leovankoppen's Blog

Ik heb het al eerder benoemd, zo’n reis als deze door een land dat een veel lagere levensstandaard heeft al wij in Nederland op dit moment hebben, leidt tot de nodige nostalgische momenten. Het beste voorbeeld daarvan zijn de befaamde auto’s uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Iedere keer als er een Chevrolet uit dat tijdperk komt aangereden dan komt een bijzonder gevoel naar boven. Zo’n auto in combinatie met de wegen met erg weinig verkeer versterken dat gevoel ook nog. Een gevoel dat ik voorlopig maar even benoem als nostalgische gevoel.

Dat gevoel kwam gisteren ook weer sterk naar boven toen we een wandeling maakten door Baracoa. Een groepje jongens waren aan het vliegeren. Z’n vlieger was zijn staart verloren en was naar beneden gekomen waardoor het vliegertouw over de stroomdraden was komen te liggen. Ik kon het niet laten hem even uit de brand te helpen en de staart eraan te knopen en de vlieger weer op te laten. Een zelfgemaakt exemplaar zoals we die vroeger thuis ook maakten. Deze was wellicht nog minder geavanceerd en gemaakt van allerlei restmateriaal. Daar was het weer dat gevoel!

Inmiddels alweer bijna 2 weken geleden waren we op een tabaksplantage en kreeg ik eindelijk inzicht hoe een sigaar gemaakt wordt. Pa rookte sigaren in mijn jeugdjaren, niet van deze dikke “havanna’s” maar de Nederlandse merken zoals Agio (uit Duizel) en WillemII. Ik was destijds een verwoede verzamelaar van de sigarenbandjes en was aardig op de hoogte van eenvoudige en de dure merken. Heerom had altijd een sterke voorkeur voor de duurste die Pa in voorraad had.

Wat ook het nostalgische gevoel oproept is de spelende kinderen op straat, op pleintjes voor de kerk of op een braakliggend veldje waarop dan van die zelfgetimmerde doeltjes zijn neergezet, met een kenmerkende kale plek voor het doel.

In de speeltuinen die hier zijn zie ook echt kinderen spelen op de weinige speelwerktuigen die er staan. In Nederland zie je er hooguit pubers rondhangen. De verklaring? Ik blijf hem schuldig.

Vandaag op excursie geweest en we zijn daarbij op een kleine cacao plantage gaan kijken en kregen uitleg hoe chocolade wordt gemaakt. Over dat proces nooit zo nagedacht en ook nooit in beeld gehad. Ik heb zelfs ook nooit de vrucht gezien en het ruwe vruchtvlees geproefd.

De “Cacao princess” heeft in keurig espanglish ons het hele proces op interactieve manier duidelijk gemaakt. We mochten niet alleen de tussenproducten proeven, maar ook het eindresultaat: een bonbon met honing. Een blik in de plantage deden me weer terugkeren naar mijn jeugdjaren en kreeg beelden terug van de oude boomgaard aan de Bult.

Gisterenavond waren we te vroeg bij het restaurant, het was nog niet open en dus moesten we een klein uurtje stukslaan. Op het plaatselijke plein was het ondanks de zoveelste blackout een drukte van belang. We hebben ook maar een van de weinige vrije bankjes opgezocht en hebben genoten van wat zich daar allemaal afspeelt. Uiteraard zitten er  -ook hier- veel  mensen op hun telefoon. Maar mensen maken ook een praatje met elkaar, flaneren wat, tonen hun nieuwste aanwinst en halen wat versnaperingen op die door een handige jongeman daar worden verkocht. Een heerlijke sfeer, die ook wel wat nostalgische aandoet.

Zo zijn er nog veel meer situaties die dat bijzondere gevoel oproepen, de diversiteit in het verkeer, de stalletjes met specifieke waren, de specialist die zijn waren (uien, cassave, tomaten etc.)  langs de huizen rondbrengt en luidroepend aanprijst. Het is eigenlijk teveel om hier allemaal de revue te laten passeren, maar het gevoel komt telkens weer op. Ik heb deze reis geloof ik een nostalgisch virus opgelopen. Nostalgianitus.

Niet ernnstig, gaat van zelf weer over als je terugkeert in de Westerse wereld werd mij verteld.

---