Ik begon deze reis met als motto is camperen nog leuk?
Natuurlijk zat er onder die vraag een hele lading van vragen en emoties. Hoe ga ik de confrontatie aan met de harde feiten? Hoe verwerk ik het verlies van mijn reismaatje? Lukt het om contact te leggen met anderen? Kan ik mijn verhaal, m’n ervaringen een beetje kwijt? Raak ik niet teveel met mezelf opgezadeld?
Eigenlijk ben ik met deze reis vrijwillig aan een vorm van zelftherapie begonnen.
Zo aan het einde van de reis, hoewel er nog een week te gaan is, kan ik wel aan de beantwoording beginnen.
Camperen vind ik nog steeds hartstikke leuk en wil dat nog wel een tijdje volhouden. De hoofdvraag is daarmee beantwoord, maar er zijn nog wel wat kanttekeningen te maken.
De camper is zeker voor een eenzame camperaar veel te groot, niet handig in de steden en onnodig duur op bijvoorbeeld de ferry’s en bij sommige tolpoortjes. We hadden al eerder plannen om hem in te wisselen voor een kleiner exemplaar, maar daar is het vorig jaar om begrijpelijke redenen niet van gekomen.
Als je alleen aan het camperen bent is het heel eenvoudig om een plan te maken en ook weer snel om te gooien. Je beslist alles in je eentje en dat gaat soms in een oogwenk. Gisteren nog als voorbeeld, ik kom bij een camping aan die bij eerste aanblik teleurstelt, ter plekke raadpleeg ik de campercontact app, selecteer een volgende camping en rij verder. Makkelijk beslissingen nemen, maar je ervaring, je beleving delen dat gaat heel lastig. Ik heb deze reis wel heel veel contact gehad met allerlei mensen aan het thuisfront. Ze wilden weten hoe het me verging. En natuurlijk deze blog was een goede uitlaatklep. Maar…
Wat ik wel heb ervaren in deze reis, dat een maatje sterk wordt gemist! In dubbel opzicht! In praktische zin bij de voorbereiding en ook tijdens de reis. En natuurlijk in mentaal opzicht: je ervaringen, je ideeën, je gevoelens, wil je kunnen delen.
Ok, een nieuwe camper zou er dus zo maar kunnen komen dus. Onderweg, met name ook in Noorwegen kwam, ik heel veel van die mooie ID Buzzjes tegen. En daar heb ik mijn oog ook op laten vallen.
Moet nog wel even gaan zitten voor de financiële kant, want het is wel heel prijzig.
Bij de nieuwe camper zou ook een nieuw maatje heel goed passen. Dan kan op verschillende manieren ingevuld worden. Een reismaatje in de vorm van een dier of een persoon. Of beiden!
Een hondje staat al langer op mijn wensenlijstje. Gerda adviseerde het al, neem een hondje als ik er niet meer ben. En ik krijg van veel mensen het zelfde advies om dat te doen. Mijn gevoel zegt ook dat ik het moet doen, maar er is nog wel een maar…. Die enkel moet eerst een reparatie ondergaan, want ja die hond moet wel voldoende beweging krijgen en daarmee zijn baas ook.en dat moet ie wel kunnen.
Nog even wachten dus, maat het zo zomaar weer een bruine vriend(in) kunnen worden die mee mag in dat Ventje.
En of er ook nog een andere iemand mee mag in dat Ventje daar ben ik helemaal nog niet uit.
Het leven als single begint net een beetje te wennen en daarbij blijft Gerda er ook altijd een beetje bij. Ook in het Ventje.
Niet teveel veranderingen in een keer. 🤔 First things first! Eerst die enkel maar doen.