit jou schrijven weer hoe jij alles aanpakt en op pakt. Alles is anders geworden de afgelopen tijd. Wij wensen jou een heel goede reis toe . Jan en Jeanne
Wat een prachtige foto van Gerda, Leo. En wat een mooie start van je blog. Ik wens je een hele goede reis ❤️