leovankoppen's Blog

Gisteren aangekomen in het oude stadje Trinidad. Het was bijna weer een dagtocht om er te komen, maar dat kwam ook omdat we onderweg een bezoek hebben gebracht aan een ander Parc Nacional. We moesten eerst een prijzig ticket kopen, €10 pp en dat is een forse prijs voor Cubaanse begrippen. Hopelijk stoppen ze de verdiensten ook in de toegangsweg, want die was weer erbarmelijk. Ruim een half uur draaien en keren en stijgen naar flinke hoogte. Maar we kwamen uit bij een mooi park met als extra attractie een serie watervallen met aan de voet meerdere zwempoeltjes.

Heerlijk helder maar wel behoorlijk koud water. Nog even geluncht voordat we de laatste 100 km naar Trinidad aangingen.

Trinidad is een van de oudste steden in Cuba en staat op de UNESCO werelderfgoedlijst. Het is de derde stad die de Spaanse kolonialisten stichtten op Cuba. De straten dateren nog uit die tijd, in mijn oordeel heb je Belgische Kasseien, je hebt ook de wegen in Parijs Roubaix en je hebt tenslotte de straten van Trinidad. Mijn enkels zijn al niet zo best meer, maar dit is bijna niet te belopen.

Aan zo’n straat ligt onze casa en dat is ook deze keer heel bijzonder. Als we de smalle deur instappen komen we uit in een enorm e grote ruimte met een vleugel en een piano, een enorme boekenkast, een aantal zitjes. Ook staan er wat fietsen en een scooter gestald. Vanuit de kamer komen we uit op een soort van hofje met een tuin en ook een veranda rondom.

We installeren ons op onze kamer en maken een praatje met de andere gast in deze casa. Hij is gisterenavond in de Casa Música besmet geraakt met het Salsa virus. Dat wilde hij nu ook graag leren en heeft daarom een Salsa danseres ingehuurd. We kijken even mee en nemen de eerste beginselen in ons op. Binnen het uur hadden we ook wel zin gekregen in zo’n lesje.

Het was niet heel moeilijk, maar wel hard werken. Vergelijkbaar met een workout of Zumba-les. Het zag er natuurlijk nog niet heel swingend uit, maar we kennen de basis, nu alleen nog maar wat oefenen en afkijken.

Dat afkijken heb we ’s avonds kunnen doen in Casa del la Trova. De conclusie is dat we weinig duidelijke voorbeelden hebben gezien. Iedereen deed wat anders en waarin we weinig van onze basisstappen terug hebben gezien. Maar er was een fantastische sfeer en het swingde geweldig.

Morgen neemt de eigenaar ons mee in zijn oldtimer naar wat leuke locaties in de buurt.

NB. Geen foto’s deze keer want die krijg ik er  bijna niet uit vanwege de slechte internetverbinding.

Met dank aan de wifi bij de koffie een update kunnen doen.

---

Cuba heeft een rijke geschiedenis. Niet alleen vanwege de ontdekking van Amerika door Columbus. Die plek, helemaal aan de oostkust, gaan we nog bezoeken. In de geschiedenis was het ook een startpunt van het ultieme moment in de koude oorlog. Ik heb er nog wel vage herinneringen aan uit mijn jeugdjaren. Het was eerst spannend wat er in de varkensbaai plaatsvond. Gaat de missie van de Amerikanen slagen, een aanval geleid door de CIA met een leger van zo’n 1500 Cubaanse ballingen, om het bewind van Fidel Castro omver te werpen. In die tijd was (voor mij) het communisme fout en Amerika goed, dus hoopte ik dat de missie in de Varkensbaai waar ik, op het moment dat ik dit schrijf, nu op uitkijk, zou slagen. Inmiddels al bijna 64 jaar geschiedenis, maar zoals veel dingen in deze reis, een opfrisser voor mijn geheugen. Drie dagen duurde de dreiging, maar de aanval werd afgeslagen door Castro’s leger. De mislukte missie en afgeslagen aanval dreef Castro inclusief Cuba in een vriendschap met de USSR, diet toen  onder leiding van Chroesjov stond. De vriendschap leidde ertoe dat de Sovjets kernraketten gingen plaatsen en die stonden op zo’n 90 mijl van Amerikaanse kust. Die werden vervolgens natuurlijk door een Amerikaans spionagevliegtuig ontdekt. Dat werd Kennedy wat al te gortig en die dreigde daarop met een inval in Cuba. Dit speelde in oktober 1962 en het was de vraag of er nu daadwerkelijk een nucleaire oorlog zou uitbreken. Ik herinner me de spanning die ik destijds ervoer. We kregen toen ook folders te lezen met informatie over een fall out. Wat je allemaal moest doen om je te beschermen als “de bom zou vallen”. De wereld hield haar adem in. Uiteindelijk werd er toch een deal gesloten. De kernraketten namens de Sovjets verdwenen van Cuba en anderzijds ook uit Turkije namens de VS.

Ok. We zijn 64 jaar verder als ik hier ben en deze historie met behulp van AI oprakel. Nu lijkt de koude oorlog voorbij te zijn, maar is de situatie in de wereld er nog niet heel veel beter op geworden. Zo’n 90 mijl hiervandaan zit een man die Cuba in de groep van vijanden plaatst en nog erger vindt dat ten koste van de rest van de wereld, de amerikaan superieur moet zijn. Ik ben er niet gerust op, na ruim 60 jaar ben ik van mening veranderd. Cuba is goed, Amerika is fout!

Vandaag rustig aan gedaan, genoten op het terras van onze casa van het uitzicht, de zon en de heerlijke zeebries. Je vergeet dat 8 februari is en dat besef is ook weer heel erg lekker. Toch maar nog wat actie vandaag. Vanuit het dorpje lopen we zo het Parc Nacional in en dat lijkt ons wel wat. Als, we vertrekken is de temperatuur al tegen de 30 graden en we vragen ons af het wel een goed plan is voor deze inspanning.

We wandelen een pad af met aan beide zijden volop mangrove bossen. Niet meer volledig onder water, kennelijk zit we in een droog seizoen of periode.

De fauna is nogal teleurstellend slechts twee knalgroene papagaaien zijn het vermelden waard. We vinden een mooie plek aan het water om de wereldproblemen nog eens te beschouwen. Maar net zoals vele vrije denkers hebben we ook geen oplossing. Rob Wijnberg, onze nationale filosoof, beschreef het wel treffend; links heeft alleen maar slechte boodschappen: klimaatprobleem , stikstofprobleem, compassie dus menselijk asielbeleid, eerlijk delen, samenwerken, vrede handhaven. Daar wordt je als Nederlander niet vrolijk van want dat kost geld. Ontkennen van de problemen bespaart je geld en dat levert profijt op, schreeuwt rechts. Maar je kop in het zand steken lost niks op, denk ik dan.

De plek is hemels, maar het probleem blijft. We wandelen terug, pikken een lunchhap bij een strandtent en lezen nog wat op ons terras.

Vanavond eten we weer op het terras van onze  casa en krijgen we langouste geserveerd. Voordat het zover is nog even een duik in die historische Varkensbaai.

---

Inmiddels zitten we na een lange taxirit in Playa Larga, een plaatsje aan de zuidkant van Cuba. We kijken vanaf het terras richting de Cayman Ilands, maar die beruchte eilanden blijven (gelukkig) uit zicht.

Gisteren hier aangekomen en even de Playa opgelopen en we ervaren hier een lekker relaxed sfeer. Heerlijk warm water en kleine groepjes mensen op het strand geven een gemoedelijke atmosfeer.

Maar voordat we deze locatie gaan toevoegen aan deze blog over Cuba moet nog wel het verslag van Vinales worden afgerond. Bij deze dan dat maar even gedaan. Gisteren kwam het er niet van, de kwaliteiten van zowel de internetverbinding als van de wegen in Cuba staan niet toe om op de achterbank een blogpost te doen.

Het gebergte dat volgt op de vallei van Vinales is miljoenen jaren oud, het is als het ware uit de zee omhooggestuwd en het bewijs daarvan is geleverd door fossielen van vissen die er gevonden zijn. In het gebergte  bevinden zich grotten (Cuevas) die een bezoek waard zijn. Dus een fiets gehuurd voor €5 en richting de eerste grot. Met de wind in de rug en een licht glooiende vallei maakt het fietsen alsof je op een fatbike rijdt. We komen aan bij Cueva de San Miguel, dit heeft alles van een toeristische attractie, een enorm grote parkeerplaats, netjes gemaaid gras en een ontvangscomite in front. We worden welkom geheten en voor €1 mogen we de grot in die in het verre verleden werd gebruikt door gevluchte slaven als schuilplaats. Nog maar net nadat Cuba was ontdekt werden er door de Spanjaarden al slaven vanuit Afrika gehaald. De slaven die wisten te ontvluchten verschuilden zich in dit soort schuilplaatsen. Op onze tocht door de pikdonkeren grot kregen we gelukkig een gids mee. Een heel aardige vrouw die uitstekend Engels sprak en ons aan eind van de tocht ook nog even bijpraatte over de gevolgen van Covid.

Op onze vraag of er straks veel toeristen werden verwacht, want er was een enorm restaurant aan het einde van de grot met een stel obers in de startblokken, vertelde zij het tragische verhaal over het stilvallen van het toerisme op Cuba sinds Covid. Covid heeft ook hier flink huisgehouden tenminste 13.00 mensen zijn er overleden, al is dat een onderschatting van de werkelijke situatie. Cuba had geen toegang tot vaccins en heeft uiteindelijk zelf een vaccin ontwikkeld dat de pandemie tot stilstand heeft weten te brengen.

Echter het vertrouwen in Cuba als vakantieland is sinds Covid behoorlijk verdwenen, het toerisme is ook na covid bij lange na nog niet op het oude niveau. En aangezien toerisme ruim 10% van het BNP uitmaakt is er naast de andere problemen, zoals het wegvallen van steun uit Rusland en de deels mislukte samenwerking met Maduro, de stilgevallen handel in suikerriet en de weer aangehaalde maatregelen tegen Cuba (door Trump), overduidelijk dat problemen groot zijn.

Onze gids vertelde ook een persoonlijk en ook wel aandoenlijk verhaal hoe zij de Covidperiode heeft beleefd. Op deze manier kreeg dit bezoek een heel andere lading en kregen we antwoord op een aantal nog niet gestelde vragen.

Een aantal kilometers verder een tweede grot, de Indian Cueva. Blijkbaar is er een relatie met de Indianen, de oorspronkelijke bewoners van Cuba ten tijde van Columbus. Maar hoe die naam verbonden is aan deze grot is me niet duidelijk geworden. Ook hier mochten we voor 1€ naar binnen en dat was inclusief een boottocht op een rivier die ons naar de uitgang zou brengen. Ik ga geen poging wagen te beschrijven wat er te zien is, de plaatjes moeten hier het verhaal doen.

Tenslotte ook nog een derde attractie bezocht, maar dat kwam ons wat al te gemaakt over, een immense wandschildering met daarop prehistorische afbeelding in felle kleuren. Op deze manier kan je overal wel een attractie van maken. Een beetje over rated. Oordeel zelf.

De middag wordt in beslag genomen door een lunch en een paar uurtjes lezen in de tuin.

Vanavond gaan ook Cubaanse live music ervaren. We beginnen met een cocktail en via tapas laten we ons verwennen met heerlijke salsa klanken. Chan Chan nog niet gehoord, maar dat gaat ongetwijfeld nog wel gebeuren.

---

Naast oude auto’s is Cuba bekend, wat zeg ik befaamd, om zijn sigaren. We gaan er naar op zoek vandaag en kunnen een aantal dingen combineren via een hike in de vallei van Vinales. Een mooie wandeltocht door de prachtige en vruchtbare vallei met bezoeken aan een koffie- en een tabaksfarm. Bij een bureautje tegenover de kerk kunnen we ons melden en er wordt dan direct een gids geregeld. Dus gingen we 5 minuten later met Abel, de gids en wij tweetjes op pad. Het stadje uit, de vallei in. Zijn functie is beheerder van het gebied en daarbij ook gids. Heerlijk zo’n gids voor jezelf en praat ook makkelijk in het Engels. Hij heeft een opleiding in agriculture en vertelde volop over al de planten die bij ons in de kamer, serre of waar dan ook een moeizaam bestaan leiden, maar hier in de natuur gewoon volop in bloei staan.

Ondertussen lopen we de vallei in en komen we aan bij Finca Orlanda, een koffieboer. We krijgen uitleg over het oogsten en branden van de koffiebonen en natuurlijk ook een lekker bakkie. En als je wilt zelfs twee.

De koffie smaakt prima en dus nemen we een pondje bonen mee naar huis.

Daarna weer verder, we lopen langs de velden met jonge aanplant van tabaksplanten. Er is opnieuw geplant want bij de laatste tornado was er niets meer overgebleven van de jonge plantjes. Hierdoor lopen ze een beetje achter op de oorspronkelijk planning.

We komen ook nog een Boabab boom tegen, die hoort in Afrika thuis, maar is op onverklaarbare wijze hier terecht gekomen.

We krijgen uitleg over de tabaksteelt, de bloem eruit want daar kun je zaad uit oogsten en anderzijds zou de plant ook gaan doorschieten en dat gaat ten koste van de bladeren en daar is het tenslotte om te doen. Het doet mijn gedachten teruggegaan naar mijn jonge jaren waarin Pa thuis ook zaad liet kiemen, een zaaibed maakte en plantjes moest verspenen.

Vervolgens natuurlijk een uitgebreide uitleg en demonstratie over hoe sigaren worden gemaakt. Eerst een lang proces van selectie van bladen, hoger in de plant is sterker, lager is lichter, en drogen heel veel drogen. Heel tijdrovend allemaal! Daarna het snijden, waarbij de nerf eruit wordt gehaald daar zit (te) veel nicotine in, vervolgens het rollen en  lijmen dat doe je met zelfgemaakte honing.

De hele farm is biologisch, pesticiden mogen niet worden gebruikt, bestrijding van ongedierte doe je door de nerven te verwerken in water met, ik dacht, azijn.

De beide broers maken er bijna een cabaretvoorstelling van. Heel amusant.

90% van de opbrengst gaat naar de staat al laten ze doorschemeren dat met wat creativiteit er wat extra geld voor henzelf ook vrijkomt.

Vervolgens is daar het ultieme Cuba moment, en ook een bewijs waar sommige lezers met spanning naar uitkijken. Het opsteken van zo’n sigaar en dat op de foto vastleggen.

We gaan niet op het aanbod in om een selectie mee naar huis te nemen. Wij (Europeanen) mogen dat wel invoeren, maar de Amerikanen in ons gezelschap uiteraard niet. Cuba is in de ogen van de VS een criminele staat. No wat! Cubaanse sigaren zijn zoiets als exclusieve Franse wijnen. Wat een bedragen, variërend van €6 tot €72 per stuk. We krijgen weliswaar korting, maar voor een setje ben je bijna € 100, kwijt. Een beetje te gek en ik ben geen roker.

De sessie was erg amusant en heeft de nodige tijd in beslag genomen dus onze gids loopt al heen en weer te drentelen om terug te kunnen gaan.

We vangen de terugreis aan en een kwartiertje te laat komen we weer in het stadje aan. We bedanken de gids met een tip en zoeken een lunchplek op.

De middag wordt gevuld met chillen en om 5 uur lopen we nog even terug voor een biertje in het centrum. Alleen een biertje want vandaag dineren we in de casa met de specialiteit van het huis. Kreeft!

Uit ervaring is dat een heel gevecht, maar dit keer valt het heel erg mee. Het vlees dat verscholen zit in de botten is zo gaar dat het er gemakkelijk uit te halen is. Het is allemaal heerlijk maar ook wel veel. We hebben ons best gedaan!

Er is wederom weer geen elektriciteit vanavond, maar de maaltijd hoeven we niet in het donker te nuttigen want een kleine aggregaat zorgt voor de verlichting. Na het eten dus maar direct naar bed, dan zijn we ook goed uitgerust want morgen gaan we weer nieuwe avonturen beleven in Vinales.

---

Gisterenmiddag vanuit Habana naar Vinales gereden. Heel ontspannen, want we hebben besloten om ons deze reis te laten rijden. De risico’s over de kwaliteit van de auto, van de wegen en de beschikbaatheid van de juiste benzine heeft ons doen besluiten maar te kiezen voor een chauffeur. En dus worden we door onze verschillende chauffeurs gehaald en gebracht. Geen zorgen, heel relaxed.

Habana-Vinales is exact 3 uur rijden. Exact 4u kwamen we bij onze Casa aan. Bij de start in Habana kregen we nog een soort van siteseeing aangeboden. We zagen, enigszins verbazingwekkend, de prominente Amerikaanse ambassade. Als ik een ambassade niet zou verwachten in Cuba, dan zou dat de Amerikaanse zijn. Wat doen die hier bij hun vijand? Maar ze zijn zeer prominent aanwezig aan de boulevard. Een stukje verder een uitgebreid pretpark annex speeltuin aangelegd door de Chinezen. Het staat er geheel verlaten te vergaan. Niets werkt er nog, het onderhoud was blijkbaar geen onderdeel van het Chinese aanbod. Een stukje verderop stond de Russische ambassade, geen prominent gebouw, zoals je zou verwachten, maar een afschuwelijk gedrocht conform de communistische stijl met de veelzeggende bijnaam Dracula, aldus onze chauffeur.

De communicatie met de chauffeur verliep via Google translate, daar ging ie heel bedreven mij om. Ik probeerde mijn met Duolingo opgehaalde kennis van de Spaanse taal in de praktijk te brengen. Dat viel eerlijk is eerlijk niet mee. 🫣

De A4 naar het westen is in het begin 2x 3 baans, en later wordt dat 2x 2 baans. Er is heel weinig verkeer, maar er zijn wel heel veel gaten in de weg. De informatie die we erover hebben gekregen klopte dus wel. Onderweg was er op meerdere plaatsen een  snelheidscontrole. Om te voorkomen dat je ook een overtreding maakt en er wellicht een bekeuring moet worden uitgeschreven is dmv borden heel duidelijk aangegeven dat er een controlepunt wordt bereikt. Je moet wel heel stom zijn om hier een bekeuring op te lopen.

Een ander merkwaardig fenomeen was toen  de chauffeur stopte aan rand van de weg, uitstapte, de snelweg overstak en aan de overkant zijn collega hetzelfde deed en ze in de middenberm een flinke hoeveelheid contanten uitwisselden. Merkwaardig nooit eerder meegemaakt.

De route werd wat saai op den duur. Vanaf Habana is het vooral veel groen, soms wat kleinschalige landbouw, maar ook veel wildernis. Opvallend vinden we de grote roofvogels die we gedurende de hele rit aan de zeezijde zien vliegen. Later vandaag hoorden we dat het gieren zijn geweest. Zou je hier niet direct verwachten. Eigenlijk zijn we geen dorp of stad van enige omvang gepasseerd tot aan Pinar del Rio, dat er erg arm uitziet. Oude flats, klein, kaal en slecht onderhouden, armoe troef. 81% van de bevolking van Cuba leeft onder de armoedegrens. Dat geeft me toch een wat onbestemd gevoel.

Bij Pinar verlaten we de snelweg richting Vinales dat heel fraai licht gesitueerd in heuvellandschap en hier zien we meer landbouw, met name tabaksteelt, maar ook mais en suikerriet. Vinales geeft een betere indruk. Deze stad is, dankzij het toerisme, zichtbaar rijker. Vrijstaand huizen met veranda’s met daarop schommelstoelen. Schommelstoelen die bijna allemaal hetzelfde zijn. Voorgeschreven door de overheid? Nee hoorden we later van onze gids, gewoon eenendezelfde timmerman van het dorp.

We komen in een mooie Casa terecht, met fraaie schaduwrijke achtertuin. Heerlijk rustig, maar… geen elektriciteit ⚡, dus ook  geen wifi en internet. Maar we hebben een simkaart gehuurd dus kunnen we, zij het wat traag, nog wel iets de wereld in sturen.

Morgen gaan we een kijkje nemen bij de tabaksplantage en gaan we aan de sigaar.

---

Of in goed Nederlands Havanna. Gisterenavond zijn we er uiteindelijk toch aangekomen. Tegen middernacht onze tijd, maar 6 uur locale tijd. Paspoort- en visumcontrole ging soepel, vervolgens de 2e hindernis, het ophalen van de bagage, ook genomen en dat is gezien de uitgestelde vlucht een welkome verrassing. Buitengekonen was het genieten van de atmosfeer, gezellige wachtende mensen waaronder onze chauffeur, mooie temperatuur, wuivende palmbomen en een prachtige rode wolkenlucht. Perfecto 👌.

Na een klein half uurtje rijden bereikten we de oude stad met heel veel oude zooi en ook fantastisch mooie gevels. Morgen bij daglicht maar eens nader bekijken, want dit ziet er wel een beetje spooky uit. De ontvangst bij Iveline was heel hartelijk, ze runt een leuke casa midden in de oude binnenstad van Habana. Even wat zaken doorspreken over de gewijzigde plannen en het is en wordt allemaal prima geregeld.

Het loopt inmiddels tegen half drie (onze tijd) dus eerst maar eens een goed nachtje maken.

---

Ondanks of dankzij(?) de jetlag hebben we het tot 7u uitgehouden in bed. Door de calamiteit van de vertraagde vlucht zijn we nu maar een ochtendtje in Habana. Maar wel met HET uitje dat je hier gaat, nee moet doen. Een rondrit door de stad met een cabrio uit 1958. Geweldig leuk.

Uiteraard met bezoek aan Plaza de Revolucion, de plek van de speeches van Fidel en gesierd met oa de afbeelding van z’n compaan Che Chevarra.

Daarna heerlijk genieten op een balkon met leuk uitzicht op Plaza Viejo met dito muziek inclusief lunch.

Dat was een heel korte maar wel indrukwekkende kennismaking met de hoofdstad. Aan het einde van de reis hebben we nog wat meer dagen om de stad verder te ontdekken. Nu eerst naar het westen, naar Vinales voor de grote sigaren.

---

6u, eindelijk mag ik uit bed, want natuurlijk ben ik al wakker voordat de wekker afgaat.

Douchen, scheren, aankleden, ontbijten, koffie en een laatste check. Exact 7u staat zwager Hans voor de deur die ons naar Schiphol wil brengen. Het is bij vlagen wat mistig onderweg, maar het trekt ook wel aardig weg, dus geen probleem (vooralsnog). Om half negen zijn we al door de security check ✅. Dat ging lekker snel allemaal. En dan begint het wachten, de meest voorkomende activiteit op een vliegveld. Half elf vliegen we naar Parijs, daar gaan we naast wachten waarschijnlijk ook zoeken naar de aansluiting voor Havanna. In anderhalf uur moet dat allemaal wel gaan lukken.

Zo rond kwart over negen krijg ik een berichtje binnen dat tgv de mist onze vlucht naar Parijs uitgesteld is naar 13u. Dat levert een flink probleem op omdat we onze aansluiting naar Havanna gaan missen. KLM heeft dat ook in de gaten en meldt dat ze met een alternatieve oplossing gaan komen. Die komt echter niet en ik besluit de speciale KLM hulplijn te raadplegen. Cindy! Dat maakt me duidelijk dat KLM voor een oplossing zal moeten gaan zorgen. Een ding is duidelijk, vanavond zitten we nog niet in Havanna! Aanbevolen wordt om wel alvast met de bagage mee te reizen naar Parijs. Om 13u gaan we toch op weg, is dit dan weer een nieuwe uitvoering van de Franse slag?

Bijna 2 dagen verder zijn we inmiddels en we  staan klaar om vandaag toch naar Havanna te vliegen. Hopelijk gaat het nu wel lukken.

De vlucht van Amsterdam naar Parijs is eigenlijk maar een wippie, voordat je het weet is de landing alweer ingezet. Maar daarna wacht er echt een uitdaging. Airport Charles de Gaulle is zo verschrikkelijk groot en kent, zo lijkt het, wel meer dan 3 dimensies. Na wat omzwervingen uiteindelijk de desk van Air France gevonden. Vervolgens aansluiten in de rij want er waren meer “slachtoffers” van de vertraging natuurlijk. De vlucht van zondag naar Cuba is natuurlijk allang overboekt en het wordt dus een 2-nachten-verblijf in een hotel nabij CDG. Bagage blijft onder beheer van Air France en dus krijgt iedereen zo’n noodpakket mee.

Tandenborstel, kam, scheermes en een slaap T-shirt. Daar moet je het meedoen. Daarnaast wat vouchers voor het hotel en vervoer. 2u verder gaan we samen met een Cubaans-Nederlands gezinnetje, daarover later meer, op zoek naar de plaats waar we een shuttle bus kunnen vinden richting hotel. Ruim 1 uur later zijn we daar aangekomen, want alle****s wat is CDG uitgestrekt. Uitgeput komen we om 6u aan bij ons hotel. Alle tijd om uit te rusten.

Het hotel kan er meer door, maar het diner dat we krijgen aangeboden voor onze voucher is niet te vreten, iets van vis met aardappelpuree, niet bepaald iets van de befaamde Franse keuken. Morgen toch maar wat anders bestellen. Dan wat de voucher biedt. We lezen wat, kijken nog wat van het schaatsen en ik probeer wegwijs te worden in de enorme stapel aan emails en sms’jes van Air France. Het is een overload aan informatie die sowieso niet consistent is, meestal te laat en soms ook verwarrend. Je mag toch verwachten dat een organisatie zoals Air France hier een draaiboek voor heeft. Lijkt erop dat het gewoon met de Franse slag wordt uitgevoerd.

Inmiddels hebben we op CDG de juiste gate gevonden en heb ik alle tijd om het verhaal te voltooien. Nu gewoon weer wachten en hopen dat we vanavond inderdaad in Havanna arriveren.

Lees verder →

Vaste lezers hebben zich wellicht verbaast afgevraagd of we met fiets en al van de aardbol verdwenen zijn, maar dat is geenszins het geval, waarvan hier het bewijs. Om een nieuwe start te kunnen maken ben ik nog wel een afronding verschuldigd van de laatste etappe van de fietstocht. Bij deze.

De laatste etappe werd zwaar bedreigd door regenbuien. Vanuit Rossum ging het richting Dordrecht, met vooraf de afspraak dat als de regenbuien te heftig zouden worden we de trein zouden pakken bij het dichtstbijzijnde station.

Nou we zijn behoorlijk wat dreigende luchten tegengekomen zoals hier te zien is. Op de een of andere manier waren de goden ons goed gezind, want de fietstocht hebben we keurig volgens plan kunnen rijden. Met de Waal aan ons rechterhand passeerden we de mooie historische plaatsen waaronder Slot Loevestein.

De Waal word zomaar ineens Merwede en voordat we er erg in hebben rijden we de Biesbosch in. Volle wind tegen, bikkelen dus, maar het blijft droog. Op de veerboot naar het eiland van Dordrecht schijnt de zon, om zoals ik dat vroeger in de tuin vaak hoorde, om een buitje te halen. Dat begon met een wat miser, maar eindigde met een enorme hoosbui toen we bij ons vermeende B&B aankwamen. Vermeend, want wat bleek, de boeking was niet goed gegaan. Dat was de bekende druppel die naast de enorme hoosbui ons deed besluiten om dan toch maar de trein te nemen naar huis. Einde van deze mooie fietstocht, die een mooier einde verdiende.

---

Inmiddels zitten we in 2025, is de camper weer gerepareerd en straten weer keurig op stal,

maar staat ahw te trappelen om weer op reis te kunnen gaan. Gemotiveerd om het debacle van Antwerpen weer goed te kunnen maken. Nog even wachten, eerst nog even op een ouderwetse manier met vliegtuig op reis.

Morgenochtend, zaterdag 1 februari, vertrekken we naar Cuba en die avonturen gaan we natuurlijk gewoon weer in deze blog verslaan. We hebben er zin in. 😀

de eenzame fietser die kromgebogen over de stuur tegen de wind zichzelf een weg baant’. Dat nummer van Boudewijn de Groot schoot wel een aantal keren door mijn hoofd vandaag. De route liep van Nijmegen naar Rossum en volgt vrij nauwkeurig de loop van De Waal. We vertrokken vanmorgen met een heerlijk zonnetje bij maar 14 graden. Net op de grens die ik altijd aanhoudt voor het dragen van een korte fietsbroek. Vanaf de start moesten we direct klimmen naar de Waalbrug. Maar als je eenmaal boven bent, heb je een mooi uitzicht over de Waal.

Ik moet bekennen dat ik dit wel de mooiste en ook meest indrukwekkende rivier is van Nederland vind. Zo breed, al die meanders en al die kribben die zijn aangelegd om de vaargeul op de juiste plek te houden, maken het zo mooi. En als je ziet wat er aan vervoer overheen gaat, heel indrukwekkend. Enorme duwbakken die door een duwboot worden voortgestuwd. Maximale lengte 76,5m, respect voor de schippers om zo’n gevaarte door al die bochten te krijgen. Correctie bron is Koos (met dank) {76,5 meter lengte is slechts één bak. Met 6 bakken in de lange formatie is de totale lengte dus 230 m en daar komt dus de duwboot van 40 m bij. 270 m en een breedte van 23 m wordt dus met zo’n 6000PK tegen 6 km stroom tegen, over de Waal geduwd. Stroomafwaarts gaat in de brede formatie, 2 keer drie bakken naast elkaar, zo’n 34 m breed. Even ter aanvulling}

Opvallend ook het aantal cruise boten dat je ziet. Kennelijk ook een aantrekkelijke vakantievorm geworden.

Het eerste stuk van de Waal is echt enorm breed en op sommige plaatsen staan ze er nog steeds de klassieke steenfabrieken in de uiterwaarden. Het is ook vandaag weer boeiend, maar naarmate we verder komen ook steeds zwaarder. De wind trekt behoorlijk aan en draait van zuid naar zuidwest. Je bent blij als er weer een groep bomen staat die wat luwte verschaffen.

Als we na een uurtje trappen de route eindelijk die vermaledijde hoge winderige dijk verlaat en we door bossages onderaan de dijk kunnen rijden, komen we weer een beetje op adem. Helaas is het van korte duur en daar gaan we weer. Nabij Dodewaard vinden we een restaurant dat zowaar open is en we weer even kunnen bijkomen. Daarna minder bossages, een langere dijk en meer wind die pal op de kop stond. Uiteindelijk besloten we om de dijk en de knooppunten toch maar te verlaten en een wat luwere route te kiezen. Bij Echteld steken we de Waal over en dit was het slechtste wat ons deze vakantie is overkomen.

Zon weg, kou, helling, zware zijwind en er komt geen eind aan.

Op zoek naar een lunchplek na weer een flink stuk met  tegenwind. Na de lunch nog slechts 10km te gaan naar Rossum. We gaan het wel redden, ook voordat de regen naar beneden komt.

Maar ik moet bekennen dat het wel een oefening in veerkracht is als je tot tweemaal toe een kale dijk voor je ziet waar geen eind aan lijkt te komen. “Hoe sterk….” Dit is ook fietsvakantie, maar dan ff minder leuk. Morgen ook maar even kijken wat het weer gaat doen. Er is flink regen voorspeld en ook al hebben we nog maar twee dagen te gaan, willen we het wel een vakantie laten zijn.

---

Vandaag weer een hele ander insteek van onze fietsroute. Vanuit Doetinchem vertrokken richting Duitsland, om vervolgens bij Lobith weer ons land in te fietsen. Het eerste stukje bracht oude, zoete herinneringen naar boven. We fietsten door het dorpje Kilder, daar ben zo’n 56 jaar geleden ook al eens geweest met een verkennerskamp.

Zoete herinneringen komen naar boven over mijn eerste (vakantie)liefde 😍. Dochter van de plaatselijke politieagent, vond Busstop van de Hollies zo’n leuk nummer en natuurlijk was ze  heel lief en prachtig. Veel meer herinneringen kan ik niet ophalen en ook niet na het weerzien van de omgeving. Er gingen niet meer bellen rinkelen dan die paar. Wel leuk om er weer een keer te zijn en te constateren dat de wereld dus niet alleen bij ons maar overal verandert.

Daarna via nog wel bekende plaatsnamen als Loerbeek en Zeddam naar Elten gereden, maar ook nu geen nieuwe bellen. Voordat je er erg in hebt zit je in Duitsland en nu nog zonder grenscontroles, dat kan morgen zomaar weer anders zijn. En zo zit je ook zo weer in Nederland, ook nu nog zonder controles! Wanneer volgt Nederland dat Duitse voorbeeld 🤔. Bij Lobith het land weer in en bij Millingen met het pontje de Rijn over.

Daarna de route vervolgen langs de Waal, want bij Pannerden wordt de Rijn de Waal. Het weer knapte aardig op en zo werd het wederom een aangenaam fietstochtje. Niet zo lang vandaag omdat Nijmegen als eindbestemming was gekozen en dat licht bijna om de hoek.

Fietsen langs de rivier geeft een totaal ander beeld dan door de natuurgebieden met bos, heide of veengebied. Een leuke afwisseling met de voorgaande dagen en zeker ook van een bepaalde schoonheid.

Voordat je het weet zit je dan in Nijmegen en we hadden dus alle tijd om daar nog even rond te struinen. Kwamen Mariken van Nimweghen nog tegen op het plein.

Een heel bijzondere dame, ze had een relatie met de duivel en dat pakte daarna in het geheel niet goed uit. Haar periode van boetedoening bekocht ze met de dood. En de grote vraag is nu, is ze teruggekeerd bij haar oude liefde in de hel, of heeft de boetedoening haar in de hemel doen belanden en is dan beter of juist slechter af? Intrigerend.

Liefdes zijn er in verschillende hoedanigheden! Mooi om over verder te mijmeren, hoewel het uitzicht vanuit onze hotelkamer wel direct weer tot andere gedachten oproept. A bridge too far.

Hopen dat wij er morgen wel zonder kleerscheuren overheen komen.

---