Mississippi

Wie de staat Mississippi bereist, ontkomt er niet aan de rivier een aantal keren te ontmoeten. New Orleans ligt aan de monding van de rivier en daar hebben we ook een een eerste poging gedaan de rivier te verkennen. Nu is monding van de rivier bij New Orleans een grote delta, een scala aan schiereilanden en eilandjes. Naar we begrepen hebben van een localo die de geschiedenis van zijn land tot in de details beheerste, hebben de Franse kolonialisten er ook jaren over gedaan om de monding van de Mississippi te achterhalen  (1682: Cavelier leidt de kano-expeditie over de Mississippi : infoNu.nl). De delta brengt ook met zich mee dat het waterpeil weleens wil stijgen, bijvoorbeeld als er weer een tornado langskomt, zoals in 2005 met Katharina gebeurde en er een enorme overstroming ontstond. Grote delen liggen daar, soortgelijk als Nederland, beschermd achter dijken. Ook daar vreest met de stijging van de zeespiegel. De opwarming van de aarde heeft daar een dubbel effect in de vorm van de vergrote kans op tornado’s als ook de dreiging van de stijging van het waterpeil. Bewoners bouwen hun huis uit voorzorg maar op palen. Mijn gesprekspartner heeft geïnvesteerd in een motorhome zodat hij in het geval van een nieuwe overstroming naar hogere oorden kan vertrekken.

In New Orleans is de rivier ook van economisch belang en daardoor niet echt heel fraai. Natuurlijk zijn er de radarboten die een enorme toeristische attractie zijn. Je mag er pas op als je een (volle) creditkaart meeneemt voor een diner of voor een meerdaagse cruise. In meerdere opzichten over de top m.i. Niets voor ons dus!

Bruggen zijn talrijk over de Mississippi en het lijkt wel of er sprake is geweest van en mantelcontract want ze zien er bijna allemaal hetzelfde uit, of je nu in New Orleans bent of in Bateau Rouge of in Natchez.

Naarmate je meer stroomopwaarts gaat neemt de omvang van de scheepvaart af, het valt ook niet mee om tegen de stroom in te varen. Naar ik begrepen heb bedraagt de stroomsnelheid 6 km/u, dus dat wordt met een kano al een hele kluif , laat staan met een 4 duwbakken voor je neus. De pracht van de Mississippi is omgekeerd evenredig met de intensiteit van de scheepvaart. Bij Natchez was pas echt sprake van pracht. Onderweg daar naartoe was overigens op de oevers ook zo af en toe wel wat leuke dingen te aanschouwen.

Natchez was onze eindbestemming, in het verleden de plaats waar de rijke katoenboeren hun katoen konden verschepen via de Mississippi. De stad heeft nog wel wat van die statuur overgehouden en doet er alles aan om de toeristen dat bij te brengen om vervolgens daar weer nieuwe rijkdom uit te verwerven. Gezien het aantal toeristen dat er was toen wij er waren, is het de vraag of dat gaat lukken. Overigens sprak het stadje ons wel aan. Ook omdat het weer een start is voor een volgende “beleving

 

New Orleans

New Orleans is de kraamkamer van veel goed muziek stromingen zoals de dixieland en jazz muziek. Het is ook de stad die bekend staat als het doorlopende carnaval (mardi grass). Het is er 365 dagen in het jaar feest, vertelde de receptionist van het hotel in Montgomery. Dat kent zijn gelijke niet, maakte hij ons duidelijk. Onze verwachtingen groeiden naarmate we dichter in de buurt kwamen van NOLA of “The Big Easy” zoals de stad ook bekend staat. De plek waar het aldaar allemaal samen komt is het French Quartier, een wijk van 2 vierkante km. Het is een raamwerk van straten waarbij er een dé plek is waar alles bij elkaar komt; Bourbon street! Een aangesloten rij van kroegen, feest- en eettenten, met daarin of daarbuiten toeristen en zwervers, hoeren en travestieten, heren en dames, blanken en zwarten, artiesten en vergane glorie, dronkaards en wereldverbeteraars alsmede alle variaties uit de LHBTI-scene. Kortom dé uitgaanswereld met een lengte van ruim 1 km. Het doet mij het meeste denken aan mijn (wilde?!) jeugdjaren waarin een mix van vakantietijd in Valkenburg of Altenahr en carnaval. Het heeft ook wel wat weg van de Gentse feesten als het gaat om de scala van verschillende soorten optredens die je kunt gaan zien en horen.

20180420_213329

De eerste avond dus direct op zoek naar de Franse wijk en voordat je er erg in hebt belandt je dan ook in Bourbon street. Dan denk, hmm was dit nu die hele reis over de grote plas wel waard? Wat een puinhoop! Wat een gekrioel van mensen, Wat ene opzichtig gedoe. Maar als je dan in een aardig kroeg belandt, dan maakt de sfeer en de muziek heel erg veel goed. Oude jazz, moderne jazz, dixieland, R&B, harde blues, maar (helaas) ook veel DJ’s met rap,  trance, techno. Op een city trip van school wilde ik me vanuit andere motieven verleiden om met de stijlen te ondergaan, nu kom ik voor de originele jazz, R&B, blues en alle varianten daar weer van. Biertje erbij en genieten maar.

De Bourbon street is wellicht het meest bekend, maar de twee volgende avonden zijn we naar French street gegaan, dat is ons veel beter bevallen. Meer de muziek waar wij van houden of waarmee we ons lieten verrassen. Heel mooi is ook de straatmuzikanten. Soms zijn het hele blazersensembles bestaande uit 10 tot 12 man, zeg maar de “Knotwilgen” (van neef Mark)  maar dan van NOLA. De sfeer in French street is ook aangenamer, minder opgeklopt, meer puur muziek. Kortom daar kwamen we dus voor, je onderdompelen in allerlei muziek en je laten verrassen door heel veel enthousiasme.

Het was niet altijd heel goed, maar het bracht iedere keer wel heel veel sfeer. Sta je te genieten ven een enthousiast groepje dat stevig funk met blues combineert, beginnen ze aan een volgend nummer en dan verbaas ik mezelf dat mijn hart overslaat als ik de eerste akkoorden hoor van Hey Joe. Te laat pak ik mijn telefoon en probeer het vast te leggen. Als toetje nog 2 nummers van Hendrix, mijn dag kan niet meer stuk.

Alles wat die avond volgde was bijzaak. De derde dag dus wederom naar French street, na in de eerst in de ochtend ook nu wat andere cultuur in het Museum of Modern Art te hebben gesnoven.

Weer genoten van de nodige optredens, maar twee oude bluesrakkers gesteund door 2 blanke jonge knapen spanden de kroon. Heerlijk die oude blues van Muddy Waters, John Lee Hooker, maar ook van Eric Clapton en andere jonge goden. Een fantastische afsluiting. Wellicht later nog meer blues als we in Clarksdale of in Memphis aangekomen zijn.

 

 

Going south

Atlanta is de stad waar we zijn gestart. Wellicht bij velen nog wel bekend van de Olympische spelen in 1996, Het jaar waarin de “Lange Mannen” (volleybal) die legendarische finale speelden voor het goud tegen Italië. De volleyballers met Peter Blangé, Ron Zwerver e.a. wonnen er in een zinderende finale  tegen Italië het goud. eeen onvergetelijk moment voor elke volleyballer. Het Centennial park is een van de restanten van de Olympische accommodatie, naast de nodige stadions en conferentie- en sporthallen. Verder heeft Atlanta bekendheid verworven als de thuishaven van CNN en Coca Cola. Beiden worden nadrukkelijk ook als toeristische attractie genoemd. Bij CNN zijn we wel even binnengelopen, maar de Newsroom bleef ook voor ons gesloten. Er wonen, met de suburbs meegerekend, ruim 4 miljoen mensen. Je komt ze in de stad niet tegen, wel met de auto op de vele snelwegen. In de stad was het overal erg rustig, de stad maakt overigens wel een goed georganiseerde indruk. Alles is goed onderhouden en er is heel veel groen in plantsoenen en parken, Wij logeerden aan de Peaches street, zeg maar de Laan van Meerdervoort van Den Haag, allen nog veel langer, veel groener en ook met mooiere appartementen. Atalanta is moderne mooie stad, maar wellicht daardoor een beetje een saaie stad. Geen stad waar je voor je vakantie naar toegaat. Na twee dagen hadden we het dus wel gezien en zijn we naar het zuiden afgezakt. Montgomery was de volgende bestemming. De highway naar Montgomery is zoals ook Atalanta is, heel groen, en ook heel mooi, maar er verandert nauwelijks iets in het landschap. Daardoor wordt het na verloop van tijd toch ook weer saai helaas. Montgomery heeft de nodige bekendheid verkregen in de strijd tegen de apartheid  in de jaren 50- 60 van de vorig eeuw. Het was ook de woonplaats van Martin Luther King en Rosa Parks en was ook de bestemming van de grote protestmars in 1965.  Vanuit Selma werd vertrokken richting Montgomery, maar even buiten Selma werd de menigte met waterkanonnen uit elkaar gedreven, Montgomery is nooit gehaald,

Montgomery is een aardig stadje aan de Alabama river, waaraan de staat de naam aan heeft ontleend. Ook hier weinig bijzonderheden en eigenlijk maar één straat waar het allemaal gebeurt, kroegen, restaurants etc. Na een avond hielden we het dan ook maar voor gezien. Verder naar het zuiden! Via de historische route naar Selma gereden. De brug waar de protestmars uit elkaar werd geslagen is eigenlijk de enige historische locatie in de route. Selma zelf is een stadje op zijn retour, veel lege winkels en slecht onderhouden panden, Dus verder naar het zuiden, niet via de Interstate/highway, maar via lokale wegen naar de stad Mobile. We zijn via die wegen nauwelijks plaatsen van enig omvang tegengekomen. Wat je tegenkomt is zo af en toe langs beide zijden van de weg Supermarkten, Fastfood zaken, benzinepompen en wat garages of lokale industrie. In de grote lege stukken deze centra kom je vooral kerken tegen, Tjonge jonge wat zijn die Amerikanen een gelovig volk. Allerlei smaken van baptisten, adventisten, en andere  ..isten. Je vraagt je echt af waar die kerkgemeenschappen op draaien, Ik verwacht op heel veel geld van de gelovigen, maar ik heb meer kerken dan gelovigen gezien. Heel opmerkelijk !

Mobile is een havenstad met bijbehorende industrie, niet zo fraai dus. Een nachtje slapen en dan verder naar het zuiden. Het doel voor het komende weekend is New Orleans, daar is het altijd feest volgens de hoteleigenaar in Montgomery en daar kan je zou lekker eten volgens de ober in Atlanta. Kortom redenen genoeg om Mobile snel te verlaten en langs de kust van de Mexicaanse Golf uiteindelijk het zuidelijkste puntje van onze reis te gaan bereiken.

 

Discriminatie

De laatste jaren is discriminatie een item geworden in de dagelijkse nieuws, met daarbij natuurlijk als belangrijkste exponent de zwarte pieten discussie.  Wat een “koude drukte”, want het gaat echt om gehakketak vergeleken met de discriminatie die eind vorige eeuw heeft plaatsgevonden in Amerika.

We zijn onze reis begonnen in de geboorteplaats van Martin Luther King, Atlanta. Uiteraard wordt de man geëerd om wat hij heeft betekend voor de zwarte gemeenschap in Amerika. In mijn prille jeugd heb ik wel wat meegekregen van wat er in de jaren 50 van de vorige eeuw in Amerika heeft afgespeeld en wie kent niet de fameuze  “I have a dream” toespraak van hem. In het museum werd in een korte documentaire het leven van Martin Luther King overzichtelijk in beeld gebracht. Waaronder ook zijn bezoek aan Mahatma Gandi met als thema geweldloos verzet. Dat bezoek is cruciaal geweest voor het succes van zijn ingezette strategie van geweldloos verzet. Wat heeft die man op een geweldige wijze het volk de juiste weg gewezen. Indrukwekkend als je zijn speeches nog eens terughoort en terugkijkt op de gehele strijd die er gevoerd is in die tijd.  Zij speeches, zo opzwepend en zo vol van symboliek,  fantastisch. Als je dan ook de speech terug luistert vlak voor het moment dat hij werd neergeschoten, dan lijkt het wel of hij voorzag dat hij nog maar kort te leven had. Het was alsof hij de dader kende, de Judas die hem zou verraden.  De hele entourage van een bezoek aan zijn geboortehuis en de Ebenerezer Baptisten kerk en het historisch center laten dan een onvergetelijke indruk achter.

De volgende dag zijn we in Montgomery waar we in het verhaal duiken van Rosa Parker, de dame waarmee de strijd tegen discriminatie in de jaren 50 eigenlijk mee is begonnen. Rosa Parks was de dame die het aandurfde om -tegen de gewoonte in- niet op te staan voor een blanke toen er geen vrije zitplaatsen in de bus meer over waren. Dat ontaarde in enorme rel, zij werd gearresteerd en dat was de vonk waarmee de anti discriminatiestrijd is ontvlamd en waarin Martin Luther King de rol kreeg die hem zo groot heeft gemaakt. Wat ik mooi vond in het protest wat toen opkwam is dat alle donkere mensen de bussen zijn gaan boycotten en zelf hun vervoer van en naar het werk op een eigen manier gingen organiseren en dat de bussen daardoor halfleeg bleven. Het gaf het protest extra exposure die half lege bussen. Fantastisch vondst!

Het Rosa Parks museum is dan ook een must als je in Montgomery bent, de het gehele incident is heel mooi in beeld gebracht. Ook het moment dat Bill Clinton haar in de Amerikaanse senaat op hoge leeftijd, 50 jaar na dato, eerde met een prachtige symboliek over dat zelf mocht weten of ze zou blijven zitten of zou gaan staan was meesterlijk gevonden. En als dan vervolgens de gehele senaat de oude dame een staande ovatie geeft, dan is de symboliek volledig.

De discriminatie waar wij nu het nieuws mee volschrijven valt in het niets bij de discriminatiestrijd  die destijds is gevoerd. Ik denk dat wij discriminatie een beetje teveel verwarren met gebrek aan respect. R.E.S.P.E.C.T. Aretha Franklin zong dat al in 1967, en velen van ons zijn dat vergeten.

Breakfast in America

Breakfast in America , die song van Supertramp speelt door mijn hoofd als ik met een stevige jet lag aan het ontbijt zit. Ons eerste ontbijt in de USA, buitengewoon met croissant en heerlijke muesli met yoghurt, dat is one of my favorites. De vlucht verliep redelijk voorspoedig, 9 uur op een “lange benen plaats” bij de nooduitgang is wel vol te houden. Je stelt je erop in en met het nodige vermaak binnen handbereik, hoeft een KLM-vlieger zich nauwelijks meer te vervelen. Kortom, ik heb me wel vermaakt met een aflevering van Floortje en een van First Dates en daarnaast nog wat achterstallig werk op mijn eigen laptop weggewerkt. Allemaal onderbroken door de nodige hapjes, drankjes en een soort van serieuze maaltijd. Ja die collega’s van Cindy doen flink hun best aan boord en die van de KLM zijn altijd reuze aardig. Dus Cin dat compliment kan je doorgeven aan je collega’s als je meeleest.

Maar dan..

Of het aan Trump ligt weet ik niet, want zoals ik al schreef, het is ons eerste entree in Amerika. The border Police was niet echt voltallig uitgerukt om deze KLM-vlucht eens even vlug Amerika in te sluizen. Integendeel slechts 3 van de 12 posten bemand, Toen we een uur verder waren kwamen er nog 2 laatkomers opdagen en ging de eerste alweer huiswaarts. Gelukkig waren wij na ruim een uur binnen. Het valt natuurlijk ook niet mee om al die social media accounts na te lopen en dan al die fingerprints die men vereist; rechter hand plus duim apart, linkerhand plus duim apart. Hé wat is dat? De man schrok ervan, zo’n rare duim had hij blijkbaar nog niet eerder gezien. Tegelijkertijd realiseerde ik ook dat er nog een pleister omheen zat. Wat nu? Hij ging  akkoord met een versie zonder linkerduim. OK, zo makkelijk gaat dat dan ook wel weer.

Nu snel de auto ophalen en dan zijn we wellicht nog voor 10 P.M. in het hotel. Dat snel kan je wel vergeten want in Amerika is alles BIG, dat was ik even vergeten. Dus een BIG airport, waar je 20 min. in een shuttle bus zit voordat je bij de autoverhuur aankomt. Nu nog even van die flitsende, op Kool-van-de-Gang lijkende, jongeman de sleutels van de SUV ophalen en weg zijn we. Forget it! Na de paperassen afgehandeld te hebben en de navigatie in ontvangst genomen te hebben, konden we aan de overkant de auto ophalen. Aangekomen in een bijna lege parkeergarage van naar schatting 2 volledige voetbalvelden groot, mag je achteraan aansluiten in de rij. Een kwartier later sta ja vooraan in diezelfde rij en lijken alle SUV’s op te zijn. Mustangs, Chevi’s en Nissans in overvloed, maar geen simpele SUV. Uiteindelijk werd er blijkbaar in een uithoek toch nog een opgedoken. OK, KIA ook mooi! Nu op naar het hotel, dan halen we het nog voor 11.P.M. Dat had je gedacht……eerst nog even een final check of de juiste chauffeur wel in de juiste auto zit en daarvoor mag je aansluiten in een van de vier rijen met allemaal huurders die ook naar hun hotel willen. We mogen blij zijn als we voor middernacht in bed liggen. Het blijkt mee te vallen.

Omdat de wegen erg breed en donker zijn en de afslagen talrijk is het niet eenvoudig de juiste te vinden. Na enig omzwervingen bereiken we nog voor middernacht het hotel. We besluiten dat deze goede afloop wel een Bud Light waard is en even na middernacht vallen om om 6 uur Nederlandse tijd uitgeput in ons bed.

Morgen meer……